Goed nieuws!!

Een jaar verder… bewust heb ik hier bijna een jaar niet op mijn dagboek gekeken, of er iets op gezet. Behalve dan de verjaardag van de jongens. Ik kreeg commentaar dat ik zoveel mopperde en klaagde, maar volgens mij is dat juist de bedoeling van een uitlaadklep! Maar goed, ik heb er wel degelijk van geleerd. Geleerd om mijn sores meer voor mezelf te houden en alleen eerlijk antwoord te geven aan mensen die ook oprecht geïnteresseerd in mij en mijn gezin zijn.
Dus tja… de ene krijgt een ‘Goed hoor!!” en de ander viel ik gelijk jankend om de hals 😉

Nee hoor, dat is ook overdreven maar nogmaals.. ik heb wel het een en ander geleerd.
En ik wilde weer gaan beginnen als ik iets te melden had waar ik blij om was.
Trots ben ik ook wel een beetje, maar dat blijf ik toch moeilijk vinden; trots zijn op mezelf!
Maar vandaag is er dit gebeurd:

 

Het heeft me heel wat commentaar opgeleverd: dat ik zo weinig sociaal was, me niet liet zien op verjaardagen en dat ik mijn kinderen meegaf aan anderen in de vakanties. Nu heeft dat gedeeltelijk te maken met mijn lieve buurman waardoor mijn kinderen ook graag weggaan en het liefst zo weinig mogelijk thuis zijn, maar het gaf mij ook de gelegenheid extra klusjes te doen. Schoonmaken, opruimen, bardiensten en natuurlijk heb ik ook alle hulp in de vorm van kleding of eten aangenomen.
Het kan dus. Het was niet gemakkelijk, en dat zal het de komende tijd ook nog niet zijn want ik heb geen spaargeld meer, de kasten zijn leeg en we lopen allemaal in 2dehands kleding en kapotte schoenen en dat geeft me eerlijk gezegd nog wel wat zorgen.
Maar ik weet dat ik het kan! En nogmaals.. ik ben Femke dankbaar dat zij haar verantwoordelijkheid genomen heeft en haar portie zelf afgelost heeft. Het scheelt toch weer! Dank je wel lieve schat.
Ik ben trots op je!!

HUH?!?!?

Het is officieel. Geen ontkennen aan, volgens het VU en het Nederlands Tweelingen Register.
Na een second opinion van de onderzoekers die nogmaals alle gegevens, foto’s, echo’s en DNA onderzoek hebben bekeken is het onomstotelijk… Continue reading

Het was haar tijd nog niet..

Zo’n hoofdstuk in je dagboek die je nooit had willen schrijven. Laat ik voorop stellen dat ik enorm dankbaar ben voor het feit dat ik mijn dochter nog heb. Klinkt dramatisch, maar het had zo anders af kunnen lopen. Zo vreselijk anders.. Nu ze weer even thuis is voor de verzorging komen heel langzaam de verhalen eruit.

Vlak na de operatie

Dochter en schoonzoon keken zo uit naar hun vakantie. Zwaar verdiend… na alles wat er ook op hun pad kwam het laatste jaar durfden ze zich er amper op te verheugen. Want de thuissituatie is al weken nou niet bepaald stabiel. We maken ons zorgen om diverse familieleden…
En als er ook een overlijden te verwachten is vraag je je af of het verstandig is om in Turkije op vakantie te gaan. Maar oma gaf haar fiat. “Ga maar… ik was nog niet van plan dood te gaan”, waren dan ook de woorden die Femke nodig had om toch haar koffer in te gaan pakken. Continue reading

Downs en een dikke up

Ik weet even niet waar ik beginnen moet. Ik houd er niet van om al het gezeik te benoemen, maar het zou wel het een en ander verklaren.

De baan in Amsterdam begon voorspoedig, maar de verwachte aanhoudende drukte bleef weg. En de ingeschatte uren die mij aangeboden waren bleken er teveel te zijn. Ik kreeg af en toe een dagje vrij. Gewoon omdat er ‘niks te doen’ was.
Eerst best fijn, maar omdat ik mijn vaste aanstelling bij Vue al opgezegd had begon ik ‘m al te knijpen. Continue reading

Tijdgebrek

Hoi!
Ben ik weer eens een keer….
Er is weer zoveel gebeurd! En steeds wilde ik gaan schrijven maar was ik te moe.
Sinds die 4de oktober valt er genoeg te vertellen. Genoeg mijlpaaltjes die ieder hun eigen blog verdienden. Continue reading

De dag die je wist dat zou komen (deel 2)

Telefoon.
Oma Wilma.
Zoals afgesproken zou ze mij bellen als Guido thuis zou zijn. Zij zou hem voorbereiden op het nieuws dat zijn zoontjes hem willen ontmoeten.
Nu verwachtte ik het tegen- telefoontje nog niet, dus nu moest ik enig voorbereidend werk doen bij de mannen.
Boy wilde wel en durfde ook. Syd wilde wel, maar durfde niet. Logisch….2016-10-03-21-01-22

En zo reden we even later richting Wervershoof. Continue reading

I did it

Zoals bekend werk ik nu bijna 2 jaar bij Vue Cinema’s, voorheen JT. Met heel veel plezier mag ik wel zeggen!
Afgelopen januari werd mijn aangekondigde overstap naar een andere baan niet geaccepteerd, en kreeg ik eindelijk de hoognodige uren aangeboden.
Gelukkig kon ik er 9 uur bij de Service bij krijgen.. Naast de 16 uur in het onderhoud, is ‘in de Service staan’ heel erg leuk werk waarbij ik in een groot team terecht kwam. Er hoorde een opleiding bij, en ik was dan ook enorm trots toen ik als best scorende medewerkster namens de Leidinggevenden een mooie bos bloemen en wat leuks kreeg aangeboden. Continue reading

Terug naar af

Tijd om te updaten.
Al ontbreekt me de moed. Heb al tranen in mijn ogen als ik eraan denk, maar ik weet inmiddels dat dit mijn enige uitlaatklep is. Treurig hè?
Nee…. Het gaat even niet lekker. Zo’n periode waarin alles mis lijkt te gaan. Zonder dalen geen bergen, en ik, en het gezin, zitten weer even in een flink dal.loslaten Continue reading

Jong geleerd…

is oud gedaan! Hoop ik. Vandaag mochten de jongens mee naar het werk.
Siebe is al een tijdje mijn collega en de leidinggevenden zijn erg tevreden over hem.
Vorige vakantie had ik de tweeling mee en dat was ze erg goed bevallen.
werk JT

Zo goed, dat Syd zelfs een soort ‘sollicitatie-mail’ naar mijn baas heeft gestuurd. Met de vraag of ze nòg een dagje mochten helpen, omdat ze het zo leuk vonden.

Mijn baas, zelf ook vader met zonen in dezelfde leeftijd, stuurde in privétijd een mail terug.
Natuurlijk mocht dat! Echte mannen helpen hun moeder tenslotte waar en wanneer dat kan…zo vond hij. 😉
Héérlijk zulke mensen! Ik geniet ervan als de kinderen kansen krijgen en dingen mogen doen waar ze zoveel van leren.
En dus was het vandaag zo ver. Wekkertje om 5:30 uur, want de hond moet nog uit en ik wil wel dat ze goed ontbijten.
Ze hebben geholpen om alle bekerhouders schoon te maken en nog een stukje stof gezogen.
Ook wilde Syd wel helpen met dweilen.
Ze waren zo trots in hun werkkleding ..en de andere collega’s vonden het ook wel gezellig geloof ik 😉

Een wijze les

Daags voor Oudjaar. Kerstvakantie.
De jongens zijn aan het pendelen tussen ons huis en dat van vriendjes als het opeens fout gaat.
Syd zit voorop de fiets bij een meisje, op een zogenoemd transportrekje. Voor kratjes en tassen en boodschappen …..niet voor jongetjes.
En dan gaat het natuurlijk een keer fout.
Het meisje moet plotseling uitwijken en geeft een ruk aan haar stuur. Syd, daar niet op bedacht, raakt met zijn voet tussen de spaken en de voorvork.
Resultaat: een fiets die total loss is en een klein jongetje met een dubbele enkelbreuk…2015-12-30 14.59.08

Continue reading

Bestemming bereikt!

Hoe moet ik beginnen mijn gedachten en gevoel onder woorden te brengen?
Een reis die ruim 10 jaar geleden begon is afgelopen week eindelijk tot een einde gekomen.
Bestemming bereikt!!

Hoe de reis gegaan is, en hoe vaak we op onze plaat zijn gegaan..
Hoeveel slapeloze nachten voorbij gingen en er kleine feestjes en mijlpaaltjes gevierd zijn.
Hoeveel mensen er gekwetst zijn en dat de schade nog steeds niet te taxeren valt… Continue reading

Hoi Pap!!

Wat eenwallpaper-met-mooie-bloemen-in-de-vensterbank bijzondere dag vandaag.. de dag dat mijn moeder 65 werd.

Vanmorgen ben ik even naar mijn moeder gegaan om haar te feliciteren met haar verjaardag.
Dat kwam niet helemaal lekker uit want ze zijn afgelopen zaterdag verhuisd, en vandaag zouden ze terug gaan voor nog wat kleine dingetjes.
Ik ben dus maar meegegaan 😉 Continue reading

Medeleven of Medelijden?

Al even niet geschreven en daar had ik goede redenen voor.Kaarsjes
De laatste weken stonden niet in het teken van mij, of mijn gezin.
Al mijn aandacht ging even naar Marc en mijn (ex-)schoonfamilie.

Het is al een beetje bekend. Na een strijd die 7 weken geduurd heeft is mijn schoonmoeder afgelopen donderdag overleden. Verschrikkelijk oneerlijk. Continue reading

Helden

Mijn kinderen zijn helden. Nu is elk kind dat, op allerlei gebieden.
Maar die 2 jongsten van mij hebben ons wel voor een behoorlijke ramp behoedt.
Een ramp die ik zelf veroorzaakt zou hebben. Continue reading

Noem het maar gewoon.

HartGewoon een heel fijn weekend. Dat mocht ook na een aantal hectische weken.
De sleutel, de klustijd en de verhuizing..
Veel extra werkuren gemaakt en dan het ziekbed en overlijden van mijn oom.
En niet te vergeten de stress en zorgen rondom mijn (ex-..bah, wat een rotwoord) schoonmoeder.

Want na de crematie van mijn oom was de dag nog niet voorbij. Continue reading

Dag ome Jaap

We wisten het wel.. ome Jaap was al een hele tijd ziek. Maar hij kreeg een ICD (een soort pacemaker) en hij leefde op rustig tempo verder.
Heel moeilijk voor iemand die altijd eigen baas was, marathons liep en een ‘vaste klant’ in Nijmegen was.
Vorig jaar bleek dat hij ernstiger ziek was dan iedereen verwachtte, en een nieuw steunhart kwam er niet.
Hij moest noodgedwongen steeds meer dingen laten, en ging hard achteruit.Jaap
Eerste paasdag zijn mijn zusje en ik nog bij hem geweest. We wisten allebei dat het misschien de laatste keer zou zijn en de knuffel bij het afscheid was liefdevol en intens.
Continue reading