Pret aan tafel

dsc_00075“Ik wil het kontje!”
“Ik wil mijn eigen worst!”
“Ik heb extra vel…..”
“Ik heb een kromme..”
“Het sap spuit eruit!”

#saucijsjes eten met (bijna) pubers…

Op het verkeerde been Mam!!

“Hee Lieverd”, hoor ik zwoel uit mijn slaapkamer komen.

Het is jongste. Met zijn haar rechtop zie ik hem met zijn rug naar de deur, heerlijk genesteld tussen mijn lievelingslakens liggen.
En met een ( voor zijn doen natuurlijk) zware ochtendstem vervolgd hij zwoel :
“Hoe vond je het vannacht?? Lekker geslapen?”

Mijn wenkbrauwen verhuizen naar een plaats ver noordelijker dan anatomisch verantwoord is.
Bijzonder hoeveel gedachten er in korte tijd door je kop kunnen razen
Hij is 8!!
Begint dat ‘gedonder’ nu al?? Dat ik af en toe wat pubertrekjes bij mijn tweeling ontwaar, wil toch niet zeggen dat ze zo verschrikkelijk voor lopen? En wat moet dat in ons bed??

Ik kom verder de kamer in en dan zie ik wie zijn nieuwste overwinning is.
Het is de poes.
Kiara sliep vannacht bij hem 😉

 

 
2013-05-09 007

Verboden voor ouders!!

Etenstijd.
Aan tafel verteld de jeugd over een nieuwe hut die ze aan het maken zijn in ‘een berg’.
Het speelterrein bevindt zich in een bouwproject hier aan de rand van het dorp waar eind dit jaar weer nieuwe gezinnen van hun nieuwe huis een thuis gaan maken.
De details over deze hut en vooral ‘de berg’ interesseren me… het zal niet voor het eerst zijn dat een bouwwerk onder de grond instort; en je moet er niet aan denken dat daar jeugd onder ligt..images

Continue reading

Uitslapen

Wij noteren vrijdag 5 juli 2013… de eerste dag van de Grote Vakantie!
Kreeg ik afgelopen week de jongens alleen maar uit bed als ik de hond op ze afstuurde,   *letterlijk!! Emma likte ze zo hard dat ze lachend uit bed rolden* zo groot was mijn verbazing vanmorgen.

“Huh?? Heren!! Nou kunnen jullie eindelijk uitslapen en dan zijn jullie nu al aangekleed beneden?!?!?”
“Maar dat heb ik gedaan Mam, toen ik naar beneden kwam, was het al licht hoor!”

5 juli……
image-1552348

Koud he?

Gisteren hebben mijn mannen een bezoek gebracht aan de kapper.
Vooral met Boy geen sinecure… hij zit standaard met zijn gezicht uitgegleden in de stoel, en niets is goed.
Zijn haar wordt te kort, te lang, ze praat te veel, de schaar is koud, het water is nat, de cape kriebelt en natuurlijk valt er ALTIJD haar tussen zijn hemd en rug.
Heel bijzonder, want hij heeft wel zin om naar de kapper te gaan en weer knap te worden..zoals hij zelf zegt 😉

Ik had de kapster al voorbereid dat ze vooral veel met hem moet overleggen en hem veel inspraak moet geven…dan gaat het het beste. Syd gaat dan ook altijd eerst…die is niet zo moeilijk en dat is het leuke met tweelingen: Boy kan zien hoe het er uit komt te zien voordat hij zelf in de stoel klimt!

Grote complimenten voor onze kapster..ik kreeg een knipoog en regelmatig liet ze Boy met de spiegel meekijken.
Het resultaat is dan ook weer om verliefd op te worden…wat heb ik toch een knappe zonen! Ook Siebe is weer gekortwiekt en wat is dat toch gelijk een heel ander gezicht 😀

Vanmorgen tijdens het ontbijt zat ik stiekem mijn mannen te bewonderen… ze kunnen toch zo op een poster!! 🙂
Maar Syd meldde dat hij zijn pony toch wat te kort vond… in zijn tshirt en korte broek zat hij te rillen van de ochtendkou.
Ik vroeg hem of hij echt meende dat hij het koud had omdat zijn pony te kort was… “Ja!!” zei hij ” En ook in mijn nek hoor , maar mijn pony is het kortst Mam!”

Waarop Boy hem meewarig aankeek en zei: ” Tss…. stel je niet aan…dan moet Marc het dus altijd koud hebben!!”

Oeps…….. 😉

1370506691N2013_06_06_0071370506670N2013_06_06_008

Vliegtuigdip

” Marc? “, vraagt Siebe nadat hij hem luid gapend achter een kop koffie treft; ” Heb je nog last van je …eh.vliegtuigdip?”

Hij bedoelt jetlag…

🙂

jetlag-725811

Houvast..

 Na een hele korte nacht, een drukke ochtend en een hele gezellige maar zware middag zit ik met mijn gezin aan tafel.

Ik breng mijn eega op de hoogte van mijn activiteiten van vandaag en vertel hem ook over mijn gesprek met onze huisarts vanmorgen.
Het woord ‘burn-out’  is genoemd en ook mijn man verbaasd dat niets.
Zij vertelde ook ( net als een goede vriendin gisteravond)  dat het na een flinke burn-out  soms wel  4 tot 5 jaar duurt voordat je weer enigszins de oude bent.
En dan te bedenken dat ik nog geen 1,5 jaar thuis zit….. Ik zucht nog eens diep.

Het valt even stil aan tafel en van die stilte maakt Boy gebruik.
“Mam….. 4 jaar…duurt dat lang??” vraagt hij.

Waarop mijn lieve slimmerd Sydney antwoordt: “Dat hangt ervan af. Als je vrolijk bent niet!”

Kijk… en dàt is nog eens een goede raad. Dat is nog eens houvast!
Ik kom er wel…burnout-werk

Wijsneuzen..

Fijn! De OPSTEKER van de dag..
Nadat ik goochelend met verschillende boeken op schoot, iets wat lijkt op een uiltje heb gemaakt en soort van tevreden achterover leun, komen de jongens voorzichtig bij me kijken.
“Leuk!! Eh…wat is dat?” ..en ik laat het voorbeeld zien.
Het is duidelijk dat het een work in progress is…

“Goh”, zegt Syd…”Heb je eindelijk iets gevonden wat je wèl snapt??”

En bedankt vriendje…BEDTIJD!!!

1365618324N2013_04_10_005

En het gaat nog fijn even door…

Vorige week waren de jongens onverwachts getuige van de geboorte van een poesje. Het maakte indruk!
Vanavond bij het naar bed gaan had Boy dan ook nog een vraag.
“Mam,  Kip kan toch niet plassen?”
Ik reageer verbaasd.. ”Jawel hoor, hoe kom je daar nou bij?”
Boy antwoordt: “Nou…hij heeft toch geen balletjes meer? Dan kan hij toch ook niet plassen?”

“Nou”, leg ik uit, terwijl ik me afvraag of dit geen verkapte manier van tijdrekken is; “Hij heeft geen balletjes, dus kan hij geen poesjes krijgen. Maar hij heeft nog wel gewoon zijn piemeltje en ook zijn blaas, dus hij kan gewoon plassen!”
“Maar Mam, het is toch een mannetje?” waarop ik bevestigend antwoord. “Nou…dan kon hij sowieso al geen poesjes krijgen” ….krijg ik met een glimlach te horen.

Werd ik nou een beetje in de zeik genomen door mijn 2 acht-jarigen??

Bloedbank

Gisteravond meldde ik aan tafel dat ik op tijd zou vertrekken.
Op de vraag ” Waarnaartoe?” antwoordde ik dan ook : “Naar de bloedbank.. ik ga weer eens proberen of ze mijn plasma willen hebben.”

Siebe keek me aan en vroeg: “Mam? Kun je bij de bloedbank ook rood staan??”
Sprakeloos keek ik terug en twijfelde of dit nu een serieuze vraag was. Bij hem kijk ik nergens van op, zeg maar.
Gelukkig ontdekte ik in zijn ogen dat ondeugende sprankeltje en terwijl ik nog nadacht over een gevat antwoord, hoorde ik naast mij mijn jongste snuiven.
Net voordat hij zijn vork met eten naar binnen schoof deelde hij met genoegzame blik mee: “Ik snap ‘m! ”
193_foto

Hoe heet dat ook alweer..?

Sydney speelt tijdens het ontbijt graag met zijn brood.
Iets wat ik natuurlijk uit pedagogisch oogpunt niet kan goedkeuren. Mijn ochtendrite bestaat dan ook voornamelijk uit het terechtwijzen van het spul ( want Boy en Siebe doen net zo hard mee 😉 )

Vanmorgen was wederom niet anders. Nadat ik hem al verschillende keren tot enige voortgang had gemaand, ben ik lichtelijk geïrriteerd aan mijn eigen werkzaamheden en taakjes begonnen.
Ik laat hem dan ook alleen aan de ontbijttafel achter en heb niet direct zicht meer op wat hij doet.
Nu weet ik dat dat meestal niet helpt, maar ach…dan praat hij tenminste ook niet meer!

Totdat ik hoor: ” Kijk Mam! Mijn broodje lijkt op een mammoet!”
Ik vrees met grote vreze en kijk naar de creatie van mijn jongste..
“Kijk”, licht hij toe “hier zit zijn kop, en zijn oren…en eh….. zijn eh…… gewei!!”

250px-Manny_in_Ice_Age_3

Sterrenhandjes

Zojuist mijn rondje over mijn landgoed afgesloten in de kinderkamer. De deurklink gaat met een luide klik naar beneden en ik zie hoe mijn jongste telg in zijn slaap schrikt van mijn binnenkomst.
Ik zie ook hoe hij zijn handjes verschrikt spreidt…vingertjes wijd als kleine zeesterretjes. Klaar om datgene weg te duwen wat hem bedreigd.
Net als bijna 8 jaar geleden pak ik voorzichtig zijn beide handjes en knijp er in om te laten weten dat ik er ben en dat alles goed is……..
Ja, ik weet dan misschien niet wat voor carrière ik nu zou moeten opbouwen, maar ik weet wel dat ik de meest bevredigende baan heb die ik ooit zal kunnen krijgen!
Al bijna 18 jaar ben ik MAMA !! Slaap lekker mooi kind…

Maar dat bedoel ik niet!!

Het avondetenritueel.. ; zoals het een goed ritueel betaamt, elke avond vaste prik.
Maar de vrijdagavond is altijd rommelig. Ik weet van te voren nooit wie er thuis eet.
Vanavond blijkt  het dan ook uitzonderlijk rustig als we maar met z’n vieren van het diner genieten.
Siebe is naar dansles, Emiel is nog niet thuis en Femke wordt vandaag door haar werkgever thuisgebracht, en is dus ook later dan ‘normaal’.

Zoals gewoonlijk is het eet-tempo van de heren…traag.
Erg traag.
Vooral Sydney houdt er niet van zijn mond te branden en heeft er dan ook geen enkele moeite mee zijn maaltijden koud te nuttigen.
Hij zit weer eens te spelen en Marc is het zat..
“Sydney!!.. Hou nou eens op met je mes te spelen! Eten nu!” , laat hij ietwat geïrriteerd weten..
“Ja maar, ik gebruik mijn mes toch??”is zijn antwoord op typisch ‘Ja-maar’- toontje.
Marc schiet in de lach als hij verbaasd naar zijn bonus-zoon kijkt.

“Ja…Je moet je mes gebruiken om te snijden!! Niet als trommelstok!!”bord-bestek

Hoeveel druppels gaan er in ….

Pffff… ja hoor, het is weer “We-nemen-mama-in-de-zeik-dag” 😉
Boy: “Mama, weet jij hoeveel druppels er in een glas gaan?”
Die vraag is me nog even teveel om half 8 in den morgen….
Ik sta dan ook met wazige blik naar hem te kijken…..
” eh..nee, dat hangt ook van je glas af?’ probeer ik slim te zijn.
“Neu…doe maar een colaglas” krijg ik te horen als soort verrassend effect.

Ik moet iets antwoorden van de heren, maar ik weet het echt niet….
“Hoeveel druppels gaan er in een glas mam?”, wordt er nog eens gevraagd.
De wanhoop kruipt omhoog omdat ik het antwoord niet weet ten overstaande van 2 nieuwsgierige 7-jarigen..
Syd kan mijn gespartel niet langer aanzien en zegt: “Eentje. Als die groot genoeg is….”

images

Olifanten(poep)

Ontbijttafel…laatste zondag van het jaar.
Boy blijkt ook enigszins politiek gevoelig te zijn. Op de tafel staat een pak Schuddebuikjes van het merk Bolletje. Na enige bestudering van de verpakking concludeert hij dan ook:
“ Tja.. dat kan dus niet meer in 2013!”
Op onze verbaasde blik vervolgt hij: “De regering heeft toch verboden dat er nog wilde dieren in het circus mogen, dus deze mag dan ook niet meer”…knikkend naar de doos die voor hem staat. ( Hij is 7 !!!)2012-12-30 001

En inderdaad…wij zien het ook. Daar moet actie op ondernomen worden want plaatjes van dieren in circussen zullen dan ook aangepast moeten worden!! Meneer Bolletje.. u heeft mail!

Verder bleef het onderwerp “ dieren” actueel aan tafel.
Het poesje Kiara  van 1.5 jaar is na verwijdering van haar baarmoeder nogal baknijd aan het ontwikkelen. Maar niet op haar eigen voer… maar dat van ons!
En van de hond… en het dure dieetvoer van BonJovi.

Er staat inmiddels een dierenartsbezoekje gepland, maar dan moet er even €100,= meegenomen worden voor een bloedonderzoek.  In die tussentijd jagen wij haar van tafel, het aanrecht en van andere plaatsen waar haar scherpe nagels en felle gedrag niet gewenst zijn.
“Tja,” oppert Marc. “Zullen we haar dan maar olifantenvoer geven? Misschien heeft ze daar genoeg aan?”
Waarop Boy verschrikt opkijkt en zijn handjes nu op bordbreedte van elkaar houdt:
” Maar dan gaat ze zulke drollen schijten!!!!

Ja…. Niks mis met die fantasie hier! 

M/V

Veel  klagerijtjes  van de kinderen wil ik nog wel eens afdoen met de opmerking: “Dan had je maar geen meisje/ jongetje moeten worden” *doorhalen wat niet van toepassing is*

Vanavond aan tafel, was het weer zover. Siebe vond het niet eerlijk dat hij met nog 18 jongens na gym moet douchen, en de meisjes in zijn klas met z’n 6-en alle ruimte hebben. Ik antwoordde dus met mijn zinnetje: “Dan had je maar geen jongetje moeten worden.”
Hierop reageerde Siebe nog verontwaardigder: “Maar dat is JOUW schuld Mam!”

Ik besloot dat het tijd was voor een biologielesje.
Ik vertelde mijn puber over de dubbele X-chromosomen van de vrouw, en de XY chromosomen van de man. Over dat de spermacellen die de man maakt  een Y- OF X- chromosoom bevat. * hoor nu het normale pubergegiechel*
En dat een eicel bij de vrouw dus alleen een X-chromosoom kan bevatten. Normaal gesproken dan… het ging me een beetje te ver om alle uitzonderingen te vertellen. Niet nodig ook.

Ook uitgelegd dat als een X-zaadcel  een eitje bevrucht, het dus een meisje wordt, en als een Y-zaadcel dat doet, er een jongetje geboren zal worden.
“Dus,” besluit ik mijn relaas, “je vader bepaald dus of je een jongetje of een meisje wordt!”  

“Niet eerlijk” vindt Siebe.
Waarop Boy weer met een briljante oplossing komt. Alle transgender en andere problemen zijn in 1 klap opgelost.
“Hmm…als je zo graag een meisje wilt zijn…zet je toch gewoon een pruik op!! Klaar!!!” 

Bijzonder..

En weer ontdek ik een blauwe reiger in onze tuin. Deze keer pontificaal op de achterschutting..waar hij/zij een geweldig uitzicht heeft op de met goudvissen gevulde vijver bij de buren. “Kijk nou!! Nu zit ‘ie bovenop de schutting!!” zeg ik tegen de kids.
De tweeling weet zich los te rukken van de tv en komen kijken.
“Hij is dik” ,vindt Sydney.
“Hij is helemaal niet dik!!!” , vindt Boy.
Waarop Femke ( 2de jaars studente MBO-4 Dierverzorging) ook een duit in het zakje doet: “Hij is niet dik…dat is zijn vacht…………………”

Ik ga haar lesgeld terugvragen. Echt.

Foto via NU.nl gemaakt door M.van Kooten
(ik was te laat 😛 )

 

Geen last van…

Mijn mannen hebben zich vandaag als echte keukenprinsen gedragen.
Alles werd minutieus voorbereid … bloem, eieren, basterdsuiker en natuurlijk boter ( zo te proeven véél boter).
Via de Ipad werd een eenvoudig koekjesrecept opgesnord  en het feest kon beginnen.

Natuurlijk moesten de koekjes direct nadat het signaal “Klaar!!” geklonken had, geproefd worden.
Goedgekeurd! Natuurlijk..ik had  niets anders verwacht.
Maar toen begon het opvoedkundige gedeelte…. het is dan namelijk niet de bedoeling in één keer alles te nuttigen.
Althans..zo dacht ik erover.

De heren vragen dus al vanaf kwart over 7 wanneer wij thee gaan drinken. Dat kopje thee mag immers gedronken worden met een zelfgebakken koekje….on the side * hoor nu even Gerard Ekdom stem*
Eindelijk. …Eindelijk om 8 uur bracht Marc de thee naar de kamer. Ook de koektrommel kwam mee.
En terwijl hij de jongens een koekje presenteerde, vroeg hij: ” Goh jongens…kan dat wel? Kerstkoekjes terwijl Sinterklaas er nog maar net in Nederland is?”

Waarop Boy antwoordt: ” Ja hoor! Heb IK geen last van!!” ..en propt in één beweging het hele kerstkoekje in zijn mond… 

Handwerken

Het zal de meesten inmiddels niet ontgaan zijn dat ik een oude hobby heb opgepakt.
Na het advies van mijn witte onderbroek om ‘iets te creëren’  ben ik eens een huishoudelijke winkelketen binnen gelopen. Daar lagen van die kinder-haakpakketjes. Een poesje zag er niet al te moeilijk uit en dat leek me veilig genoeg om mee te beginnen.
Dat bleek inderdaad iets te gemakkelijk, en Sydney claimde direct nadat de laatste steek gezet werd, de nieuwe knuffel op.

Er lagen bij een ander filiaal nog meer van dit soort pakketjes dus daar heb ik mijn voorraad wat aangevuld. Ook nog wat leuke wol gescoord en goedkope breipennen. 
Gisteravond heb ik het laatste haakwerkje in elkaar gezet. Tot grote vreugde van Marc, want deze is voor hem.
En daar zat ik dan….. afkickverschijnselen begonnen zich al te openbaren. Totdat manlief opmerkte dat hij wel een nieuwe sjaal wilde. De lieverd. Ik heb maar niet gezegd dat er genoeg in het mandje boven de kapstok liggen…ik wil hem niet teleurstellen tenslotte. Ik snap best dat hij een nieuwe sjaal van mij wil.

Dus direct een lekkere brede sjaal opgezet en meters maken!
Vanmiddag zat ik dan ook lekker in mijn stoel, terwijl de hond naast me lag met haar eigen knuffel, de katten op de bank lagen en de regen en wind om het huis joegen.  De jongens zouden vandaag zelf naar huis komen en hun komst werd al door hen aangekondigd. Ik hoorde ze aan komen rennen en met een luide knal klapte de voordeur dicht. ( sorry buren!!)

De heren hebben mij niet eerder zien breien en nog voor ze zich van hun jas, schoenen en tas bevrijd hadden, stonden ze al bij me te kijken.
“Goh mam, niet meer haken?? Dit heet toch breien? ” merkte Boy terecht op. “Klopt. De haakwerkjes zijn klaar… ik ben nu een sjaal voor Marc aan het breien.”

“Tja, mam….je wordt ook al ouder hè……………” En na mijn verbaasde blik ging  hij nog even verder: “ Ja, oude mensen houden van haken en breien. Echt hoor!!!”