Even bijpraten

Ik loop een beetje achter de feiten aan..
De mindset die ik mezelf opgelegd heb: “Rustig aan en uitzingen; elke dag is er eentje dichterbij het doel” , werkt wel, maar zorgt er ook voor dat ik iets anders even niet red.
Leven in het Hier en Nu. Genieten van de kleine dingen.

Zo heb ik alleen maar ellende geschreven in de vakantie. Alleen geschreven als het echt mijn oren uitkwam, zeg maar.
Alsof ik niet durfde te genieten van de uitstapjes met de kinderen, van de dieren of van Middelste zijn verjaardag.
Maar natuurlijk genoot ik daar wel van! Maar het is heel moeilijk uitleggen als je zegt dat je nog een weekendje weg bent geweest met je ex, zijn ouders en de kinderen.
Dan krijg je al snel reacties van: “O, dus het komt weer goed tussen jullie?? Fijn!!” …..

De scholen zijn weer begonnen, werk is weer begonnen, en ik gooi er nog een schepje bovenop w.b. mijn sollicitatie activiteiten.
Ik zorg ervoor dat ik elke ochtend iets nuttigs te doen heb, zodat ik niet weer in die diepe kuil van een depressie terecht kom.
Verder weiger ik mezelf in bepaalde buien te laten vallen. Zelfmedelijden, melancholie en verwijten zijn zaken die ik mezelf nu echt niet toe kan staan. En die verder ook helemaal geen nut hebben…..want het is mijn schuld niet!!

Maar goed, ondertussen hebben we al wel weer een paar mijlpaaltjes bereikt! De tweeling draait lekker in groep 6 en zijn helemaal enthousiast over de lessen Engels die ze krijgen. Femke loopt stage in Schagen bij een bedrijf die super bij haar past, en ook helemaal aansluit bij wat zij straks wil gaan doen.
Emiel is verhuisd en woont nu op zichzelf. Hij moet wel 5 dagen naar school, dus ik vind het heel spannend of hij dat nu gaat redden. Dat heeft hij nl nog nooit gekund..hij is er het type niet voor om uit boeken te leren.
En Siebe is overgestapt naar een andere school. Hoewel hij het heel gezellig had op de vorige, weet hij nu na 1 weekje al dat dit een hele goede beslissing is geweest! Inmiddels is meneer mij ook qua lengte voorbij gestreefd. 14 jaar…tssss 😉

Boy en Sydney in het park Bos en Duin, Apeldoorn.

Boy en Sydney in het park Bos en Duin, Apeldoorn.

Ik zou zo blij moeten zijn

Zojuist ging de telefoon. Mijn oudste zoon heeft nog wel eens de gewoonte om laat op de avond te bellen, en persoonlijk heb ik daar een bloedhekel aan.
Ik wilde dus al ademhalen om hem terecht te wijzen en vriendelijk te vragen of hij morgen terug wil bellen…
Maar ik hoor aan zijn stem dat hij me echt spreken wil, en aangezien ik vorige week flink boos was omdat ik weer als laatste alles hoor, laat ik hem uitpraten.

“22 augustus Mam!..22 augustus ga ik verhuizen!
En ik ga papa vragen of hij wil helpen, en jij mag….als je wilt en kunt..later komen en dan wil ik graag dat jij me helpt met inrichten!”uithuis Continue reading

Zo doen we dat dus niet!!

Wat een bizarre dag. olifant-wit-bg
Ze begon alweer zoals ik al een week de dagen begin.
Met hartkloppingen, een lijf vol stress. Vanaf een uurtje of 6 voel ik de stress door mijn lijf gieren en om 7 uur word ik totaal opgefokt wakker.
Kleine mugjes denderen door mijn hoofd als porselein hatende olifanten.

Continue reading

Engelen bestaan…………….wel!

Alleen zie je hun vleugeltjes niet. Tenminste…ik heb ze nooit gezien.
Ik ken er wel een paar. voetjes

Die engeltjes kwamen onverwachts te hulp.
In de vorm van simpelweg hun aanwezigheid, hun hulp, hun luisterend oor.
En sommigen pakten mij bij de hand als ik echt zo keihard op mijn bek gegaan was dat opstaan moeilijk was.. Continue reading

En zij zag dat het goed kwam…

maar het heeft wel even geduurd zeg!!
Tjonge jonge. Het is niet eerlijk hoeveel tegenslag dat jochie te verduren krijgt, maar zoals zijn pleegmoeder zegt: Je kunt zeggen dat jou dat altijd overkomt, maar je kunt ook je leven in eigen handen nemen! En laat mijn zoon nou juist dàt de afgelopen weken hebben laten zien!
Mama is trots!

verschil-BBL-en-BOL-leerwegen

Continue reading