Downs en een dikke up

Ik weet even niet waar ik beginnen moet. Ik houd er niet van om al het gezeik te benoemen, maar het zou wel het een en ander verklaren.

De baan in Amsterdam begon voorspoedig, maar de verwachte aanhoudende drukte bleef weg. En de ingeschatte uren die mij aangeboden waren bleken er teveel te zijn. Ik kreeg af en toe een dagje vrij. Gewoon omdat er ‘niks te doen’ was.
Eerst best fijn, maar omdat ik mijn vaste aanstelling bij Vue al opgezegd had begon ik ‘m al te knijpen. Continue reading

Terug naar af

Tijd om te updaten.
Al ontbreekt me de moed. Heb al tranen in mijn ogen als ik eraan denk, maar ik weet inmiddels dat dit mijn enige uitlaatklep is. Treurig hè?
Nee…. Het gaat even niet lekker. Zo’n periode waarin alles mis lijkt te gaan. Zonder dalen geen bergen, en ik, en het gezin, zitten weer even in een flink dal.loslaten Continue reading

Bestemming bereikt!

Hoe moet ik beginnen mijn gedachten en gevoel onder woorden te brengen?
Een reis die ruim 10 jaar geleden begon is afgelopen week eindelijk tot een einde gekomen.
Bestemming bereikt!!

Hoe de reis gegaan is, en hoe vaak we op onze plaat zijn gegaan..
Hoeveel slapeloze nachten voorbij gingen en er kleine feestjes en mijlpaaltjes gevierd zijn.
Hoeveel mensen er gekwetst zijn en dat de schade nog steeds niet te taxeren valt… Continue reading

Eindelijk…Doei!!

De tijd van gaan is gekomen!
Eindelijk, want hoe vaak heb ik er naar verlangt. Op gehoopt. Naar gesmacht zelfs.
De dag dat (alle) hulpverlening zich zouden gaan bezighouden met gezinnen waar nog wel eer te behalen viel.
Dat ik me niet meer druk hoefde te maken om miscommunicatie, verkeerde informatie en vergeten afspraken. Geen urenlange discussies aan de keukentafel of eindeloze telefoongesprekken.
Na 10 jaar goede maar in het begin heel veel slechte tijden, heb ik vandaag afscheid genomen van de voogd en alle hulp van Parlan.site4_20110321142855_1_parlan Continue reading

Here comes the rain again..

Het gaat ff niet.
Niet zo goed.. wilde ik eigenlijk zeggen.
Ik zit er doorheen. Al een aantal dagen lees ik mijn eigen dagboek terug om te proberen dat gevoel van trots terug te vinden.
Door te lezen wat ik met mijn kinderen al allemaal meegemaakt heb, vind ik helaas niet mijn veerkracht terug, maar word ik eigenlijk alleen maar verdrietiger. Continue reading

Brusjesband

Gelukkig mag ik als moeder altijd verschrikkelijk trots zijn op mijn kinderen.
En vandaag had ik weer zo’n lekker, warm, groeiend en gloeiend gevoel van binnen. TROTS!!

Vroeger waren Femke en Emiel onafscheidelijk. Zoals het hoorde tussen een grote zus en haar kleine broertje.
Maar het kleine broertje begon streken uit te halen. Eerst kattenkwaad maar van lieverlee werd zijn zus het een beetje zat om haar handen boven zijn hoofd te moeten houden. Continue reading