Sterrenhandjes

Zojuist mijn rondje over mijn landgoed afgesloten in de kinderkamer. De deurklink gaat met een luide klik naar beneden en ik zie hoe mijn jongste telg in zijn slaap schrikt van mijn binnenkomst.
Ik zie ook hoe hij zijn handjes verschrikt spreidt…vingertjes wijd als kleine zeesterretjes. Klaar om datgene weg te duwen wat hem bedreigd.
Net als bijna 8 jaar geleden pak ik voorzichtig zijn beide handjes en knijp er in om te laten weten dat ik er ben en dat alles goed is……..
Ja, ik weet dan misschien niet wat voor carrière ik nu zou moeten opbouwen, maar ik weet wel dat ik de meest bevredigende baan heb die ik ooit zal kunnen krijgen!
Al bijna 18 jaar ben ik MAMA !! Slaap lekker mooi kind…

Maar dat bedoel ik niet!!

Het avondetenritueel.. ; zoals het een goed ritueel betaamt, elke avond vaste prik.
Maar de vrijdagavond is altijd rommelig. Ik weet van te voren nooit wie er thuis eet.
Vanavond blijkt  het dan ook uitzonderlijk rustig als we maar met z’n vieren van het diner genieten.
Siebe is naar dansles, Emiel is nog niet thuis en Femke wordt vandaag door haar werkgever thuisgebracht, en is dus ook later dan ‘normaal’.

Zoals gewoonlijk is het eet-tempo van de heren…traag.
Erg traag.
Vooral Sydney houdt er niet van zijn mond te branden en heeft er dan ook geen enkele moeite mee zijn maaltijden koud te nuttigen.
Hij zit weer eens te spelen en Marc is het zat..
“Sydney!!.. Hou nou eens op met je mes te spelen! Eten nu!” , laat hij ietwat geïrriteerd weten..
“Ja maar, ik gebruik mijn mes toch??”is zijn antwoord op typisch ‘Ja-maar’- toontje.
Marc schiet in de lach als hij verbaasd naar zijn bonus-zoon kijkt.

“Ja…Je moet je mes gebruiken om te snijden!! Niet als trommelstok!!”bord-bestek

Hoeveel druppels gaan er in ….

Pffff… ja hoor, het is weer “We-nemen-mama-in-de-zeik-dag” 😉
Boy: “Mama, weet jij hoeveel druppels er in een glas gaan?”
Die vraag is me nog even teveel om half 8 in den morgen….
Ik sta dan ook met wazige blik naar hem te kijken…..
” eh..nee, dat hangt ook van je glas af?’ probeer ik slim te zijn.
“Neu…doe maar een colaglas” krijg ik te horen als soort verrassend effect.

Ik moet iets antwoorden van de heren, maar ik weet het echt niet….
“Hoeveel druppels gaan er in een glas mam?”, wordt er nog eens gevraagd.
De wanhoop kruipt omhoog omdat ik het antwoord niet weet ten overstaande van 2 nieuwsgierige 7-jarigen..
Syd kan mijn gespartel niet langer aanzien en zegt: “Eentje. Als die groot genoeg is….”

images

Olifanten(poep)

Ontbijttafel…laatste zondag van het jaar.
Boy blijkt ook enigszins politiek gevoelig te zijn. Op de tafel staat een pak Schuddebuikjes van het merk Bolletje. Na enige bestudering van de verpakking concludeert hij dan ook:
“ Tja.. dat kan dus niet meer in 2013!”
Op onze verbaasde blik vervolgt hij: “De regering heeft toch verboden dat er nog wilde dieren in het circus mogen, dus deze mag dan ook niet meer”…knikkend naar de doos die voor hem staat. ( Hij is 7 !!!)2012-12-30 001

En inderdaad…wij zien het ook. Daar moet actie op ondernomen worden want plaatjes van dieren in circussen zullen dan ook aangepast moeten worden!! Meneer Bolletje.. u heeft mail!

Verder bleef het onderwerp “ dieren” actueel aan tafel.
Het poesje Kiara  van 1.5 jaar is na verwijdering van haar baarmoeder nogal baknijd aan het ontwikkelen. Maar niet op haar eigen voer… maar dat van ons!
En van de hond… en het dure dieetvoer van BonJovi.

Er staat inmiddels een dierenartsbezoekje gepland, maar dan moet er even €100,= meegenomen worden voor een bloedonderzoek.  In die tussentijd jagen wij haar van tafel, het aanrecht en van andere plaatsen waar haar scherpe nagels en felle gedrag niet gewenst zijn.
“Tja,” oppert Marc. “Zullen we haar dan maar olifantenvoer geven? Misschien heeft ze daar genoeg aan?”
Waarop Boy verschrikt opkijkt en zijn handjes nu op bordbreedte van elkaar houdt:
” Maar dan gaat ze zulke drollen schijten!!!!

Ja…. Niks mis met die fantasie hier! 

Schudbal

“Kijk Mama”…. fluistert Sydney bewonderend terwijl hij naar buiten kijkt.
Het lijkt wel of de wereld in een schudbol zit!” 

M/V

Veel  klagerijtjes  van de kinderen wil ik nog wel eens afdoen met de opmerking: “Dan had je maar geen meisje/ jongetje moeten worden” *doorhalen wat niet van toepassing is*

Vanavond aan tafel, was het weer zover. Siebe vond het niet eerlijk dat hij met nog 18 jongens na gym moet douchen, en de meisjes in zijn klas met z’n 6-en alle ruimte hebben. Ik antwoordde dus met mijn zinnetje: “Dan had je maar geen jongetje moeten worden.”
Hierop reageerde Siebe nog verontwaardigder: “Maar dat is JOUW schuld Mam!”

Ik besloot dat het tijd was voor een biologielesje.
Ik vertelde mijn puber over de dubbele X-chromosomen van de vrouw, en de XY chromosomen van de man. Over dat de spermacellen die de man maakt  een Y- OF X- chromosoom bevat. * hoor nu het normale pubergegiechel*
En dat een eicel bij de vrouw dus alleen een X-chromosoom kan bevatten. Normaal gesproken dan… het ging me een beetje te ver om alle uitzonderingen te vertellen. Niet nodig ook.

Ook uitgelegd dat als een X-zaadcel  een eitje bevrucht, het dus een meisje wordt, en als een Y-zaadcel dat doet, er een jongetje geboren zal worden.
“Dus,” besluit ik mijn relaas, “je vader bepaald dus of je een jongetje of een meisje wordt!”  

“Niet eerlijk” vindt Siebe.
Waarop Boy weer met een briljante oplossing komt. Alle transgender en andere problemen zijn in 1 klap opgelost.
“Hmm…als je zo graag een meisje wilt zijn…zet je toch gewoon een pruik op!! Klaar!!!” 

Bijzonder..

En weer ontdek ik een blauwe reiger in onze tuin. Deze keer pontificaal op de achterschutting..waar hij/zij een geweldig uitzicht heeft op de met goudvissen gevulde vijver bij de buren. “Kijk nou!! Nu zit ‘ie bovenop de schutting!!” zeg ik tegen de kids.
De tweeling weet zich los te rukken van de tv en komen kijken.
“Hij is dik” ,vindt Sydney.
“Hij is helemaal niet dik!!!” , vindt Boy.
Waarop Femke ( 2de jaars studente MBO-4 Dierverzorging) ook een duit in het zakje doet: “Hij is niet dik…dat is zijn vacht…………………”

Ik ga haar lesgeld terugvragen. Echt.

Foto via NU.nl gemaakt door M.van Kooten
(ik was te laat 😛 )

 

Geen last van…

Mijn mannen hebben zich vandaag als echte keukenprinsen gedragen.
Alles werd minutieus voorbereid … bloem, eieren, basterdsuiker en natuurlijk boter ( zo te proeven véél boter).
Via de Ipad werd een eenvoudig koekjesrecept opgesnord  en het feest kon beginnen.

Natuurlijk moesten de koekjes direct nadat het signaal “Klaar!!” geklonken had, geproefd worden.
Goedgekeurd! Natuurlijk..ik had  niets anders verwacht.
Maar toen begon het opvoedkundige gedeelte…. het is dan namelijk niet de bedoeling in één keer alles te nuttigen.
Althans..zo dacht ik erover.

De heren vragen dus al vanaf kwart over 7 wanneer wij thee gaan drinken. Dat kopje thee mag immers gedronken worden met een zelfgebakken koekje….on the side * hoor nu even Gerard Ekdom stem*
Eindelijk. …Eindelijk om 8 uur bracht Marc de thee naar de kamer. Ook de koektrommel kwam mee.
En terwijl hij de jongens een koekje presenteerde, vroeg hij: ” Goh jongens…kan dat wel? Kerstkoekjes terwijl Sinterklaas er nog maar net in Nederland is?”

Waarop Boy antwoordt: ” Ja hoor! Heb IK geen last van!!” ..en propt in één beweging het hele kerstkoekje in zijn mond… 

Handwerken

Het zal de meesten inmiddels niet ontgaan zijn dat ik een oude hobby heb opgepakt.
Na het advies van mijn witte onderbroek om ‘iets te creëren’  ben ik eens een huishoudelijke winkelketen binnen gelopen. Daar lagen van die kinder-haakpakketjes. Een poesje zag er niet al te moeilijk uit en dat leek me veilig genoeg om mee te beginnen.
Dat bleek inderdaad iets te gemakkelijk, en Sydney claimde direct nadat de laatste steek gezet werd, de nieuwe knuffel op.

Er lagen bij een ander filiaal nog meer van dit soort pakketjes dus daar heb ik mijn voorraad wat aangevuld. Ook nog wat leuke wol gescoord en goedkope breipennen. 
Gisteravond heb ik het laatste haakwerkje in elkaar gezet. Tot grote vreugde van Marc, want deze is voor hem.
En daar zat ik dan….. afkickverschijnselen begonnen zich al te openbaren. Totdat manlief opmerkte dat hij wel een nieuwe sjaal wilde. De lieverd. Ik heb maar niet gezegd dat er genoeg in het mandje boven de kapstok liggen…ik wil hem niet teleurstellen tenslotte. Ik snap best dat hij een nieuwe sjaal van mij wil.

Dus direct een lekkere brede sjaal opgezet en meters maken!
Vanmiddag zat ik dan ook lekker in mijn stoel, terwijl de hond naast me lag met haar eigen knuffel, de katten op de bank lagen en de regen en wind om het huis joegen.  De jongens zouden vandaag zelf naar huis komen en hun komst werd al door hen aangekondigd. Ik hoorde ze aan komen rennen en met een luide knal klapte de voordeur dicht. ( sorry buren!!)

De heren hebben mij niet eerder zien breien en nog voor ze zich van hun jas, schoenen en tas bevrijd hadden, stonden ze al bij me te kijken.
“Goh mam, niet meer haken?? Dit heet toch breien? ” merkte Boy terecht op. “Klopt. De haakwerkjes zijn klaar… ik ben nu een sjaal voor Marc aan het breien.”

“Tja, mam….je wordt ook al ouder hè……………” En na mijn verbaasde blik ging  hij nog even verder: “ Ja, oude mensen houden van haken en breien. Echt hoor!!!” 

Vraagje

Even een mama-zoon momentje als we samen Ema uitlaten. 
Soms komen we dan bij de diepere vragen des levens..

“Mama, Spiderman hè…. die kan toch spinnenwebben maken??”
“Ja schat, daarom heet hij ook Spiderman. Spider betekend spin.” , vertel ik met een knipoog.
“Maar eet hij dan ook vliegen??”

Goeie…   

Leeftijd

Boy heeft het even gehad. De dag was lang, saai en regenachtig… hij heeft minder kleding gekregen dan zijn broer, vriendjes kwamen niet voor hem en dan gaan we ook nog iets eten wat hij niet lekker vindt! 

De ramp is compleet als blijkt dat hij helemaal vergeten is dat hij zijn ( kapotte) hoofdtelefoon heeft weggeven. Hij bleef erbij dat hij ‘m terug zou krijgen. Als ook Marc verteld dat het vriendje die koptelefoon echt mocht houden, herinnerd hij het zich weer.
Het kleine mannetje breekt en krult ineen op zijn stoel. De tranen lopen geruisloos over zijn wangen.

Ik neem mijn ventje op schoot en zonder woorden begin ik hem te troosten en we wiegen samen een traag ritme. Het gesprek aan tafel valt stil en allemaal kijken we naar de o zo verdrietige Boy.
Na een ondefinieerbare tijd beseft Boy dat hij bekeken wordt en bevrijdt hij zichzelf een beetje beschaamd uit mijn armen.

“He psssssst… Boy!” fluistert Marc, “mag ik dat straks ook?”
“Wat??…” vraagt Boy, waarop Marc antwoordt:  “Bij mama op schoot natuurlijk!! Als jij klaar bent, wil ik daar wel liggen hoor” ….
De magie van het moment wordt verbroken als wij mijn zoon met een diepe zucht horen vragen :

“Marc…… hoe oud bèn je nou?? “   

Luizen

“Mama…… hebben wij luizen??” 

Deze vraag klinkt als donderslag bij heldere hemel. Mijn nekharen staan onmiddellijk overeind en het koude zweet breekt me uit.
Na een rommelige nacht waarbij Marc om 2 uur nog op muggenjacht mocht in de tent, stommel ik vanmorgen voorzichtig  naar beneden. Nu heb ik normaal zeker een uur nodig om te ontkreuken en al mijn systemen online te krijgen… maar het verwonderd me  hoe snel je toch kunt nadenken na zo’n vraag.
Ik ben nog steeds halverwege de trap als ik mij realiseer wat hij nou eigenlijk vroeg.

“Luizen?? Dat hoop ik toch niet! Hoe kom je daar nu bij??”  probeer ik verder uit te vissen.
“Nou”, antwoordt hij terwijl hij door de tuindeuren naar binnen stapt. “Boy werd net wakker en toen zat er een sprinkhaan op zijn hoofd!! En sprinkhanen eten toch luizen?? “

Als we over een paar dagen de camping gaan opbreken, moet ik toch die binnentent eens nakijken 😉

Moderne sprookjes

‎’Marc, wil je nog voorlezen?’
‘Prima, welk boek?’
‘Dat sprookjesboek wat bovenop ligt’
Ik pak het boek, blader er wat in en stop bij het verhaal van ‘de prinses en de erwt’
Als ik vertel dat de prins er met een koets op uit gaat om in het land een prinses te zoeken dan zeg ik tegen de 2ling dat dit wel erg ouderwets is.

Je pakt gewoon een auto met een dikke V16 motor en 2 flinke uitlaten eronder.

‘en het dak moet eraf kunnen’ volgens Boy
‘of je zoekt met de pc’ zegt Sydney……

Als ik ze een tekening laat zien van het kasteel en vertel dat de architectuur te wensen overlaat wordt dat volledig beaamd.

‘de verf is er zomaar opgesmeerd’ zegt Boy
‘is dat de poort?’ vraagt Sydney, ‘het lijkt meer op een deur!!’

Voordat het verhaal eindigt met een ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ vertel ik dat de erwt te zien is in een museum op een rood fluwelen kussen…

‘Welk museum? vraagt Sydney…..

Tevreden gaan de jongens slapen na een knuffel en een high- en low five…….

Tieten!!!

Bij het zappen blijven we hangen bij de wedstrijd PSV-Trapzonspor. Nog geen minuut later scoren de turken een doelpunt.
Weer een minuut later stopt de turkse keeper de bal buiten het doelgebied.
‘Hands’ klinkt het in de huiskamer.
‘Tieten’ roept Sydney…..(hij heeft iets te vaak naar de DVD van de Lama’s gekeken)

http://www.youtube.com/watch?v=wsVIUd6Dew4

Verteld door Marc

Modekoning

“Mama, mag ik vandaag jouw kleren uitzoeken?” 
De woorden komen uit de mond van mijn jongste , zo hoor ik van onder mijn handdoek vandaan.  Na een heerlijke douche  loop ik nog na-wrijvend de slaapkamer in. Niet alleen Boy bemoeid zich tegenwoordig met mijn kledingkeuze, ook Sydney schuilt een kleine Mart Visser.

 

 

“Nou”, bouw ik enige veiligheid in, “ Je mag aanwijzen, maar ik bepaal zelf of ik het aantrek.” In  gedachten schieten de meest kleurrijke, maar ook koude combinaties aan mijn geestesoog voorbij.
Mijn jongste verschijnt namelijk regelmatig beneden in een hemdje, terwijl het buiten 3 graden is.
Maar ook andersom komt regelmatig voor.
Heeft ‘ie hartje zomer opeens 3 longsleeves over elkaar heen aan, met daaronder zijn lange thermo-onderbroek.

 

“Is goed Mam!  Dan ga ik nu even kijken. “
En met een serieus bekkie laat hij zich van de stoel glijden en schuift mijn gedeelte van de kast open.
“Zo……. Eens éééven  kijken…”  en ik moet echt moeite doen mijn lachen in te houden. Enigszins ongerust zie ik hoe hij inderdaad bij het zomer-kleding gedeelte begint de hangertjes te verschuiven.

 

“Nou schat, dat is wat koud, kijk maar even aan de andere kant,” probeer ik hem bij te sturen.  Gehoorzaam schuift hij de blouses weer terug en zet een grote stap naar rechts waarbij hij precies voor de winterkleding komt te staan.  Het ondergoed mag ik gelukkig zelf uitzoeken en terwijl ik weer in mijn gebruikelijke gevecht ben met mijn beha, gaan zijn kleine handjes langs mijn truien en tunieken.  “Deze! “ klinkt het terwijl hij alleen een giletje tevoorschijn tovert. Sexy.

 
“En wat mag eronder? Want daar hoort wel wat bij hè.”  En tot mijn grote schrik zie ik zijn ogen langs mijn stapeltje T-shirt glijden. Daar ligt onder andere een knal oranje, en een Doe Maar – groen shirt. Ik ken de voorliefde van mijn zoon voor felle kleurtjes en zachtjes breekt het zweet me uit. 
Blijkbaar hou ik ook mijn adem in, want mijn nazaat  kijkt dan naar mij, onderzoekt mijn gezicht en zegt dan…..” Nee, doe die witte maar Mam, dat is ook mooi!”
En voordat hij van gedachte kan veranderen gris ik het witte shirt van het stapeltje. Ik prijs hem voor zijn keuze en haal al bijna opgelucht adem.

“En dan deze nog erbij Mam, dat is cool!!!”
Cool is het zeker, en ik moet nog even alle zeilen bijzetten om hem ervan te overtuigen dat ik toch echt liever een spijkerbroek aanheb, dan een veel tekort minirokje…..

Modeflater

Zoals zo vaak bekijkt Boy mij als ik me aankleed en opmaak. Nu heb ik begrepen dat jongetjes dat wel vaker doen… Ik sta voor mijn kledingkast en zoals gewoonlijk vind ik het moeilijk een keuze te maken wat te dragen vandaag. Met een zucht grijp ik naar een shirtje dat ik al jaren niet aan heb gehad en met een vloeiende beweging schuift het kledingstuk over mijn hoofd. Ik draai me om en kijk recht in het afkeurende gezicht van mijn zoon. “Wat?? “, vraag ik. “Niet mooi?” Waarop Boy zich van ons bed laat glijden  met de opmerking… “Eens kijken wat je OOK aankan…”

Bijzonder gesprek

Siebe (11j ) en Boy (6j ) spelen met Triqo’s. Boy heeft een flinke schraap van zijn vinger..hij is vanmiddag gevallen en de vellen hangen erbij.
Siebe vraagt wat er gebeurd is, maar Boy antwoordt met de neusgaten in de lucht: “Daar praat ik liever niet over.”
Ietwat spottend kijkt Siebe mij aan…: “Hoor dat nou!! Hij wordt volwassen!!”
Waarop Boy antwoordt: “Echte mannen worden NOOIT volwassen…”

I had a dream

Boy vanmorgen, terwijl hij zijn ontbijtje eet: “Mam? Als je doodgaat, krijg je nog 1 droom!”.

“O ja jongen?.. Nou, dat weet ik niet hoor..ik ben nog nooit doodgegaan!”, probeer ik grappig te doen.

Hij blijft echter bij zijn constatering..: “Echt waar hoor!!!”

“Oke ..maar hoe weet jij dat dan?”
( Mijn zoon komt wel vaker met opmerkingen waarvan ik denk..hoe komt hij daar nu aan??)

“Nou, dat zei een meneer op de tv!!..Die zei: Toen Michael Jackson dood ging, had hij nog 1 droom!!”

Deze dag begon al goed  

Ach ja….verkering!!

En terwijl ik dus strontmisselijk en duizelig als een draaimolen met gesloten ogen op de bank lig, hoor ik de volgende conversatie:
Boy ( net 5 jaar..met de mooiste bruine ogen en de langste wimpers die je ooit gezien hebt): ” Samantha…. hoe heet dat ook alweer ??”..
Waarop de prachtige 15 jarige Schone antwoordt: “Wat bedoel je??”
“Nou…dat wat wij hebben??”
waarop het heel even stil blijft, maar daarna lachend het antwoord komt
“ow…Verkering …”

en met een diepe, verliefde zucht ge-echoot wordt
“Ja…VERKERING  “