Jong geleerd…

is oud gedaan! Hoop ik. Vandaag mochten de jongens mee naar het werk.
Siebe is al een tijdje mijn collega en de leidinggevenden zijn erg tevreden over hem.
Vorige vakantie had ik de tweeling mee en dat was ze erg goed bevallen.
werk JT

Zo goed, dat Syd zelfs een soort ‘sollicitatie-mail’ naar mijn baas heeft gestuurd. Met de vraag of ze nòg een dagje mochten helpen, omdat ze het zo leuk vonden.

Mijn baas, zelf ook vader met zonen in dezelfde leeftijd, stuurde in privétijd een mail terug.
Natuurlijk mocht dat! Echte mannen helpen hun moeder tenslotte waar en wanneer dat kan…zo vond hij. 😉
Héérlijk zulke mensen! Ik geniet ervan als de kinderen kansen krijgen en dingen mogen doen waar ze zoveel van leren.
En dus was het vandaag zo ver. Wekkertje om 5:30 uur, want de hond moet nog uit en ik wil wel dat ze goed ontbijten.
Ze hebben geholpen om alle bekerhouders schoon te maken en nog een stukje stof gezogen.
Ook wilde Syd wel helpen met dweilen.
Ze waren zo trots in hun werkkleding ..en de andere collega’s vonden het ook wel gezellig geloof ik 😉

Dag ome Jaap

We wisten het wel.. ome Jaap was al een hele tijd ziek. Maar hij kreeg een ICD (een soort pacemaker) en hij leefde op rustig tempo verder.
Heel moeilijk voor iemand die altijd eigen baas was, marathons liep en een ‘vaste klant’ in Nijmegen was.
Vorig jaar bleek dat hij ernstiger ziek was dan iedereen verwachtte, en een nieuw steunhart kwam er niet.
Hij moest noodgedwongen steeds meer dingen laten, en ging hard achteruit.Jaap
Eerste paasdag zijn mijn zusje en ik nog bij hem geweest. We wisten allebei dat het misschien de laatste keer zou zijn en de knuffel bij het afscheid was liefdevol en intens.
Continue reading

Hier en nu!

“Eigenlijk is elke seconde bijzonder.

Want niemand op de hele wereld heeft die seconde ooit al eens meegemaakt.”

Sydney, 10 jaar

Syd's poppetje

Raak

Mijn gezin wordt steeds kleiner. Vandaag maar 4 eters, gisteren 3.
En hoewel ik enorm geniet als iedereen er is, vind ik dit toch ook wel erg fijn.
Even qualitytime.
Siebe verteld over een voorval in de klas en de reactie van de docent daarop.
Een nogal bijzondere reactie, dat zijn we met elkaar eens.

Ik vertel hoe ik het zou oplossen als ik docent zou zijn en Siebe is onmiddellijk heel blij dat dat niet het geval is.
“Ja jongen… zo zou ik het doen als ik die leerkracht was. Wees maar blij dat….”
Ik kijk naast me als Boy mij onderbreekt. Hij legt zijn hand op mijn schouder, kijkt zijn grote broer aan voor steun en zegt dan:” Tja… maar jij bent maar schoonmaakster”.

Zo. Die zit. Ik zie Siebe bleek wegtrekken en proberen zijn mond weer te sluiten voordat ik het zag dat zijn onderkaak op zijn bord stuiterde.
“Inderdaad. Maar ik ben ook je moeder, Boy” wist ik redelijk vloeiend eruit te krijgen.

“Ja…een moeder die jou zo naar bed kan sturen!!”, zegt Siebe snel om de situatie te redden.
We schieten samen in de lach… Die was Raak!!
Ik schaam me er totaal niet voor dat ik ‘maar’ schoonmaakster ben. Ik weet hoe hard ik werk en hoeveel eer ik daaruit haal. 😉

cleaning_lady

Flauw..

Mijn kinderen zorgen zelf voor hun ontbijt en hun lunch.
Dit heeft als direct voordeel dat de kinderen nooit meer met hun lunch, en bijpassende smoes: “Maar dat lust ik toch helemaal niet!!”   thuiskomen.

Vanmorgen koos Boy voor vleeswaren op zijn brood.
Terwijl hij een plakje lostrok en op zijn boterham legde, vroeg hij:
“Mam, wat is dat witte eigenlijk?”
Voordat ik adem kon halen, antwoordde Syd al.
“Boeren”.
Ik keek hem verbaasd aan waarop hij zei: “Ja duh!! Dat stáát er toch!!” 2014-11-25 07.25.24

Ausgeloeld

En daar zit je dan.
Een bakkie troost halen bij je moeder na een nare mededeling.
Het huis waar ik ons al in gedachten zag wonen is helaas aan onze neus voorbij gegaan.
Jammer.. uithuilen en opnieuw beginnen!

sintmaarten1Gisteren was 11-11 … St. Maarten. Ook oma had nog wat snoep over en aangezien ze zelf ook een lekkere snoepkont is, was dat niet zo erg.
Vanmiddag gingen we dus even een kop koffie halen.
Drinken en een snoepie voor de kids. En nog een snoepje. En nog een!
Ik begon wat te sputteren..wetend dat dat volledig nutteloos is in het huis van mijn moeder.
Want ja…oma’s mogen hun kleinkinderen verwennen!
En dat doet mijn moeder graag 😉

Na het 4de snoepje werd mijn protest wat luider. Niet omdat ze geen snoep mogen , maar ik dacht een goed argument te hebben.
“ Mam..stoppen nou hoor… straks moeten ze ook nog warm eten!”
Waarop Boy met een ondeugende lach mij aankeek en pareerde: “Ach Mam… warm eten… dat is helemaal niet belangrijk!”
En terwijl ik hem verbaasd aankijk zegt hij:
“Nee!! Jij zegt zelf toch altijd dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd is?!? Nou.. dàt heb ik op hoor!!”

Tja…en dan ben je dus ff augeloeld…

Een nieuwe Piet

Wederom het tafelgesprek van vanavond.
Wij verbazen ons nog steeds over het hele Pieten-verhaal. Dochterlief is er stellig over; zij vindt wat er nu gebeurd ronduit belachelijk.
“Wist je dat Nickelodeon gestopt is met het uitzenden van dat Sinterklaasverhaal?”

We hebben het er nog even over als ze nog toevoegt: “En weet je wat ik ook las? Dat er dit jaar agenten verkleedt als pieten mee gaan!! Dat is toch belachelijk!!! Dat dat nodig is.. dat ze een kinderfeest zo weten te verkloten” , is haar mening.
Marc en ik verzekeren haar dat dat elk jaar het geval is. Al jaren is het een publiek geheim dat de Sint beschermd wordt door agenten..
Zij wist dit niet maar haar verontwaardiging is er niet minder om.
Totdat Syd, die met een volle vork onderweg was naar zijn mond, deze weer laat zakken en zegt:
“Jup….een SCHIETPIET!!”
zwarte-piet

Topografie

Herfstvakantie. Een mooie gelegenheid om je tafels eens op te krikken en wat aan je topo te gaan doen.
Dat vindt mama althans; niet de tweeling.
Vanmiddag heb ik de mannen aan tafel gezet met wat oefenmateriaal. Maar leren als je er geen zin in hebt, werkt niet.
En dus moest ik het leuk maken! Dat lukte blijkbaar ..2014-10-14 10.50.13 Continue reading

Stop-peltjes

Ontharen_dames-benen-witte-achtergrondIk ben nog steeds heel blij met mijn tattoo.
Zo blij zelfs dat ik heel graag mijn eerste wil laten coveren, maar nu ik even ‘salaris-loos’ ben, moet dat plan even op de plank.
Maar die nieuwe..die is zo mooi geworden! Keurig geheeld… maar 1 klein korstje, en dat is best knap voor zo’n groot plaatje.

Vanmorgen zaten wij in pyjama aan de zondag-ochtend tafel en wrijf ik wat over mijn been.
Syd, die naast mij zit, wrijft voorzichtig over de tattoo en vraagt of het nu niet meer zeer doet.
“Nee hoor man, dat is nu over. Ik voel alleen dat je me aait”.

“Maar Mam… het voelt wel raar! Wat voel ik dan nu?” vraagt hij met een bezorgde blik.
Ik lach en zeg dat wat hij nu voelt, stoppeltjes zijn. Ik heb mijn benen een paar dagen geleden geschoren, maar die haartjes groeien nu allemaal weer door; leg ik hem uit.
“Stop-peltjes” … hij laat het woord door zijn mond rollen en kijkt me met een bloedserieuze blik aan als hij zegt:

“Stoppeltjes…maar waarom heten ze zo als ze tòch doorgroeien???”

De winnaar neemt alles…

Ik heb nog wel eens de gewoonte om Engelstalige songteksten naar het Nederlands te vertalen.
Op die manier hoor je vaak dat ook die ‘grote hits’ eigenlijk nergens op slaan….een oordeel dat vooral nogal eens over Nederlandstalige nummers geveld wordt.
Ik noem een Frank Boeijen, Blof en De Dijk.

Maar goed…vooral in de auto vind ik het leuk om radiohits te vertalen naar het Nederlands, tot grote hilariteit van mijn reisgenoten.
Vanmorgen zaten we aan de ontbijttafel, toen “The winner takes it all” van ABBA gedraaid werd.

“Ik wil niet praten” ..zing ik dan ook op de maat mee.
Verbaasd kijken mijn tafelgenoten mij aan.
Ik kijk terug.. “tja..dat zingt zij hoor.. ik niet 😉 ”
En ik vervolg: “van mij hoeft ze dat niet te zingen…als je er niet over wilt praten, kun je ook gewoon niks zeggen”.

Waarop Boy antwoordt: “Tja…maak er dan geen liedje over!”

*ok..zo teruglezend is het lang zo leuk niet dan op het moment dat het gebeurde. Helaas kun je in tekst nog steeds heel slecht intonatie en gezichtsuitdrukkingen vangen..

Die goede oude tijd…

Nieuwjaarsdag…

Boy speelt één of ander Smurfenspel via de WII
Hij komt op een level waar hij als smurf, tegen een kat moet vechten.
Het beest maakt de meest verschrikkelijke geluiden en trekt dus mijn aandacht.

“Wie is dat?” vraag ik.
– Dat is Azraël!
“Nee toch…Azraël is toch zwart?” vraag ik terwijl er hier toch een duidelijk rood gestreept beest over het speelscherm springt.
– Nee… dit is Azraël!! Klinkt het overtuigend vanuit 2 kelen..

Oke.. ik ga verder niet in discussie, maar kan het niet laten nog even toe te voegen dat ‘in onze tijd Azraël toch echt zwart was!!

– Ja Mam…klinkt het met een zucht.. Maar in jouw tijd was ALLES nog zwart-wit!!

NB..de kids hebben gelijk. Zelfs Wikipedia zegt het!!
Gargamel_and_Azrael_from_the_Smurfs

Gewenste haargroei

Geschreven door Marc:

Sydney kwam al eerder op de dag met de vraag of ik vliegtuigjes kan vouwen.

‘Tuurlijk’  antwoord ik.
Na het avondeten zitten we even lekker onderuit op de bank.
Even bijkomen van een dag gevuld met activiteiten.
Sydney vraagt of het nu kan.
‘ Yep!’ antwoord ik,  ‘pak maar een blaadje’9294978-een-man-die-heeft-zijn-hoofd-pijn-en-pijn
Hij komt terug met een A4 papier en gaat naast me op de bank zitten.
We babbelen wat met elkaar terwijl ik aan het vouwen ben.
Boy nestelt zich ook op de bank en gaat schuin achter me zitten en begint mee te babbelen.
Plots voel ik een klein handje over mijn kale bol aaien…
‘Hier begint het te groeien.’, klinkt het observerend…
‘Als je nu een tijdje wacht komt het allemaal goed.’
We schieten in de lach.
Maar Boy blijft serieus.
‘ja echt!’
‘Marc, het komt allemaal goed’  zegt ie.

Verboden voor ouders!!

Etenstijd.
Aan tafel verteld de jeugd over een nieuwe hut die ze aan het maken zijn in ‘een berg’.
Het speelterrein bevindt zich in een bouwproject hier aan de rand van het dorp waar eind dit jaar weer nieuwe gezinnen van hun nieuwe huis een thuis gaan maken.
De details over deze hut en vooral ‘de berg’ interesseren me… het zal niet voor het eerst zijn dat een bouwwerk onder de grond instort; en je moet er niet aan denken dat daar jeugd onder ligt..images

Continue reading

Uitslapen

Wij noteren vrijdag 5 juli 2013… de eerste dag van de Grote Vakantie!
Kreeg ik afgelopen week de jongens alleen maar uit bed als ik de hond op ze afstuurde,   *letterlijk!! Emma likte ze zo hard dat ze lachend uit bed rolden* zo groot was mijn verbazing vanmorgen.

“Huh?? Heren!! Nou kunnen jullie eindelijk uitslapen en dan zijn jullie nu al aangekleed beneden?!?!?”
“Maar dat heb ik gedaan Mam, toen ik naar beneden kwam, was het al licht hoor!”

5 juli……
image-1552348

Vliegtuigdip

” Marc? “, vraagt Siebe nadat hij hem luid gapend achter een kop koffie treft; ” Heb je nog last van je …eh.vliegtuigdip?”

Hij bedoelt jetlag…

🙂

jetlag-725811

Houvast..

 Na een hele korte nacht, een drukke ochtend en een hele gezellige maar zware middag zit ik met mijn gezin aan tafel.

Ik breng mijn eega op de hoogte van mijn activiteiten van vandaag en vertel hem ook over mijn gesprek met onze huisarts vanmorgen.
Het woord ‘burn-out’  is genoemd en ook mijn man verbaasd dat niets.
Zij vertelde ook ( net als een goede vriendin gisteravond)  dat het na een flinke burn-out  soms wel  4 tot 5 jaar duurt voordat je weer enigszins de oude bent.
En dan te bedenken dat ik nog geen 1,5 jaar thuis zit….. Ik zucht nog eens diep.

Het valt even stil aan tafel en van die stilte maakt Boy gebruik.
“Mam….. 4 jaar…duurt dat lang??” vraagt hij.

Waarop mijn lieve slimmerd Sydney antwoordt: “Dat hangt ervan af. Als je vrolijk bent niet!”

Kijk… en dàt is nog eens een goede raad. Dat is nog eens houvast!
Ik kom er wel…burnout-werk

Wijsneuzen..

Fijn! De OPSTEKER van de dag..
Nadat ik goochelend met verschillende boeken op schoot, iets wat lijkt op een uiltje heb gemaakt en soort van tevreden achterover leun, komen de jongens voorzichtig bij me kijken.
“Leuk!! Eh…wat is dat?” ..en ik laat het voorbeeld zien.
Het is duidelijk dat het een work in progress is…

“Goh”, zegt Syd…”Heb je eindelijk iets gevonden wat je wèl snapt??”

En bedankt vriendje…BEDTIJD!!!

1365618324N2013_04_10_005

En het gaat nog fijn even door…

Vorige week waren de jongens onverwachts getuige van de geboorte van een poesje. Het maakte indruk!
Vanavond bij het naar bed gaan had Boy dan ook nog een vraag.
“Mam,  Kip kan toch niet plassen?”
Ik reageer verbaasd.. ”Jawel hoor, hoe kom je daar nou bij?”
Boy antwoordt: “Nou…hij heeft toch geen balletjes meer? Dan kan hij toch ook niet plassen?”

“Nou”, leg ik uit, terwijl ik me afvraag of dit geen verkapte manier van tijdrekken is; “Hij heeft geen balletjes, dus kan hij geen poesjes krijgen. Maar hij heeft nog wel gewoon zijn piemeltje en ook zijn blaas, dus hij kan gewoon plassen!”
“Maar Mam, het is toch een mannetje?” waarop ik bevestigend antwoord. “Nou…dan kon hij sowieso al geen poesjes krijgen” ….krijg ik met een glimlach te horen.

Werd ik nou een beetje in de zeik genomen door mijn 2 acht-jarigen??

Bloedbank

Gisteravond meldde ik aan tafel dat ik op tijd zou vertrekken.
Op de vraag ” Waarnaartoe?” antwoordde ik dan ook : “Naar de bloedbank.. ik ga weer eens proberen of ze mijn plasma willen hebben.”

Siebe keek me aan en vroeg: “Mam? Kun je bij de bloedbank ook rood staan??”
Sprakeloos keek ik terug en twijfelde of dit nu een serieuze vraag was. Bij hem kijk ik nergens van op, zeg maar.
Gelukkig ontdekte ik in zijn ogen dat ondeugende sprankeltje en terwijl ik nog nadacht over een gevat antwoord, hoorde ik naast mij mijn jongste snuiven.
Net voordat hij zijn vork met eten naar binnen schoof deelde hij met genoegzame blik mee: “Ik snap ‘m! ”
193_foto

Hoe heet dat ook alweer..?

Sydney speelt tijdens het ontbijt graag met zijn brood.
Iets wat ik natuurlijk uit pedagogisch oogpunt niet kan goedkeuren. Mijn ochtendrite bestaat dan ook voornamelijk uit het terechtwijzen van het spul ( want Boy en Siebe doen net zo hard mee 😉 )

Vanmorgen was wederom niet anders. Nadat ik hem al verschillende keren tot enige voortgang had gemaand, ben ik lichtelijk geïrriteerd aan mijn eigen werkzaamheden en taakjes begonnen.
Ik laat hem dan ook alleen aan de ontbijttafel achter en heb niet direct zicht meer op wat hij doet.
Nu weet ik dat dat meestal niet helpt, maar ach…dan praat hij tenminste ook niet meer!

Totdat ik hoor: ” Kijk Mam! Mijn broodje lijkt op een mammoet!”
Ik vrees met grote vreze en kijk naar de creatie van mijn jongste..
“Kijk”, licht hij toe “hier zit zijn kop, en zijn oren…en eh….. zijn eh…… gewei!!”

250px-Manny_in_Ice_Age_3