Volhouden

gelosteduivenHet valt wel…maar absoluut niet mee!
Gescheiden in 1 huis wonen.
Voor je gevoel nog samen zijn, en toch is er iets wezenlijks veranderd.
Niet alleen bij Marc… maar nu zoetjes aan ook bij mij. En ook merk ik dat de kinderen hun ei niet meer kwijt kunnen.

Waar we een maand geleden elkaar nog beloofden om zonder ruzie uit elkaar te gaan, en we elkaar beloofden op de ‘normale’ manier ons leven voort te zetten komen nu de eerste scheurtjes. Continue reading

Flashbacks

Na zo’n bizarre mededeling van onze kant snap ik het heel goed dat een heleboel mensen met verbazing reageren. Zoals ik vanmiddag uitlegde aan de directrice van onze school:
Ik voelde dat we een scherpe bocht naderden. Dat we moesten gaan bijsturen..
Dat deden we ook: Marc volgde cursussen en trainingen over het opvoeden van (bonus) pubers in samengestelde gezinnen. En naar ons idee had hij daar ook heel veel aan.

8eca9c71576bd897e65939a66921b8bdMaar toch zijn we dit weekend uit de bocht gevlogen. Het lukte hem niet meer. Het karretje ligt ondersteboven en we gaan nu proberen om het karretje in ieder geval weer op de weg te krijgen.
Maar we weten nog niet wat de schade is.
We weten niet hoe de wielen staan…en we weten dus ook nog niet welke kant we op gaan straks. Dat we in ieder geval deel uit willen blijven maken van elkaars leven is duidelijk. Dat willen de kinderen ook. Die willen nog voorgelezen worden en ook weekendjes bij Marc logeren. Maar verder willen we even niks plannen en zien hoe we hier doorheen komen.

Ik heb me ingeschreven als woningzoekende in Wognum, maar er zijn geen huurhuizen vrij. Gisteren heeft Marc contact opgenomen met Dennis, ons ‘hypotheek-mannetje’ om te kijken of het mogelijk is om de hypotheek over te nemen. En vandaag hadden we samen een afspraak bij de notaris.
Zo jammer. Nog geen 4 jaar geleden liepen we daar dolgelukkig het pad af… een huis rijker!! En nu kwamen we voor een informatief gesprek. Over welke paden naar het einddoel leiden, en welke route voor ons het beste is.
We hebben besloten om zonder tussenkomst van een rechter uit elkaar te gaan. Dat scheelt sowieso al €650,=
Het kan nl ook via de notaris en dan de gemeente. Ineens kwam het allemaal weer boven. Dit heb ik 12 jaar geleden ook meegemaakt, maar toen heette het een flitsscheiding.
Maar dezelfde vragen kwamen langs en plotseling kwam ook alle pijn en schaamte en verdriet weer terug.
Of ik alimentatie wil. En of ik nog een gedeelte van zijn pensioen ga opeisen. Of we de inboedel onderling verdelen, of alles op papier willen hebben. Dat soort dingen.
Bij ex 1 zag ik overal van af. Ik wilde alleen maar zo snel mogelijk van die bedriegende rotzak af ; Ik wilde helemaal niets meer van hem!!images

En wat heb ik mijzelf daar achteraf mee in de vingers gesneden zeg! Mijn hemel, wat ben ik bedonderd! Want die scheiding is alles behalve eerlijk verlopen. Toen was ik op huwelijkse voorwaarden getrouwd, dus de boedel en inboedel was snel verdeeld. Maar de alimentatie moest dus wel geregeld worden en stomme doos die ik was, stemde ik in met alleen kinderalimentatie. € 50,= per kind per maand. En hij zou, zo beloofde hij, mij elke maand onder tafel iets toestoppen en ook bijvoorbeeld de rekeningen van school betalen.
Het is bij de belofte gebleven.
O nee!! Hij heeft een keer de operatie van Emiel’s kat betaald. *wel eerlijk blijven Jo*

Dus…terwijl de notaris ons de mogelijkheden uitlegt, schiet dit allemaal weer door mijn hoofd. En door mijn onderbuik. En ook zo door naar mijn benen. Ik voel ze verkrampen en realiseer me dat al mijn lichamelijke ‘dingetjes’ wel degelijk naar deze nare periode terug te herleiden zijn.
Ik kies er weer voor om geen aanspraak te maken op Marc’s pensioen. Ik vind het niet eerlijk dat ik nog een deel daarvan ga opeisen, terwijl hij juist de afgelopen 5 jaar zo hard gewerkt heeft. Letterlijk en figuurlijk! Van kinderalimentatie is nu geen sprake, omdat Marc naar hen niet onderhoudsplichtig is. En ik geef ook aan geen partneralimentatie te eisen. Om dezelfde reden als zijn pensioen, maar ook omdat …als hij het huis op zijn naam zou kunnen krijgen… hij waarschijnlijk zo zwaar zit dat het onmenselijk wordt ook die rekening op zijn bordje te leggen. Ik vind het gewoon niet eerlijk!
De notaris vindt het nobel van me, maar waarschuwt me ook dat de gemeente dat waarschijnlijk niet met me eens zal zijn.
We spreken af dat ik het niet eis, tenzij de gemeente dat van mij gaat verwachten…..Alimentatie

En zo spreken we alles af wat nodig is om ons partnerschap te ontbinden. We moeten nog even afwachten wat de uitkomst bij de bank zal zijn want daar hangt alles dus eigenlijk verder van af.
Een uur later stappen we de auto in en rijden langzaam terug naar Wognum.
Ik vertel Marc over mijn tegenstrijdige gevoelens. Aan de ene kant wil ik niks vragen omdat ik dat niet eerlijk vind, maar aan de andere kant heb ik dit al eens mee gemaakt en daarna heb ik zo’n spijt gehad van die keuzes! Maar wat het helemaal wrang maakt is dat ik die scheiding en deze helemaal niet, maar dan ook op geen enkele manier met elkaar kan en mag vergelijken! Het is nu allemaal zo anders! Maar toch….ik twijfel of ik nu de goede keuzes maak. Mijn hart zegt Ja, mijn verstand Nee.

En dus voel ik hoe de stress mijn beenspieren weer opvult. Ik sta vast. Letterlijk en figuurlijk en ik wil er niet aan dat ik deze pijn nu voel omdat ik toevallig vanmorgen met een klas kleuters en groep 3 op pad geweest ben ( en een klein sprintje moest trekken van de ene oversteekplaats naar de volgende).
Het is een scherpende zenuwpijn in mijn spieren en ik kan niet eens mee naar Deen voor de boodschappen! Ik denk na hoe het toch kan dat ik dit zo ervaar.
Ik word boos en verdrietig en vraag me ook af waarom ik dit nu voor de 3de keer moet meemaken allemaal. En tegelijk bedenk ik me ook dat alle 3 de keren verschillend waren, maar dat de eerste 2 keer de kinderen de dupe waren.
Is dat dan de reden dat we hier een 3de keer doorheen moeten? Zodat de kinderen.. en ik  (!!!) leren dat het ook anders kan? Dat een scheiding niet synoniem hoeft te zijn aan een vechtscheiding met pijn, schaamte, machteloosheid en leugens?

Misschien wordt deze scheiding wel de meest waardevolle les die ik mezelf, en de kinderen mag meegeven…..doelgroeppsychologischinzicht2

 

 

Het perfecte plaatje

Het leuke met een fotograaf in huis is dat je met beeldspraak een heleboel kunt doen.
Je zet je onderwerp neer en kunt op die manier samen aan je perfecte plaatje werken..
Maar bestaat die wel? Want overal is wel eens wat…dat maakt het soms spannend.
Je verandert je standpunt, je verlegt je focus en de ander verandert eens wat aan de belichting, zodat er uiteindelijk een ander beeld ontstaat. Net zo lang aan het werk zijn tot je het plaatje hebt waar je wel tevreden over kunt zijn.bannerfotografie

Maar soms is er gewoon niks meer van te maken. Hoe graag je dat allebei ook wilt.
Sta je zo ver van je onderwerp af, dat het niet meer scherp te krijgen is.
Of zijn de meningen zo verschillend, dat hoe je er ook naar kijkt het geen knap plaatje meer wordt.
En hoeveel lampen je erop zet, je toch het licht niet ziet…
Dat van welke kant je het onderwerp ook bekijkt, de focus ver te zoeken is.
Dat je zo gedreven aan het werk bent, dat je jezelf verliest …….
Dan is het, wat het is. Kun je dan genoegen nemen met wat je hebt, of stop je het avontuur.

Afgelopen weekend hebben Marc en ik besloten niet meer samen voor het gezin te zorgen.
De zorg en opvoeding van de kinderen is hem te zwaar gebleken, en ik stopte (te) veel energie in het steeds uitlichten van de opvoedingssituaties.
We zijn samen aan dit avontuur begonnen en we hebben er allebei heel veel verdriet van dat we zo vastgelopen zijn.
Ook de (professionele) hulp van derden heeft helaas niet geleidt tot de rust en het vertrouwen die we nodig hebben om 4 …soms 5 … kinderen te kunnen begeleiden op hun pad naar volwassenheid.tekening-scheiding

We gaan onze uiterste best doen om de scheiding zo liefdevol mogelijk te gaan laten verlopen. Met zo min mogelijk stress voor de kinderen. Die hebben ten slotte al meer dan genoeg meegemaakt.
We kunnen nu nog steeds door 1 deur samen, en we hebben de wens en intentie dat absoluut zo te houden.

Maar zoals gezegd is het samenleven in ons grote gezin voor Marc te zwaar gebleken.
Of zoals Emiel laatst vroeg: “Waar is de Marc gebleven die ik zo leuk vond toen jullie verkering kregen?”
Dat was wel even een fikse eye-opener voor ons beiden.
Ik zie ook hoezeer Marc zichzelf weg gecijferd heeft voor ons.
Dat de aanpassingen die hij moest maken van alleenstaande hardwerkende man naar een nog harder werkende familieman en opvoeder, te groot waren.
Dat de momenten die hij pakte om te ontspannen, dat niet voor hem deden omdat hij met zijn gedachten thuis bleef.
Dat zijn eigen onzekerheid en bagage te zwaar werden.

We hebben er hard voor gewerkt want we wilden beiden niet opgeven. Nu de beslissing gevallen is geeft dat, ondanks de verschrikkelijke buikpijn en onzekerheid voor de toekomst, ook een stuk opluchting en verlichting. Bij ons allemaal.
Wat de toekomst ons gaat brengen?
Ik heb geen flauw idee. Ik ga een huis zoeken voor mij en de kinderen en wil me niet overgeven aan de gedachten die nu door mijn hoofd proberen te gieren. Door mijn hoofd…niet door mijn hart!
Datzelfde geldt voor Marc die ook verder zal gaan met zijn leven.

Ik kijk met dankbaarheid terug op de afgelopen 5 jaar, waarin we de laatste 3 getrouwd hebben doorgebracht.
Ik ben dankbaar voor alle rust en zekerheid die hij in mijn leven gebracht heeft en ik ben stil om alle momenten dat hij mijn taken in huis overnam omdat ik dat niet kon.
Ik ben verschrikkelijk dankbaar dat hij de zorgpapa is geweest voor de tweeling en ze heeft leren fietsen, heeft voorgelezen en heeft geleerd hoe de klaproos aan haar naam kwam. Hij heeft ze een hele goede basis meegegeven!
In liefde laat ik hem gaan omdat het van zoveel moed getuigt als je durft te zeggen dat je iets niet kunt. En dat deed hij…. Uit liefde voor ons laat hij het opvoeden verder aan mij over. En dat zal ik verder doen.. Zo goed als ik kan.
Lieve Marc, dank je wel voor alles en ik wens je het allerbeste toe.
Dank je wel dat je het hebt geprobeerd! images

 

Zo doen we dat dus niet!!

Wat een bizarre dag. olifant-wit-bg
Ze begon alweer zoals ik al een week de dagen begin.
Met hartkloppingen, een lijf vol stress. Vanaf een uurtje of 6 voel ik de stress door mijn lijf gieren en om 7 uur word ik totaal opgefokt wakker.
Kleine mugjes denderen door mijn hoofd als porselein hatende olifanten.

Continue reading

Yin en Yang

Even van me afschrijven.
Niet om het een of ander. Niet om zielig over te doen. Niet om de adviezen…die ik eigenlijk zelf ook wel weet.

Mijn zelfvertrouwen heeft weer een flinke knak gehad.dear-stress
Thuis gaat het even niet zo lekker. O groot taboe!
Het is , zoals bij iedereen weleens ook hier niet altijd Huize Weltevree. Mijn partner heeft het moeilijk binnen ons gezin. De kinderen puberen wat af, en nu ik mijn baan kwijt ben staat ook ons inkomen weer onder druk. Dan heb ik gelukkig het nieuws gehad dat mijn plekjes voor het grootste gedeelte ‘ouderdomsvlekken’ zijn, en dat eentje een andere naam had…goedaardig, maar wel goed dat die verwijderd is. Continue reading

Toekomstfantasie

toekomstdroomHet schijnt normaal te zijn. Dat je als klein jongetje of meisje ervan droomt om brandweerman, astronaut of zuster te worden.
Dat je al liggende in het gras ligt te fantaseren hoe je leven eruit zal zien ‘ later…als je groot bent’.
Ik lag ook in het gras, maar dan op mijn buik. Ik vind het leven in het gras zo interessant! En het leven in de modder onder de heg en al het leven onder de grote keien die bij ons voor het huis lagen.

Continue reading

Tranen van gevoel, biggelen over m’n …..

Voor het eerst sinds tijden voel ik dat ik moet gaan schrijven, maar ik zie er als een berg tegenop.Schrijven_klein
Omdat ik weet dat het schrijven alleen al mij weer tranen, snot en een dikke keel gaan opleveren.

Want het gaat (weer) over mij. Over iets dat ik nu nog niet snap.
Maar ervaring heeft me geleerd dat als ik eenmaal begin met schrijven, vaak de woorden als vanzelf de antwoorden vormen. En dus klik ik een word-je open en begin maar gewoon.
Redigeren komt later wel 😉
Of niet….. Continue reading

Sportief type

Ik sta versteld van mezelf. Positief versteld zelfs!!
Vandaag werd er op het Copernicus een Ouder-Kind toernooi georganiseerd.
Om op een leuke wijze aan ouders te laten zien, wat 2 jaar ‘sportklas’ met onze kinderen gedaan heeft.
We moesten ons hiervoor aanmelden, en omdat Siebe’s vader geen sportief type is, en ik dacht dat ik dit nooit zou kunnen, bood Marc aan om dit te gaan ondernemen met onze puber.
Natuurlijk zou ik wel mee gaan om te kijken, want gelukkig was die optie er ook.

Maar helaas….Marc heeft nog steeds heel veel last van zijn rug, dus moest hij verstek laten gaan.
En wat doe je dan? Siebe is binnen ons gezin een kind dat niet veel aandacht vroeg, en dat was dan ook mijn valkuil. Want een kind dat geen aandacht vraagt ( positief of negatief) wordt als ‘lekker rustig’ bestempeld en dat is erg link.
Dus heb ik mijn sportbroek gezocht en zowaar  nog gevonden ook.  Ik dacht dat ik alleen maar hoefde te badmintonnen, maar dat bleek slechts een onderdeel van het toernooi. Continue reading

Flashbacks in de kappersstoel

Vanmiddag had ik heel even een half uurtje voor mezelf gepland. Op naar de kapper!
Hoognodig, mag ik wel zeggen.. ondanks dat ik ‘spaar’ kreeg ik een wat verlepte kop. ( ja, ik zeg het zelf dus dan mag het 😛 )De schaar mocht erin…en gelukkig hebben wij een kapsalon op het dorp die ’s middags zonder afspraken werkt!15086965-cartoon-van-kapper-knippen-van-haar1 Continue reading

Ik ben geweldig!

Jaja…soms moet je dat tegen jezelf zeggen.

Maar of het nou typisch Hollands is om ‘maar gewoon te doen’, weet ik niet, maar wat heb ik daar een hekel aan!
Nou heb ik dat ook moeten leren.. mezelf ophemelen. Krediet vragen voor wat ik gedaan heb.
Maar nog steeds heb ik er moeite mee.piramide

Maar het zal wel aan mijn humeur liggen.. denk ik.
Zeldzaam pijnlijk wakker geworden…werkelijk alles deed zeer aan mijn lijf! Om lekker te gaan douchen na het ontwaken was dus een heel slecht idee. Zelfs het water op mijn huid doet dan zeer en afdrogen is een onmogelijke opgave.
Dus dan maar een Franse douche, en vanavond onder het warme water. Het is een kwestie van ‘mee leren leven’, ‘balans zoeken’ en ‘accepteren wat is’…. God wat heb ik daar een hekel aan!

Vervolgens met 5 man in de keuken …ontbijt maken, lunchpakketjes klaarmaken, bekers vullen. Je kunt werkelijk je kont niet keren. En dan komt ook de hond nog de keuken in en loopt de kat voor je voeten. Alle ingrediënten zijn aanwezig om eens flink te ontploffen. En zo geschiedde.
De kids kennen mij al en blijven dan op gepaste afstand, maar mijn man, die normaal gesproken al vertrokken is voordat ik de wekker uit tik, weet dat niet. Hij kreeg dan ook de volle laag en vluchtte met hond en al het park in.
Sorry schat!!ochtendhumeur03

Op mijn werk ging het niet veel beter. Kotsmisselijk en bibberend probeer ik stil te blijven zitten op mijn draaistoel. Ik ben absoluut niet trots op mijn tempo maar weet wel in recordtijd de toiletruimte te bereiken. Gelukkig……
Ik weet mijn uren op wilskracht vol te maken en neem in de auto even 2 minuutjes om genoeg energie te verzamelen om nog knap naar huis te kunnen rijden.

Eenmaal thuis is het alweer wachten om de kids op te halen. Ik kijk in mijn agenda en tot mijn grote schrik heb ik gewoon om 4 uur nog een afspraak staan! O help, ik zie er niet uit, voel me nog minder en natuurlijk komt er vandaag iemand langs van het Leger des Heils Jeugdzorg en Reclassering om met mij te praten over het opzetten van een cliëntenraad!!
Ik besluit me niet druk te maken en nog even te ontspannen. Pc aan, even FB checken maar dat heeft nou niet bepaald een rustgevende uitwerking. De ene kotsstatus na de andere “Kijk mij eens even geweldig zijn”-reactie scrollen over mijn beeldscherm. UIT dus.

Klokslag 4 uur staat er een gepiercte jongedame voor de deur. Een duidelijk zichtbare lippiercing… van een Leger-medewerkster!! Over vooroordelen en pretenties gesproken: Dit had ik niet verwacht 😛
Wat een leuke meid! Zij kwam vanuit Utrecht om kennis te maken.
En na een heel eerlijk gesprek over de vorige cliëntenraad, die doodbloedde nadat ‘Pleegzorg’ afgestoten werd en er dus bijna geen leden meer waren, wil ze graag weten welke ervaring ik eventueel in kwam brengen.300_300_3_521_0_nl_mensen_met_puzzel

En nu moest ik dus doen wat mij al de hele dag zo verschrikkelijk tegen stond. Mezelf verkopen.
Nou ben ik daar heel gauw klaar mee.
Ik vertel wie ik ben, wat mijn ervaringen zijn met LJ & R ( in vogelvlucht…echt waar!!) En wat ik vind wat best zou mogen veranderen of aangepast worden in de protocollen waarmee gewerkt wordt. Verder heb ik een paar maanden in de OR van een stichting die midden in fusies en bezuinigingen zat, gezeten en ben ik nu 2 jaar voorzitter van een school-MR.
Juridisch gezien allemaal aardig hetzelfde, maar ja, ervaring in een cliëntenraad heb ik niet.
Maar dame was zo enthousiast!

Ik ben ‘aangenomen’!

Niets gedaan?

 

PicMonkey Collage23-2Ach…het is maar hoe je het ziet!
Ik heb vandaag heerlijk geprutst met mijn cadeautjes. En dat viel me helemaal niet tegen!
Wat is dat leuk om te doen…ik houd ervan, mooi schrijven.

Zou de anesthesist dan toch gelijk krijgen? Zou ik..na 1,5 jaar mijn eigen handschrift weer terugkrijgen?? 😀

Come … and go where the magic happens!!

1503852_657678247622139_1378637698_n
Dit gebeurde mij gisteravond. Een dikke keel, tranen over mijn wangen en een algeheel gevoel van paniek.
En waarom?? Omdat iemand veel meer mogelijkheden en potentie in mij ziet dan ik zelf ( wil) zien.
Ik wil zo graag, maar ik durf niet. En dat werd niet geaccepteerd.

Vind ik dat erg?
Nee..eigenlijk niet. Die muren om mijn comfortzone zijn enorm dik. Logisch..ik heb ze zelf neergezet!
Daar heb ik een paar jaar over gedaan, omdat binnen die muren ook mijn gezin huist. Mijn eigen kleine wereldje.
Maar het wordt nu tijd om eens een grote meid te worden.
De potentie heb ik blijkbaar…nu het zelfvertrouwen nog!
En zelfvertrouwen..dat krijg je alleen maar door te doen. Stappen te maken. Zaken aan te pakken waar ik nu nog best even klotsende oksels van krijg..
Maar ik heb de eerste stappen gezet. Ik sta los 😉

En ach… een stapje naar voren ..een stapje naar achteren. Dat is geen stap terug..dat is een Cha-cha!! 😉

I’m singing in the rain

Gatverdamme.

Het regent.. en het is tijd om de hond uit te laten. Dit zijn nou die momentjes dat ik mijn man mis 😛
Hij zorgt na het eten voor de hond..dus ook het uitlaten komt dan voor zijn rekening. Maar ja..dat is nu een beetje moeilijk vanuit Frankrijk..
En dus spoor ik nogmaals de kinderen aan om nu eens aan die afwas te beginnen en ga mezelf inpakken.Image

Ik ben van plan me er een beetje vanaf te maken. Dat betekend naar het park…en zodra dame gedaan heeft wat ik van haar verwacht, weer terug. Zij begint een beetje verwend te raken en is met regen ook liever binnen 😉
Ik trek mijn oude schoenen aan; ik ga echt niet met mijn nieuwe schoenen dat blubberige park in. Voor Emma is dit het signaal om volledig uit haar dak te gaan. Ze huppelt en springt voor en achteruit.. grommelt en blaft zachtjes en krijg ik een duwend pootje tegen mijn arm. Opschieten!! betekend dat.. Continue reading

Mama aan de Cups

Ik schreef er al eens eerder over: Lang leve de Sociale Media!

Foto van Petra, na behandeling van 'een stijve nek'

Foto van Petra, na behandeling van ‘een stijve nek’

Wat leer ik elke dag bij.. over mensen, dieren, relaties, gezondheid, de wereld…en over alles waar ik nooit eerder over hoorde.

Zo zag ik via via..bij iemand die ik nog van vroeger bleek te kennen, een ‘verschrikkelijke’  foto langskomen.
Mijn interesse was gewekt en via facebook is het makkelijk reageren.

Continue reading

Wake up Call !!

Eerst maar even een terugblik. Dat lijkt me verstandig 😉

De laatste 1.5 jaar heb ik 2 blokken van 8 weken gebruikt om te leren ontspannen. Dat waren de hardcore- blokken, mag ik wel zeggen.
In die tussenliggende periode en daarna heb ik veel tijd en aandacht besteed aan het toepassen van de meditatietechnieken en van de compassie-gedachten. Ook heel veel van me af geschreven en heel veel geleerd over please-gedrag en de waarde van vriendschap.418_418_nieuwe_uitdaging Continue reading