20 jaar moeder

13 april 1995.
Sommige dagen kun je je herinneren als de dag van gisteren.
Dit is zo’n dag, want die dag werd ik moeder van mijn eerste kindje.
Na een bevallig van 5 dagen werd mijn Wervershoofse toch een Horineesje 😉

In 20 jaar is mijn prachtige meisjesbaby uitgegroeid tot een lieve jonge vrouw.
En mooi is ze nog steeds!
Dank je wel lieverd dat ik al zo lang je moeder mag zijn..

 

femke

 

 

 

 

Eindelijk…Doei!!

De tijd van gaan is gekomen!
Eindelijk, want hoe vaak heb ik er naar verlangt. Op gehoopt. Naar gesmacht zelfs.
De dag dat (alle) hulpverlening zich zouden gaan bezighouden met gezinnen waar nog wel eer te behalen viel.
Dat ik me niet meer druk hoefde te maken om miscommunicatie, verkeerde informatie en vergeten afspraken. Geen urenlange discussies aan de keukentafel of eindeloze telefoongesprekken.
Na 10 jaar goede maar in het begin heel veel slechte tijden, heb ik vandaag afscheid genomen van de voogd en alle hulp van Parlan.site4_20110321142855_1_parlan Continue reading

Verhuisd en bijna geland

Een maand na de laatste post. Een week in ons nieuwe huis.
Wat is er veel gebeurd! De verbouwing, waarbij er enorm veel werk verzet is in kort tijd.
En zonder iemand tekort te willen doen wil ik iedereen die op welke wijze dan ook geholpen heeft ongelooflijk bedanken.
De verhuizing; het gezegde ‘Vele handen maken licht werk’ ging ook weer helemaal op.
De vriendengroep van Femke bleek er eentje van niet alleen woorden, maar ook daden te zijn. In ruim een uur tijd was mijn complete leventje in busjes geladen en waren we klaar om te vertrekken. Continue reading

Done!

Een maand na de laatste post. Een week in ons nieuwe huis.
Wat is er veel gebeurd! De verbouwing, waarbij er enorm veel werk verzet is in kort tijd.
En zonder iemand tekort te willen doen wil ik iedereen die op welke wijze dan ook geholpen heeft ongelooflijk bedanken.
De verhuizing; het gezegde ‘Vele handen maken licht werk’ ging ook weer helemaal op.
De vriendengroep van Femke bleek er eentje van niet alleen woorden, maar ook daden te zijn. In ruim een uur tijd was mijn complete leventje in busjes geladen en waren we klaar om te vertrekken.

De verfvrouwen en boormannen, de klussende kindjes en verzamelende vriendinnen.. jullie worden zo ongelooflijk bedankt!

En ja… er komt echt een housewarming. Als de nieuwe keuken erin zit en ik ‘helemaal klaar’ ben en weer een beetje bijgekomen ben. Dan vieren we ook de verjaardagen van de tweeling die 2 weken geleden 10 geworden zijn, de 18de verjaardag van Emiel en het begin van mijn nieuwe levensjaar.
Komt echt goed!

Aftellen

Oef!! Ik vind het nu wel spannend worden hoor.
Overmorgen is het zover. Dan ga ik de sleutel halen en ga ik samen met de jongens op hun nieuwe scholen kijken. In die tussentijd mag ons nieuwe huis even onderdompelen in anti-vlo spray. Na 8 maanden wachten kan er nog wel 24 uur bij om ervoor te zorgen dat alleen WIJ in het huis blijven wonen, en niets of niemand anders 😉 Continue reading

Opgelucht… een huis!

Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.
Ja, dat is bij mij wel van toepassing!!
Na gisteren het grote nieuws aan de kinderen over het nieuwe huis verteld te hebben, sloeg de stemming flink om bij mijn jongste.
Hij wil niet weg. Niet van school, niet bij zijn vrienden en niet uit Wognum.
En ik snap het maar al te goed.. Ook ik wil hier niet weg.
Ik kan het met al mijn buren goed hebben, en de sfeer in de straat is hartelijk, gemoedelijk en gezellig.
We staan altijd voor elkaar klaar en als er iemand hulp nodig heeft is een half woord genoeg. Continue reading

Hoera!! Ik schrijf 10 jaar!

Gisteren zag ik het opeens..
Naar aanleiding van een mailtje uit dat verre verleden.. met de vraag hoe het nu met mij en de kinderen gaat.
4 februari 2005 ben ik begonnen op LiveJournal. Toen naar web-log.nl omdat die makkelijker was.
Maar toen die de servers uitzette heb ik nog een tijdje via Hyves geblogd. Puur omdat het gratis was.
Toen ik eindelijk uit de bijstand was en trouwde, had ik iets meer te besteden en nu heb Continue reading

Niet zomaar een lunch

En dan nu weer een echt ‘dagboekblogje’.
Zo’n mijlpaaltje..zeg maar. En wat voor één!
Vandaag werd ik uitgenodigd om te komen lunchen bij jongste puber. Zijn klas mocht voor de ouders een 3 gangen lunch verzorgen.

En voor de eerste keer hebben ze het keurig gedaan! Mooi gepouleerde glazen en bestek, keurig servetje, bloemetje op tafel en natuurlijk de mooie wijnglazen ( waar vervolgens zo de cola in werd getapt 😉 )

Voorgerecht

Voorgerecht

Salade van zalm omwikkeld met komkommer
met pogaca

***

2015-01-13 12.32.14

Hoofdgerecht

Gebraden kipfilet
Op een dambord van wortel en aardappel

***

2015-01-13 13.02.50

Dessert

Nagerechten trio van
Chocolade lavacakeje, cappuccino mousse en rozijnen-vanille ijs

Ik zat bommetje vol! Vooral het lava cakeje, bereidt door mijn zoon, was gewoon perfect! En ja…ik ben bevooroordeeld, maar dit mag hij wel vaker doen. Heerlijk…!

Meer weten? http://www.cookingandskills.nl

Dag 2014

Dag 2014.images
Dag jaar waarin zoveel levenslessen zich aandienden.
Misschien deden ze dat in andere jaren ook, maar dit jaar kwamen ze binnen hoor!

De belangrijkste bleek wel dat ik me nog beter moet concentreren op wat er nu is.
En daar zoveel mogelijk van te genieten.
Voor je het weet is het voorbij.
Gezondheid.. je huwelijk.. de kinderjaren van je nazaatjes.. je baan.

Ik ben heel benieuwd wat 2015 mij gaat brengen.
Had ik andere jaren nog wensen, zoals , jaja daar is ‘ie weer: gezondheid, rust en geluk; dit jaar wens ik niets.
Ja, een huis. Dat wel. Heel graag zelfs.
Maar vooral de afgelopen weken heb ik zoveel narigheid op het gezondheidsvlak om mij heen gehoord, dat die rare fibro en cvs van mij daarbij in het niet valt.

Voor al die mensen hoop ik dat zij genezen, leren omgaan met de nieuwe situatie of dat hun een lange pijnlijke lijdensweg bespaard blijft.

Ik hou van jullie!! {kus}

 

Voor de nieuwsgierige wp-gekken onder ons: Hierbij mijn jaarverslag van mijn dagboek 😉

http://jetpack.me/annual-report/31127184/2014/

Het slijt..

“De 28ste” is goed gegaan.
Elk jaar slijten de herinneringen een beetje. Elk jaar ben ik steeds meer in staat om ook aan de leuke dingen te denken.
Nu helpt het ook dat ik vooral bij Boy flink wat trekjes van zijn vader zie, waar Fem en ik dan weer met een dikke knipoog om kunnen lachen.
Op school hebben ze dan weer meer moeite met de snelheid waarmee zijn humeur kan omslaan. Continue reading

Mijn vleugelloze engel

Nog maar kort geleden, toen ik 18 was en net op mezelf woonde had ik het niet breed.
Een huisje, verzekeringen, een brommertje, eten en naar school gaan (elke dag Beverwijk op en neer) waren een behoorlijke aanslag op mijn studiefinanciering.
F850,= kreeg ik … omgerekend naar nu nog geen € 400,=.
Daar kreeg ik nog een klein beetje geld bij door mijn zaterdagbaantje bij Deen, maar dat was het dan.
Er bleef geen geld over voor schoenen of kleding.logo Continue reading

20-9

Vandaag was onze trouwdag.
Vandaag bracht ik weer de dag met mijn lieverds van toen door.
Maar wat is er veel veranderd…… Mijn lieve vriendin en getuige is heel hard bezig om haar leven met haar jongens op orde te krijgen.
Een nieuw huis, nieuw werk , een nieuw begin.

Een begin waar ik met blijdschap, en ook een beetje jaloezie naar kijk. Ik wil ook zo graag!
Niet omdat ik nou zo graag opnieuw begin, want ik had veel liever hier gebleven. Maar dat boek is helaas dicht.
Geen happy end voor ons. Vandaag was onze trouwdag………………..

Loos reunie

Stilte voor de storm

Wat is er nog over
We hadden het zo goed
Maar nu is alles veranderd
Er gaat niets meer hoe het moet…

We staan zwijgend tegenover elkaar
Slikken woorden in
Want het doet er niet meer toe
Het heeft totaal geen zin

Ieder in zijn eigen wereld
Eigen kamer, eigen hoofd
Ik word gek van die stilte
Dit hadden we elkaar niet beloofd

De enige die geluid maakt
is de papegaai
Hij roept en schreeuwt om aandacht
alleen hij maakt nog lawaai

Ik mis de lach, het ontspannen gevoel
een plek waar ik mezelf kan zijn
Waar ik op kan laden en de wereld aankan
Want ik balanceer op een hele dunne lijn

Irritaties over niets
Relativeren lukt niet meer
Hoewel ik mijn uiterste best blijf doen
elke dag, keer op keer

Hoe lang gaat dit nog duren?
Hoe lang houden de kinderen dit uit?
Wanneer komt hier een einde aan…..
En kunnen we blij zijn met dit besluit?

Want ik heb het er nog steeds moeilijk mee
Ook al weet ik dat dit het beste is
Er straks weer alleen voor staan…..
Ik kijk er misschien naar uit,
maar weet wel dat ik je mis…man-on-bench

 

 

Ik zou zo blij moeten zijn

Zojuist ging de telefoon. Mijn oudste zoon heeft nog wel eens de gewoonte om laat op de avond te bellen, en persoonlijk heb ik daar een bloedhekel aan.
Ik wilde dus al ademhalen om hem terecht te wijzen en vriendelijk te vragen of hij morgen terug wil bellen…
Maar ik hoor aan zijn stem dat hij me echt spreken wil, en aangezien ik vorige week flink boos was omdat ik weer als laatste alles hoor, laat ik hem uitpraten.

“22 augustus Mam!..22 augustus ga ik verhuizen!
En ik ga papa vragen of hij wil helpen, en jij mag….als je wilt en kunt..later komen en dan wil ik graag dat jij me helpt met inrichten!”uithuis Continue reading

Het perfecte plaatje

Het leuke met een fotograaf in huis is dat je met beeldspraak een heleboel kunt doen.
Je zet je onderwerp neer en kunt op die manier samen aan je perfecte plaatje werken..
Maar bestaat die wel? Want overal is wel eens wat…dat maakt het soms spannend.
Je verandert je standpunt, je verlegt je focus en de ander verandert eens wat aan de belichting, zodat er uiteindelijk een ander beeld ontstaat. Net zo lang aan het werk zijn tot je het plaatje hebt waar je wel tevreden over kunt zijn.bannerfotografie

Maar soms is er gewoon niks meer van te maken. Hoe graag je dat allebei ook wilt.
Sta je zo ver van je onderwerp af, dat het niet meer scherp te krijgen is.
Of zijn de meningen zo verschillend, dat hoe je er ook naar kijkt het geen knap plaatje meer wordt.
En hoeveel lampen je erop zet, je toch het licht niet ziet…
Dat van welke kant je het onderwerp ook bekijkt, de focus ver te zoeken is.
Dat je zo gedreven aan het werk bent, dat je jezelf verliest …….
Dan is het, wat het is. Kun je dan genoegen nemen met wat je hebt, of stop je het avontuur.

Afgelopen weekend hebben Marc en ik besloten niet meer samen voor het gezin te zorgen.
De zorg en opvoeding van de kinderen is hem te zwaar gebleken, en ik stopte (te) veel energie in het steeds uitlichten van de opvoedingssituaties.
We zijn samen aan dit avontuur begonnen en we hebben er allebei heel veel verdriet van dat we zo vastgelopen zijn.
Ook de (professionele) hulp van derden heeft helaas niet geleidt tot de rust en het vertrouwen die we nodig hebben om 4 …soms 5 … kinderen te kunnen begeleiden op hun pad naar volwassenheid.tekening-scheiding

We gaan onze uiterste best doen om de scheiding zo liefdevol mogelijk te gaan laten verlopen. Met zo min mogelijk stress voor de kinderen. Die hebben ten slotte al meer dan genoeg meegemaakt.
We kunnen nu nog steeds door 1 deur samen, en we hebben de wens en intentie dat absoluut zo te houden.

Maar zoals gezegd is het samenleven in ons grote gezin voor Marc te zwaar gebleken.
Of zoals Emiel laatst vroeg: “Waar is de Marc gebleven die ik zo leuk vond toen jullie verkering kregen?”
Dat was wel even een fikse eye-opener voor ons beiden.
Ik zie ook hoezeer Marc zichzelf weg gecijferd heeft voor ons.
Dat de aanpassingen die hij moest maken van alleenstaande hardwerkende man naar een nog harder werkende familieman en opvoeder, te groot waren.
Dat de momenten die hij pakte om te ontspannen, dat niet voor hem deden omdat hij met zijn gedachten thuis bleef.
Dat zijn eigen onzekerheid en bagage te zwaar werden.

We hebben er hard voor gewerkt want we wilden beiden niet opgeven. Nu de beslissing gevallen is geeft dat, ondanks de verschrikkelijke buikpijn en onzekerheid voor de toekomst, ook een stuk opluchting en verlichting. Bij ons allemaal.
Wat de toekomst ons gaat brengen?
Ik heb geen flauw idee. Ik ga een huis zoeken voor mij en de kinderen en wil me niet overgeven aan de gedachten die nu door mijn hoofd proberen te gieren. Door mijn hoofd…niet door mijn hart!
Datzelfde geldt voor Marc die ook verder zal gaan met zijn leven.

Ik kijk met dankbaarheid terug op de afgelopen 5 jaar, waarin we de laatste 3 getrouwd hebben doorgebracht.
Ik ben dankbaar voor alle rust en zekerheid die hij in mijn leven gebracht heeft en ik ben stil om alle momenten dat hij mijn taken in huis overnam omdat ik dat niet kon.
Ik ben verschrikkelijk dankbaar dat hij de zorgpapa is geweest voor de tweeling en ze heeft leren fietsen, heeft voorgelezen en heeft geleerd hoe de klaproos aan haar naam kwam. Hij heeft ze een hele goede basis meegegeven!
In liefde laat ik hem gaan omdat het van zoveel moed getuigt als je durft te zeggen dat je iets niet kunt. En dat deed hij…. Uit liefde voor ons laat hij het opvoeden verder aan mij over. En dat zal ik verder doen.. Zo goed als ik kan.
Lieve Marc, dank je wel voor alles en ik wens je het allerbeste toe.
Dank je wel dat je het hebt geprobeerd! images

 

Wat een overwinning!! *nee, geen voetbalblog!*

En dan nu weer een blogje ter update en vermaeck.
De kinderen vliegen allemaal op gouden vleugeltjes hun schooljaar uit.. wat een heerlijk gevoel!
Ze doen het allemaal, stuk voor stuk harstikke goed.
Femke gaat nu haar examen-jaar in, Emiel is geslaagd en gaat een stapje verder en nu zijn chauffeursdiploma halen.
Siebe gaat na goed overleg verder op het Newton-college en de jongens gaan gewoon (allebei!) naar groep 6. Laat de zomervakantie maar beginnen! 😀2014-06-14 15.23.53

Continue reading

Sportief type

Ik sta versteld van mezelf. Positief versteld zelfs!!
Vandaag werd er op het Copernicus een Ouder-Kind toernooi georganiseerd.
Om op een leuke wijze aan ouders te laten zien, wat 2 jaar ‘sportklas’ met onze kinderen gedaan heeft.
We moesten ons hiervoor aanmelden, en omdat Siebe’s vader geen sportief type is, en ik dacht dat ik dit nooit zou kunnen, bood Marc aan om dit te gaan ondernemen met onze puber.
Natuurlijk zou ik wel mee gaan om te kijken, want gelukkig was die optie er ook.

Maar helaas….Marc heeft nog steeds heel veel last van zijn rug, dus moest hij verstek laten gaan.
En wat doe je dan? Siebe is binnen ons gezin een kind dat niet veel aandacht vroeg, en dat was dan ook mijn valkuil. Want een kind dat geen aandacht vraagt ( positief of negatief) wordt als ‘lekker rustig’ bestempeld en dat is erg link.
Dus heb ik mijn sportbroek gezocht en zowaar  nog gevonden ook.  Ik dacht dat ik alleen maar hoefde te badmintonnen, maar dat bleek slechts een onderdeel van het toernooi. Continue reading

Een lang gekoesterde wens

Eindelijk! Na 7 jaar sparen had ik eindelijk genoeg om mijn droom te gaan vervullen.2014-04-02 11.57.33
Een nieuwe tattoo. Eentje die ik ‘soort van zelf’  bedacht heb, omdat elk detail voor mij betekenis heeft.

Het is een Feniks geworden, of Phoenix, Firebird of Vuurvogel…zoals ze ook genoemd wordt.
Deze vogel heeft de mythische gave om uit haar eigen as te herrijzen. Een prachtige, kleurige vogel.. en zo voelde ik me ook vaak.
Want hoe vaak ik ook afgefikt werd, of bij nul moest beginnen, ik krabbelde weer op!

Mijn feniks houdt een klimoprank vast. Ooit wel eens geprobeerd zo’n rank kapot te trekken? Lukt niet he?
Ja…met een schaar of een mes misschien…maar niet zomaar even met je handen.
Zo is de band met mijn kinderen. Onbreekbaar.

2014-04-02 17.00.51Aan die rank zitten de voorletters van de namen van mijn kinderen vast. Dus waar de feniks ook naartoe gaat, zij neemt haar kinderen mee….en zal ze nooit loslaten.

En dan haar staartveren. 5 …. Zij staan voor de kinderen die bij haar zijn, maar geen naam kregen. Ook zij zorgen ervoor dat de feniks kan zijn wie ze is……………

Tot zover mijn idee daarover.
Gelukkig vond ik via een collega een tatoeëerder die dat aan zou kunnen. Alexandre Rodrigues Dos Santos van The Piercing Place Tattoo uit Zwaag.
Ik zag zijn werk op facebook en wist dat ik de juiste man gevonden had.
Een afspraak was zo gemaakt en in steenkolen-Engels kon ik uitleggen wat ik graag wilde hebben.

Vandaag was het zover. Om 11 uur kwam ik in hun nieuwe shop aan en was Alex bezig de laatste hand te leggen aan mijn ontwerp. Met wat kleine aanpassingen konden we beginnen..
5 uur lang lag ik op de tafel…en vooral het laatste uur was niet grappig meer. Maar wat was het het waard!! Toen mijn been eenmaal schoon was, schaamde ik me dat ik dat gedacht had…
Alex…thank you so much!!!! 10155622_550339715082124_1810605160_n

Alweer dat woord..

Soms he….dan plof ik uit elkaar van TROTS !!2014-03-12 112
Ik weet het, ik word daarin behoorlijk vervelend. Maar ik heb het voor de zekerheid vanmiddag even na gevraagd en mij werd verzekerd: Je kunt niet trots genoeg zijn op je kinderen!!
Gelukkig maar….
Zo trots op Femke, die prachtige mooie meid van mij, die het zo goed blijft doen op school, die met Emma traint en zulke prachtige resultaten met haar behaald! Die volgende week haar eerste hardcore-feest gaat draaien die ze ook nog eens zelf georganiseerd heeft bij JC Everland.

2014-03-12 169Op Emiel, die trouw naar school en naar zijn werk blijft gaan. En hoewel hij nog best tegen moeilijke dingen aanloopt en het soms nog erg moeilijk vind om voor ‘de juiste dingen’ te kiezen boven de ‘spannende, maar daardoor kom ik vast in de problemen’ , is hij vastbesloten om zijn scooterrijbewijs te halen en werkt hij hard.

Op mijn lange blonde DJ Siebe , die naar het buitenland gaat, kinderen onder zijn hoede neemt, gaat wintersporten en vervolgens 2 dagen later ook nog even 2de wordt bij een DJ contest. Hij komt er wel!!DSC07875

Op mijn kleine kunstenaar Boy … die zich met papier en een potlood…. Of een schoolbord en Juffenkrijt zo heerlijk kan uitleven. 2014-03-12 066

En natuurlijk op Sydney. De benjamin van het stel. Mijn clowntje… mijn grote lachebek. Mijn kleine knuffelkind. Hij weet altijd iedereen te ontdooien en op zijn of haar gemak te stellen.
Wat bof ik toch met mijn kinderen en hun talenten.
Natuurlijk heeft ieder kind die.. en natuurlijk is elke ouder trots.
En ik ga ook absoluut niet beweren dat mijn kinderen beter zijn dan een ander.
Behalve Siebe dan…hij werd toevallig wel even 2de …Hahahaa! DSC07887