Downs en een dikke up

Ik weet even niet waar ik beginnen moet. Ik houd er niet van om al het gezeik te benoemen, maar het zou wel het een en ander verklaren.

De baan in Amsterdam begon voorspoedig, maar de verwachte aanhoudende drukte bleef weg. En de ingeschatte uren die mij aangeboden waren bleken er teveel te zijn. Ik kreeg af en toe een dagje vrij. Gewoon omdat er ‘niks te doen’ was.
Eerst best fijn, maar omdat ik mijn vaste aanstelling bij Vue al opgezegd had begon ik ‘m al te knijpen. Continue reading

Terug naar af

Tijd om te updaten.
Al ontbreekt me de moed. Heb al tranen in mijn ogen als ik eraan denk, maar ik weet inmiddels dat dit mijn enige uitlaatklep is. Treurig hè?
Nee…. Het gaat even niet lekker. Zo’n periode waarin alles mis lijkt te gaan. Zonder dalen geen bergen, en ik, en het gezin, zitten weer even in een flink dal.loslaten Continue reading

Bestemming bereikt!

Hoe moet ik beginnen mijn gedachten en gevoel onder woorden te brengen?
Een reis die ruim 10 jaar geleden begon is afgelopen week eindelijk tot een einde gekomen.
Bestemming bereikt!!

Hoe de reis gegaan is, en hoe vaak we op onze plaat zijn gegaan..
Hoeveel slapeloze nachten voorbij gingen en er kleine feestjes en mijlpaaltjes gevierd zijn.
Hoeveel mensen er gekwetst zijn en dat de schade nog steeds niet te taxeren valt… Continue reading

Eindelijk…Doei!!

De tijd van gaan is gekomen!
Eindelijk, want hoe vaak heb ik er naar verlangt. Op gehoopt. Naar gesmacht zelfs.
De dag dat (alle) hulpverlening zich zouden gaan bezighouden met gezinnen waar nog wel eer te behalen viel.
Dat ik me niet meer druk hoefde te maken om miscommunicatie, verkeerde informatie en vergeten afspraken. Geen urenlange discussies aan de keukentafel of eindeloze telefoongesprekken.
Na 10 jaar goede maar in het begin heel veel slechte tijden, heb ik vandaag afscheid genomen van de voogd en alle hulp van Parlan.site4_20110321142855_1_parlan Continue reading

Here comes the rain again..

Het gaat ff niet.
Niet zo goed.. wilde ik eigenlijk zeggen.
Ik zit er doorheen. Al een aantal dagen lees ik mijn eigen dagboek terug om te proberen dat gevoel van trots terug te vinden.
Door te lezen wat ik met mijn kinderen al allemaal meegemaakt heb, vind ik helaas niet mijn veerkracht terug, maar word ik eigenlijk alleen maar verdrietiger. Continue reading

Brusjesband

Gelukkig mag ik als moeder altijd verschrikkelijk trots zijn op mijn kinderen.
En vandaag had ik weer zo’n lekker, warm, groeiend en gloeiend gevoel van binnen. TROTS!!

Vroeger waren Femke en Emiel onafscheidelijk. Zoals het hoorde tussen een grote zus en haar kleine broertje.
Maar het kleine broertje begon streken uit te halen. Eerst kattenkwaad maar van lieverlee werd zijn zus het een beetje zat om haar handen boven zijn hoofd te moeten houden. Continue reading

Even bijpraten

Ik loop een beetje achter de feiten aan..
De mindset die ik mezelf opgelegd heb: “Rustig aan en uitzingen; elke dag is er eentje dichterbij het doel” , werkt wel, maar zorgt er ook voor dat ik iets anders even niet red.
Leven in het Hier en Nu. Genieten van de kleine dingen.

Zo heb ik alleen maar ellende geschreven in de vakantie. Alleen geschreven als het echt mijn oren uitkwam, zeg maar.
Alsof ik niet durfde te genieten van de uitstapjes met de kinderen, van de dieren of van Middelste zijn verjaardag.
Maar natuurlijk genoot ik daar wel van! Maar het is heel moeilijk uitleggen als je zegt dat je nog een weekendje weg bent geweest met je ex, zijn ouders en de kinderen.
Dan krijg je al snel reacties van: “O, dus het komt weer goed tussen jullie?? Fijn!!” …..

De scholen zijn weer begonnen, werk is weer begonnen, en ik gooi er nog een schepje bovenop w.b. mijn sollicitatie activiteiten.
Ik zorg ervoor dat ik elke ochtend iets nuttigs te doen heb, zodat ik niet weer in die diepe kuil van een depressie terecht kom.
Verder weiger ik mezelf in bepaalde buien te laten vallen. Zelfmedelijden, melancholie en verwijten zijn zaken die ik mezelf nu echt niet toe kan staan. En die verder ook helemaal geen nut hebben…..want het is mijn schuld niet!!

Maar goed, ondertussen hebben we al wel weer een paar mijlpaaltjes bereikt! De tweeling draait lekker in groep 6 en zijn helemaal enthousiast over de lessen Engels die ze krijgen. Femke loopt stage in Schagen bij een bedrijf die super bij haar past, en ook helemaal aansluit bij wat zij straks wil gaan doen.
Emiel is verhuisd en woont nu op zichzelf. Hij moet wel 5 dagen naar school, dus ik vind het heel spannend of hij dat nu gaat redden. Dat heeft hij nl nog nooit gekund..hij is er het type niet voor om uit boeken te leren.
En Siebe is overgestapt naar een andere school. Hoewel hij het heel gezellig had op de vorige, weet hij nu na 1 weekje al dat dit een hele goede beslissing is geweest! Inmiddels is meneer mij ook qua lengte voorbij gestreefd. 14 jaar…tssss 😉

Boy en Sydney in het park Bos en Duin, Apeldoorn.

Boy en Sydney in het park Bos en Duin, Apeldoorn.

Ik zou zo blij moeten zijn

Zojuist ging de telefoon. Mijn oudste zoon heeft nog wel eens de gewoonte om laat op de avond te bellen, en persoonlijk heb ik daar een bloedhekel aan.
Ik wilde dus al ademhalen om hem terecht te wijzen en vriendelijk te vragen of hij morgen terug wil bellen…
Maar ik hoor aan zijn stem dat hij me echt spreken wil, en aangezien ik vorige week flink boos was omdat ik weer als laatste alles hoor, laat ik hem uitpraten.

“22 augustus Mam!..22 augustus ga ik verhuizen!
En ik ga papa vragen of hij wil helpen, en jij mag….als je wilt en kunt..later komen en dan wil ik graag dat jij me helpt met inrichten!”uithuis Continue reading

Zo doen we dat dus niet!!

Wat een bizarre dag. olifant-wit-bg
Ze begon alweer zoals ik al een week de dagen begin.
Met hartkloppingen, een lijf vol stress. Vanaf een uurtje of 6 voel ik de stress door mijn lijf gieren en om 7 uur word ik totaal opgefokt wakker.
Kleine mugjes denderen door mijn hoofd als porselein hatende olifanten.

Continue reading

Engelen bestaan…………….wel!

Alleen zie je hun vleugeltjes niet. Tenminste…ik heb ze nooit gezien.
Ik ken er wel een paar. voetjes

Die engeltjes kwamen onverwachts te hulp.
In de vorm van simpelweg hun aanwezigheid, hun hulp, hun luisterend oor.
En sommigen pakten mij bij de hand als ik echt zo keihard op mijn bek gegaan was dat opstaan moeilijk was.. Continue reading

En zij zag dat het goed kwam…

maar het heeft wel even geduurd zeg!!
Tjonge jonge. Het is niet eerlijk hoeveel tegenslag dat jochie te verduren krijgt, maar zoals zijn pleegmoeder zegt: Je kunt zeggen dat jou dat altijd overkomt, maar je kunt ook je leven in eigen handen nemen! En laat mijn zoon nou juist dàt de afgelopen weken hebben laten zien!
Mama is trots!

verschil-BBL-en-BOL-leerwegen

Continue reading

Druk!

 

Tjonge jonge wat een week!!
Wat zeg ik: week? Het is al een maand dat ik nog harder loop dan mijn schaduw. En dat wil in mijn geval wel wat zeggen..

Het begon met de verjaardagen van de tweeling en Emiel. De verhuizing van mijn oudste zoon van Almata naar een gezinshuis en de ontdekking van de knobbel in de borst bij mijn moeder en de rollercoaster waar je dan inkomt. En dan ben ik nog maar ‘de dochter’! Kun je nagaan hoe het voor mijn moeder zelf moet zijn geweest.
De operatie is zeer goed verlopen, en Goede Vrijdag deed voor ons zijn naam eer aan. Op die dag hoorden we dat de tumor goed is verwijderd en dat het ook niet uitgezaaid was. Natuurlijk komt nu het na-traject nog: bestralen en misschien een (vorm van) chemo…. Dat moeten we allemaal nog horen.

Druk-drukker-drukstEn dan is juist in deze periode Marc veel voor zijn werk in het buitenland. Hij heeft Spanje alweer bezocht, en nu is Frankrijk aan de beurt. En dan zit de kans er dik in dat hij ook nog wel richting Texas en/ of Mexico raakt. Ik vind het niet erg. We eten er tenslotte ook van, en ik krijg ook in mijn eentje het bed wel warm  😉
Ik ben het gewend, zeg maar. Was ik in mijn jonge jaren al graag alleen, zo trouwde ik daarna met een internationaal chauffeur. Na de scheiding was ik  geruime tijd alleen, met daarin een periode waarin ik met de vader van de tweeling samenwoonde.
Ik vind het nu heerlijk burgerlijk om met het eten op mijn man te wachten, en ervoor te zorgen dat zijn werkkleding op tijd gewassen en gedroogd is.
En dan blijkt ook je zusje nog hartstikke ziek te zijn. En natuurlijk vind je dan de energie om bij haar de stofzuiger door het huis te jagen, haar bed te verschonen en de boodschappen voor haar in huis te halen.

Maar dan ben ik zelf ook weer aardig in de mallemolen geraakt. De afspraak met de neuroloog is goed verlopen. Hij luisterde naar mijn verhaal ( vulde wel snel mijn zinnen aan alsof hij al wist wat ik wilde vertellen) en heeft daarna lichamelijk onderzoek gedaan. Even reflexen testen…altijd leuk;-)
Daar kon hij weinig uithalen. Alle ledematen bewogen zoals hij verwachtte. Op mijn opmerking dat ik nu nog vers was ( het was net 9 uur geweest) en dat hij dit ’s avonds voor de grap eens moest proberen keek hij wel wat vreemd op. ( Ik vond het trouwens wel raar dat ik dat gevoel van die schokjes de hele dag bleef voelen.)
Maar hij nam mijn verhaal en mijn lijstje heel serieus en zei dat hij aan de hand van mijn verhaal mij wel verder wilde onderzoeken. Ik mocht dus na het gesprek meteen door naar de vampieren om 2 buisjes bloed in te leveren. Deze zullen onderzocht worden op afwezigheid van een bepaald stofje waarmee een eventuele spierziekte ontdekt zou kunnen worden.

Reflex Test.jpg_thumbDan mag ik vrijdag wederom voor een MRI komen. Deze keer zullen mijn hoofd en nek in kleine plakjes gehakt worden waarmee dan eventueel MS gevonden zou kunnen worden. Ook dat hoop ik niet. En als kers op de taart mag ik eind april langskomen voor een EMG onderzoek. Met stroomstootjes wordt dan de werking van mijn beenspieren en zenuwen onderzocht. Klinkt ook al als een feestje! #not.

Maar wat moet, dat moet. En ook hierin sta ik weer zo dubbel..
Aan de ene kant hoop je dat er niets gevonden wordt. Maar aan de andere kant wel, want dan zou ik eindelijk naar de buitenwereld kunnen ‘bewijzen’ dat ik wel degelijk pijn voel en dat ik echt niet meer lang kan staan of (trap)lopen. Want hoewel de MBSR training me heel veel gebracht heeft en ik nog regelmatig gesprekken heb met mijn therapeute moeten we helaas constateren dat het slechter gaat met me.
Ik begin behoorlijk afhankelijk te worden van mijn medicijnen en ik voel me verschrikkelijk beroerd worden als ik per ongeluk een dosis vergeten ben. En dat wil nog wel eens gebeuren.. vooral in het weekend als ik totaal geen ritme heb. Maar daar kom ik dan snel genoeg achter..

Gelukkig ging dat vandaag wel goed. Vanmorgen moest ik voor het eerste evaluatiegesprek naar het gezinshuis waar Emiel nu woont. En wat doet hij het daar goed!! Wat zijn we trots op hem! Nou ja…ik dan.  En de voogd. Zijn vader niet…die vindt dat Emiel teveel vrijheden krijgt en volgens hem is het een kwestie van tijd voordat hij ontspoort. En bedankt voor het vertrouwen paps!!
Maar de klucht van de dag bleek toch wel dat vader compleet uit zijn dak ging toen hij hoorde dat Emiel weer rookt.
Nee, ik ben daar ook niet blij mee. Ja, ik heb ook veel liever dat hij dat niet doet. Maar hij rookt nu onder ‘gecontroleerde’ omstandigheden. Hij mag buiten roken, en hij moet zelf zijn shag betalen.
Dat heb ik liever dan dat er geen zicht op is en hij weer naar het Streekbos fietst om daar te roken..en wat zit er dan in zijn sigarretten??
Maar goed, vader heeft dus wéér gezegd dat zijn zoon niet meer welkom is in zijn huis. Want er zitten nu roetdeeltjes in zijn kleding en die zijn kankerverwekkend………..
Ik heb geleerd mijn mond te houden. En hoewel dat soms verdomde moeilijk is: het is wel beter voor mijn lijf.

Maar daarmee was ik er nog niet. Ik had ook een gesprek bij het Hospice en een afspraak met Ronald, ons verzekeringsmannetje die als service ook meteen onze aangifte doet. Hij mocht even mijn werk controleren.. ik hoopte dat ik een foutje gemaakt had, maar het goede nieuws was dat ik het juist wel goed gedaan had. En tja.. dat je dan moet betalen is niet fijn.
Bij het Hospice stond ik snel weer buiten. Ik ben te jong. Das weer eens iets anders!
Na een kort gesprekje kwamen we beiden tot de conclusie dat de tijd nog niet daar is. Ik heb jonge kinderen, en ervaring heeft haar geleerd dat juist die uitstersten in een mensenleven veel van je kunnen vragen. Ook vond zij , nu er kanker aanwezig is in mijn nabijheid ( ze bedoelde nu het traject van mijn moeder) dat mij op de proef zou stellen. En ze zochten op dit moment vooral zorg-vrijwilligers.. iets waar ik niet bekend mee ben. Jammer!
Ach.. krijgen al die mensen die het niets voor mij vinden toch nog gelijk. 😉2961

En toen kwam ik thuis.
Een enorme stapel kranten lag bij de schuur… Siebe mocht beginnen met zijn eigen wijkje! Eindelijk kan hij zelf geld verdienen. Whoei!!! Hier keek hij zo lang naar uit!
De realiteit bleek toch even anders. Het viel hem enorm tegen. Logisch ook, als je geen fietstassen hebt en je fiets steeds omvalt zodat je meer tijd kwijt bent aan het bij elkaar rapen van je kranten dan dat je door kunt lopen.
En dan kun je als moeder proberen uit te leggen dat het moet wennen, dat het steeds sneller zal gaan en dat je ook zoiets als kranten bezorgen, moet leren.
Dat je er handigheid in moet kweken om alle brievenbussen te kunnen openen zonder steeds je knokkels te stoten…… Maar dat wil er dan niet meer in bij mijn lekkere puber.
Uiteindelijk heeft hij dan ook huilend, mokkend, snotterend en schreeuwend aangegeven dat hij het niet ging afmaken, en dat hij dit nooit meer wil doen. Juist ja. Gelukkig bracht een vriendje weer wat beweging in deze impasse. Die wilde wel helpen.
Als zoonlief er nu maar niet vanuit gaat dat er voortaan altijd iemand is om hem te helpen. Als hij geld wil om te kunnen doen wat hij wil, zal hij er toch  voor moeten werken!

Ik hoop echt dat hij toch nog een beetje op mij blijkt te lijken en gewoon even doorzet.cimg5793
Met de hartelijke groeten en dank aan Buuf Sas, die niet alleen vandaag mijn kids op ving, maar ook mij. Met een heerlijke bak koffie en een goed gesprek. Dank je wel lieverd!

Slecht nieuws

Veel gebeurt.
Veel gedachten. Veel neiging om te schrijven…maar het was nog even niet gepast.
Ik ben vorig weekend gestopt te schrijven. We hadden toen net de verjaardagen van de tweeling achter de rug en ik was best een beetje moe. Fysiek maar ook mentaal.
Ik was mij aan het voorbereiden op het kennismakingsgesprek met de ouders van het gezinshuis waar mijn zoon misschien mocht komen wonen.

Het hing er nog een beetje om. Dit gezin is heel bekend met kinderen met een uitdaging, maar niet met pubers met een uitdaging. In principe was alles geregeld, maar mocht het niet klikken zou het gewoon ophouden en zouden ‘we’ terug bij af zijn.
Best spannend dus en na een enorm onrustige nacht werd ik dan ook wakker met een heel naar voorgevoel. Alsof me iets te wachten stond wat niet leuk zou zijn.
Ik probeerde even op dat gevoel af te stemmen, maar ik had niet het idee dat het met Emiel of het gesprek te maken zou hebben. Dat kan dan meestal maar 1 ding betekenen en ik vertrok dan ook ruim op tijd richting Andijk; zodat ik me niet zou hoeven haasten en onderweg tegen een andere auto of paaltje zou botsen. Dat is mij vaker gebeurd in  Andijk 😉

indexDe reis verliep goed en het gesprek ook. Het voelde meteen fijn toen ik het huis binnen mocht, en de handdruk van S. en M. voelden prettig en vertrouwd. Er konden goede afspraken gemaakt worden en op wat kleine ( helaas gebruikelijke) kriebelmomentjes waarbij ik weer heel veel werk op mijn bord geschoven kreeg, verliepen de gesprekken voorspoedig. Emiel gaat maandag de 18de verhuizen en mag vanaf dinsdag naar school. Hij moest dus nog even een fiets krijgen om hem letterlijk van A (ndijk) naar B(ovenkarspel) te brengen zodat hij daarna met de trein naar school kan. Verder aan mij de schone taken een fiets te regelen, en ook de verzekeringen.
We mochten na het gesprek Emiels kamer bekijken.  Een mooie, lichte kamer met uitzicht op een mooie waterpartij. Ik hoop zo dat mijn grote zoon hier heel gelukkig gaat worden!

Nadat we een kleine rondleiding gekregen hadden checkte ik mijn mobiel.
Ik had gemiste oproepen.
Iemand had mij heel duidelijk geprobeerd te bereiken! Ook een smsje van mijn moeder: Waar of ik was. Wat een rare vraag?? Daar hadden wij het toch met de jongens hun verjaardag uitgebreid over gehad? En meteen was dat nare onderbuik gevoel er weer. Er moest wel iets heel belangrijks zijn als mijn moeder daar niet aan gedacht had. Ik ben meteen naar de auto gelopen en heb haar gebeld.
Ze wilde niet door de telefoon zeggen wat er was en we spraken voor die avond bij haar thuis af. Ook mijn zusje zou aanwezig zijn.
O shit…dit kon niet goed zijn!
Ik vroeg nog snel of het over mijn oom ging.. Hij was de afgelopen weken best ziek en ondanks dat we niet veel contact hebben, maak ik me soms best zorgen. Zoveel familie heb ik tenslotte ook niet. Maar het ging niet over hem.
En dan loop je de hele middag met een knoop in je buik. Meteen kon ik de geleerde technieken toepassen. Ik benoemde mijn zorg-gedachten en besefte dat mijn zenuwachtige gedoe niets aan de situatie zou veranderen. Het enige dat mij restte tussen onwetendheid en kennis was tijd. En die kon ik niet versnellen. “Gewoon afwachten” dus…en dat lukte me redelijk!

borstkanker_clip_image007Die avond was een avond die alle onderbuik gevoelens die ik had, bevestigde. Mijn moeder vertelde haar verhaal… hoe alles tot nu toe gegaan was en hoe zij die ochtend in het ziekenhuis moest komen voor onderzoek. De resultaten zou ze woensdag te horen krijgen maar de voortekenen waren niet goed.
Ze vertelde dat het heel veel voor haar betekende als mijn zusje en ik met haar mee zouden gaan voor de uitslag en natuurlijk hebben we dat gedaan.
Ik ga niet alle details vertellen, maar wat ik wel mag melden is dat het inderdaad slecht nieuws is.
Heel slecht nieuws. Borstkanker…kwaadaardig.
En daar zit je dan. Hoe bijzonder hoe het in 1 keer zo stil kan zijn, en in datzelfde moment honderden vragen door je hoofd denderen. Vragen die niemand nog kan beantwoorden. Want dat ze weten dat het kwaadaardig is, wil niet zeggen dat ze ook weten welk soort…en of het erfelijk is, of hoe snel dit groeit.

We weten nog niet veel.  Maandag hebben we een gesprek met de mamma-verpleegkundige en zal ze haar poortwachter-onderzoek krijgen. Dinsdag wordt ze geopereerd.

Ik weet dat ik nog veel meer te vertellen heb, en dat zal ik ook doen. Want Emiel was ook jarig. 16 werd mijn grote knapperd en we hadden een heerlijke, gezellige dag met z’n allen.
En dat wil ik ook zeker opschrijven, ook hij krijgt zijn momentje.

Nu eerst de rust en kalmte zoeken zoals ik geleerd heb. Ook gisteravond heb ik weer mooie gesprekken met mijn moeder en zusje gehad.
Mooi om te zien hoe verschillend we toch zijn. Ik heb er goed over nagedacht en aangeboden mijn moeder te ondersteunen als zij dat wil. Ik ga me niet opdringen. Mijn zusje wil wel graag bij het voortraject betrokken worden. Niet dat zij zich wel opdringt, maar het is voor haar een manier om met de realiteit om te gaan.
Ik weet inmiddels een beetje hoe het gaat…4 jaar geleden mocht ik een aantal maanden een dame begeleiden die bezig was met haar gevecht tegen kanker, en ik heb ongelooflijk veel geleerd in die periode. Natuurlijk is iedereen anders, en is ook elk traject anders. Maar nogmaals; ik wil mijn moeder ondersteunen als zij dat wil.
Ik vond het heel moeilijk om uit te leggen want ik wilde niet overkomen alsof ik haar niet vanuit mijzelf wil ondersteunen.

Maar tot een aantal maanden geleden, trok ik heel veel drama aan in mijn leven. Ik bedoel daarmee dat ik iedereen probeerde te helpen, overal op insprong als ik vermoedde dat mijn hulp nodig was en me overal mee bemoeide. Want ja… nu zie ik ook wel dat ik dat deed.
Daarmee creëerde ik altijd drukte om me heen, want er is altijd wel iemand die je blij kunt maken met jouw hulp. Maar daarmee nam ik nooit rust voor mezelf. Totdat mijn lichaam een syndroom aanmaakte die mij tot rust dwong. Letterlijk en figuurlijk, fysiek en mentaal.
En nu ben ik heel hard aan het leren om eerst aan mezelf te denken en voor mezelf te zorgen omdat ik daarna veel beter voor anderen kan zorgen.
Ik had alleen gehoopt dat ik meer tijd zou krijgen om dat te oefenen, maar mijn mama heeft me nu nodig. En dus hoop ik dat ik alle geleerde technieken goed kan toepassen, dat ik de rust in mezelf kan vinden en daarmee zoveel energie mag uitstralen naar mijn moeder, mijn zusje en mijn bonus-vader. En naar alle andere mensen die ons na staan.

Mijn moeder heeft goede kansen. Ze is jong, en gezond. En ze heeft vechtlucht en humor. En ze heeft ons.. Mam, we gaan ervoor!!Borstkanker-bij-ouderen-dodelijker

Aarrghh…

Natuurlijk!
Niet. Waarom zou het één keer meezitten voor die jongen??
Gisteren maar eens een terug-bel-verzoek neergelegd bij de voogd. Want het bleef ernstig stil van die kant. En dat terwijl Emiel dit weekend gaat verhuizen!!
En dan gaat het bij mij kriebelen.
En terecht…zo bleek maar weer.

Zojuist ging de telefoon… Voogd meldde zich..
na de gebruikelijke sociaal gewenste uitwisselingen wilde ik graag weten hoe het ermee staat?
“Nou eh… het gaat niet. De plek die Parlan voor Emiel gereserveerd had, is eh… gestagneerd zeg maar.”

“Dus de plek in Andijk gaat niet door?” En dat bleek inderdaad het geval. Potfur…. nu hoeft hij niet meer op Almata te blijven en nu is er geen vervolgplek!
Parlan moet nu een nieuwe plek zoeken… maar tot die tijd kan er ook geen school geregeld worden.
En Parlan is niet zo’n grote fan van mijn zoon…maar ze zullen toch echt moeten!

Arm ventje…hij wil daar zo graag weg!! En nu mag het ..en nu kan het niet.. 🙁20_993289GRN

Ik heb haar ook meteen maar even verteld van de nieuwe medicijnen bovenop de 4 tabletten tramadol die ik al dagelijks slik.
Dat ik voorlopig niet meer mag autorijden en dat het beter gaat met mijn bolletje, maar niet met mijn lijf.
Voorheen vond ik altijd dat zij zoiets niet hoefde te weten… dat ging over mij, en zij hoeft alleen maar voor mijn kind zorgen 😉
Maar ik heb gemerkt dat de verwachtingen die zij van mij heeft wel wat realistischer zijn nu ik wél vertel hoe het gaat.

Want je zou zeggen dat Emiel in dit geval gewoon meteen naar huis zou moeten kunnen komen. Maar dat kan ik niet. Nog steeds niet 🙁

Omhoog klimmen

Het gaat weer wat beter met me. Ik krabbel weer een beetje op.
Na de diepe val een paar dagen geleden, waarbij ik weer eens aan alles en iedereen… nou ja, vooral mezelf twijfelde, voel ik me gelukkig weer een stuk lichter.

Natuurlijk kun je nooit lang in zo’n dip blijven hangen. Ook al zou je dat soms wel willen.
Niet omdat het nu zo lekker is om in die put te zitten, maar soms heb je daar gewoon nog wat dingen te doen. Het is geen ‘zwelgen in zelfmedelijden’ ofzo, maar meer een soort….. tja..
Zonder dalen geen bergen.
Zonder regen geen regenboog.
Zonder depressie geen opklaringen…zoiets?
Ik kan het niet uitleggen ben ik bang..

Dinsdag, eind van de middag kreeg ik een mailtje. Een mailtje waarin de voogd vroeg of ik er bezwaar tegen had dat zij een collega mee zou nemen naar de zitting de volgende dag.
Ik had geen bezwaar…maar een zitting? Morgen?? Hoezo???  Blijkbaar heb ik weer eens geen post ontvangen.
Bijzonder dat 1 zo’n mailtje mij meteen weer in vechtmodus weet te krijgen.

Uiteindelijk stond ik natuurlijk gewoon op tijd bij de Rechtbank. Ging de zitting zoals verwacht en werd ik helaas toch weer teleurgesteld door de berichten die op de valreep door Almata waren afgegeven.
Beetje jammer als je denkt dat je kind op het goede pad is, maar toch af en toe nog een misstap maakt. De rechter zelf bagatelliseerde het hele verhaal, maar ex vond het toch nodig weer even flink zijn mening te geven.
Ach…dat mag hij natuurlijk. Dat is zijn recht. * verder mag ik er niets over zeggen, maar ik had een plaatje in mijn hoofd en was ZOO trots op mezelf! 66402_519473161407745_82783278_n

Maar goed… daarna had ik de eer om samen met Kim, naar Amsterdam te rijden.
Daar mochten we bij de diploma uitreiking van  Rebecca zijn.
Ik geloof oprecht dat ik zelden zo trots op een vriendin geweest ben. Ik vind het zo knap wat zij gepresteerd heeft! Een bijzonder zware opleiding naast haar bijzondere gezin en ‘gewone’ huishouden. Het is bijna jammer dat ik allang besloten heb dat ik genoeg telgen heb, maar anders wilde ik dat zij bij mij kwam kramen!
Maar dat ervoor elkaar zijn ,was een fijn gevoel. Een bijzonder moment. Ook toen we samen met haar tweeling terugreden en ik een cd van Sprookjeswonderland steeds harder moest zetten ..

Vandaag ging ook alweer een stuk beter. Elke dag doe ik de oefeningen van de MBSR training. Ik merk er nog niet veel van, maar dat schijnt logisch te zijn.
Maar het zonnetje scheen. En ik mocht vandaag tijdens een telefoontje met Ida uitspreken wat ik nodig heb dit jaar.
Vorig jaar heb ik ‘gevraagd’ om nieuwe mensen op mijn pad.
Nieuwe inzichten, meer inspiratie.
Mensen leren kennen en mogen helpen. Dat is zeker gelukt. Maar ik heb zelf ook nog een heel pad af te leggen, dat weet ik ook.
Dit jaar wil ik vragen om nog meer positieve leermomenten.. ik zou graag nog veel meer willen leren van de mensen om me heen.. verder ontwikkelen zeg maar.
Maar ik word volgende maand 41.
Ze zeggen dat het leven pas op je 40ste begint… dat kan ik beamen! En nu vind ik, dat na 18 jaar voor mijn kinderen te hebben gezorgd, de tijd voor mij is gekomen.
Natuurlijk voed ik die andere thuiswonertjes ook nog wel op hoor, maar ik bedoel dat ik nu wil gaan ontdekken wat mijn talenten zijn. Mijn passies. Mijn drijfveren en mijn toekomst!
En dat heb ik uitgesproken.
IK weet niet wie me hoort…. Maar ik heb wel geleerd dat niemand wijzer wordt van mensen die niets vertellen of vragen! Dus vertel ik wat mij bezig houd, en vraag ik naar wat ik nodig heb….
Bij deze!
succeskompas

Verhuisd!!

Wat een mooie dag! Symbolisch…. Omdat mijn oudste zoon vandaag eindelijk van Planeet X, naar Aarde is verhuisd!
Vandaag; na 14 maanden onder zwaar regime aan zichzelf te hebben gewerkt, is nu de tijd aangebroken dat hij naar het fasehuis, genaamd Aarde mag.
Het laatste traject voordat hij weer in de buurt komt wonen. Hopelijk!!
Want nu begint ook weer een spannende tijd voor ons. Mag hij per 20 januari weg van Almata? En waar komt hij dan terecht? In de buurt of toch verder weg in een instelling?
Het allermooiste zouden wij het vinden als hij wel op een vervolgplek met behandelplaats komt, zodat hij alles wat hij geleerd heeft, wel blijft oefenen.
Maar ja…er zijn niet veel van dat soort plaatsen.

Dus is de tijd van het kaarsjes branden, schietgebedjes doen en lange mails tikken is weer begonnen.
En de tijd van het opwaarderen van mijn zoontjes mobiel! Want hij mag weer vrij beschikken over dit communicatiemiddel! …Hij is zo blij!!

En ik ook. Ik kan weer bellen met mijn kind wanneer ik wil!! Eindelijk is hij weer een stukje dichterbij.
Van Planeet X naar Aarde ……..

Weekend

Vrijdag.. eenmaal in de twee weken.
Alles en iedereen bereidt zich op haar of zijn eigen manier voor.
Boodschappen zijn al zoveel mogelijk in huis gehaald, zodat we straks alle tijd voor hem hebben. Het weekend is ook al voor zover mogelijk gepland. Want duidelijkheid is belangrijk.
De maatschappelijk werker ziet het liefst dat we een uitgeschreven schema hebben. Van minuut tot minuut.
Daar heb ik me tegen verzet. Duidelijkheid en structuur? Prima! Graag zelfs.
Mijn leven vastleggen en plannen voor (toen 3) dagen..van minuut tot minuut?  No Way!!
Hoe haalbaar is dat in een gezin met 5 kinderen en huisdieren? NIET dus.
De grote lijnen wil ik best duidelijk hebben. Etenstijden,  verjaardagen, afspraken buiten de deur, of klusjes die gedaan moeten worden, worden van te voren besproken. Dan weet iedereen waar hij of zij aan toe is.

Ik merk dat iedereen hier in huis zijn eigen ritueel heeft om zich voor te bereiden. Manlief duikt vaak nog even zijn virtuele doka in.. de jongens ruimen hun kamer op en ik doe *als het kan* nog even de huishoudelijke dingetjes zodat die maar alvast gebeurd zijn. Omdat hij op vrijdag werkt, is nooit duidelijk hoe laat hij de trein heeft. Dat varieert van 5 uur tot half 8… en 2 uur later kan hij dan van het station worden opgepikt. Als één van de andere kinderen zichzelf uit logeren heeft gepland, scheelt dat een extra bed opmaken.
De vrijdagavond gebruikt hij om te ‘landen’. En geloof me, dat is nodig. Op de groep waar hij nu zit schept de leiding er een bijna satanisch genoegen in om met alle communicatiemiddelen op standje keihard, de kinderen te moeten toespreken. Of toeschreeuwen dus eigenlijk.
Een beetje Amerikaanse bootcamp toestanden.  Sommigen hebben dat nodig hoor, maar hij komt dus totaal overprikkeld thuis. Het liefst brengt hij de vrijdagavond dan ook door onder een deken op de bank. Met Ipad natuurlijk, want internet hebben ze daar niet. Je merkt dat de rust hem goed doet…soms wil hij nog wel even naar een vriendje, maar meestal geniet hij van de gewelddadige stilte. Voorheen gaf bedtijd nog wel wat problemen, maar tegenwoordig schikt hij zich en zoekt boven een lekker bedje op.

Uitslapen gaat ook steeds beter. Was hij ‘vroeger’ om 5 uur al in staat de buren wakker te blèren, tegenwoordig gedraagt hij zich als een echte puber. 11 uur is op tijd .. het liefst blijft hij langer liggen.
Nog steeds heeft hij begeleiding nodig. Niet meer stap voor stap, maar een zekere controle blijft nodig.
Vandaag ging het orgel vals. We hadden een verjaardag op de kalender staan. Bij de moeder van zijn beste vriend. Een leuke middag dus, waar hij al helemaal op voorbereid was.
Helaas. Het feestvarken belde af. Rillend en klappertandend in bed..niet in staat om visite te ontvangen. Wij begrijpen dat, wensen haar beterschap en bedenken wat we met de vrijgekomen tijd gaan doen.
Hij niet. Hij is de weg kwijt. En ook een beetje boos. Want hij had zich erop verheugd .. Wat wij dan ook wel weer snappen.

Dus moet de trukendoos open. We bieden á lá minuut een vervangend programma aan. Nu maar hopen dat dat het gaat halen naast die verjaardag.  We gaan naar een indoor speeltuin. Misschien ietwat kinderachtig voor een normale 15- jarige. Maar deze vindt het wel wat.
Vanaf dat moment klinkt elke 5 minuten de vraag hoe laat we gaan. Want ja…het schema ligt overhoop, dus alle zekerheid voor de dag is ook weg.

Ik laat de kinderen meehelpen in het huishouden. Het dient 2 doelen…
Het doodt de tijd, en op deze manier is mijn werk eerder af…zodat we ook eerder kunnen vertrekken.
Mijn route door de dorpjes Wognum, Wadway, Spanbroek, Obdam en uiteindelijk Hensbroek, wordt niet op prijs gesteld. Je mag hier tenslotte maar 50. Veel te traag. Als we buitenom waren gegaan, hadden we over de snelweg gekund en daar kun je veel harder!! Dat je dan ook kilometers omrijdt, kan ik wel uitleggen, maar ja……

15jarige gaat uit zijn dak op de springkussens, trampoline en ballenbak. Ik zie andere ouders wel kijken. En het is ook best eng als zij daar net een bosje kleutermeisjes hebben losgelaten en er komt zo’n brede puber langs denderen. Ik roep hem een paar keer tot de orde maar het beklijft niet. Even later doet hij weer veel te ruig.
Ik verontschuldig me.. Het hoofd van een 9 jarige op het lijf van een 15 jarige. Dat snappen de andere ouders en ik krijg een begrijpende blik. Gelukkig.

Na 4 uur ben ik het zat. De stoelen zijn niet echt comfortabel en ik krijg het koud. De troepen verzamelen vergt ..zoals gewoonlijk.. enig strategisch inzicht. Gelukkig heb ik dat in al die jaren wel een beetje kunnen oefenen. Even later rijden we naar huis, en ik merk dat de mannen aardig uitgeteld zijn. Het is stil in de auto en de radio veranderd niet na elk nummer van zender. Missie geslaagd.

Eenmaal weer thuis lijkt het alsof alle Duracelletjes weer zijn opgeladen. De troepen veroveren luid brullend het huis. Manlief.. die vandaag verkoos om lekker thuis te rommelen en nog wat achterstallige klusjes weg te werken, kijkt me hulpeloos aan. Sorry.
De maaltijd is zoals altijd een strijd. Bij de kleintjes om het erin te krijgen, bij de groters om hun volumeknop aangepast te krijgen aan de gehoorsafstand van hun tafelgenoten. Bijzonder hoe kinderen toch denken te moeten schreeuwen om gehoord te worden!! Mijn aandeel in de gesprekken blijft dan ook beperkt tot de woorden: “Schreeuw niet zo” en “Doe eens rustig”..
Het liefst fluister ik ze.. maar soms moet ook ik mijn stem verheffen om er überhaupt  bovenuit te komen.

En dan verrast hij me weer eens. Biedt uit zichzelf aan zijn broertjes in bad te doen, en helpt zijn andere broer met overhoren van een Engelse les. Maakt nog even het grapje dat hij dit boek ook ooit had, maar dat dit dan toch de eerste keer is dat hij het open ziet. Broer lacht. Mij doet het pijn. Had je toen maar op het goede pad gewandeld..dan had dit allemaal….
Maar dat heeft geen nut meer. We moeten verder!

Langzaamaan wordt het weer tijd om afscheid te nemen. Hij wil niet weg. Ik merk het aan hem. Hij begint tijd te rekken, ik moet hem overal aan helpen herinneren. Pasjes, verlofkaart, telefoon, oplader, pet. Hij wil niet. Nog meer tijdrekken. Wc bezoekjes, nog even op internet om nog iemand te spreken.
Eigenlijk wil ik hem vasthouden om hem nooit meer te hoeven laten gaan. Mijn kind. Mijn zoon. Maar ik kan hem niet begeleiden zoals hij nodig heeft.
De structuur van dit gezin is te onrustig en te instabiel voor hem. Hij heeft meer nodig dan ik hem kan geven.
Dus breng ik hem weer  naar de trein. Dag schat! Tot over 2 weken!!
Ik slik nog maar een keer….