Hobby

Laat ik voorop stellen dat ik ongelooflijk trots ben op al mijn kinderen.
Maar de oudsten willen eigenlijk niet zo in de belangstelling staan 😉

Ik ben zo trots op Fem, die als één van de weinigen in haar klas een baan gevonden heeft in haar afstudeergebied, op Emiel die ondanks alle worst-case-scenario verhalen toch het hoofd boven water weet te houden, en natuurlijk op Siebe…die dansend en feestend door zijn middelbare school zoeft.

Eerst 3 filmpjes van Boy.. het lijken dezelfde maar hij heeft steeds andere attributen.
Iemand een idee waar ik hem naartoe kan sturen om zijn talenten te ontwikkelen??
Als trotse moeder dacht ik eigenlijk dat hij wel een beetje goed is 😉

 

Met een lange stok..

Met 2 korte stokken..

En 1 halve zwaard-achtig ding 🙂

En dan een filmpje van Syd vandaag. Eerst zijn we samen weggeweest maar om heel eerlijk te zijn ben ik alleen al een beetje te zwaar voor mijn sup (mooie stok achter de deur om van de winter nog meer af te gaan vallen 😉 )
Hij wilde graag ook een stukje alleen….
Ik vrees dat ik nu mag gaan sparen voor een kindersupboard 😉

 

Waarom ik eigenlijk hartstikke boos ben.

In mijn relaties die ik had met mannen, was er wel degelijk een overeenkomst.
IK.
Dus hoewel het drietal totaal niet met elkaar te vergelijken valt heb ik eindelijk ontdekt wat ze wel gemeen hebben. Zij hebben dezelfde stopper.
En ik…’redder’ die ik ben, zou ze wel even van dat gevoel “Wees niet belangrijk” afhelpen.
Alle 3 zijn ze, in meer of mindere mate, ontkent in hun jeugd.
Sommigen mochten er niet zijn, of werden tegen wil en dank als voorbeeld neergezet.
In ieder geval is er iets gebeurd wat ik herkende en waardoor wij een klik kregen.ta-drivers-en-stoppers

Het moedergevoel in mij wilde dat ze die nare herinnering achter zich konden laten.
Ik wilde dat ze beter over zichzelf gingen denken en zette ze op een voetstuk. In mijn beleving deed ik alles om ze beter te laten voelen.
Nachtenlange gesprekken, opbeurende gedichten, lieve briefjes en schouderklopjes, mezelf aangepast of ze ronduit de hemel in geprezen. Sessies waarbij ik ze een spiegel voorhield en liefdevol op hun goede kanten wees en probeerde die te onderstrepen.
Zelfvertrouwen opbouwend, en stimulerend hun dromen na te jagen.

Maar helaas…. Bij geen van drieën heb ik blijvende indruk gemaakt. Het is me niet gelukt.
En ze redden zich zonder mij ook prima.
Waarom ik dan boos ben?
Omdat ik het gevoel krijg dat IK degene ben die moet blijven vechten voor de relatie die daarna ontstaan is.
Maar dat ik tijdens onze relaties ook hele belangrijke dingen miste, schijnt niet de moeite van het bespreken waard te zijn.

Laat ik even duidelijk zijn dat ik (naar mijn idee) nog midden in het rouwproces zit. En dat ik dus nu in de ‘boze fase’ zit.
Het is niet netjes om de lelijke dingen van je ex te beschrijven en vooral online is dat not done.
Maar hoe kan ik eerlijk tegenover mezelf zijn als ik alleen maar mijn aandeel in de scheiding kan benoemen? Waarom mag ik niet eerlijk zeggen wat ik miste in de relatie en wat mij persoonlijk zoveel pijn heeft gedaan dat ik nu helemaal niet meer verder wil?
Waarom moet ik water bij de wijn doen?
Waarom moet ik vragen hoe het nu gaat en ruimte en aandacht blijven geven aan een verdronken kalf? Het heeft namelijk naar mijn idee helemaal geen zin meer om de boel te laten bezinken en later te kijken of er nog een relatie mogelijk is.
NEE! Want datgene wat ik nodig heb, zal ik daarna ook niet krijgen. Dat zit er nou eenmaal niet in! En daar moet ik ook niet meer op hopen of voor vechten; dàt was nou juist de reden van de scheidingen. Ik begon voor mezelf op te komen en te vechten voor wat ik nodig had in de relatie. En toen ging het fout. 3 keer.

Dus moet ik dan willens en wetens genoegen nemen met een relatie waarbij ik weet dat ik niet ga krijgen wat ik nodig heb? Moet ik bewust een relatie in stand houden waarin ik de therapeut/ luisterend oor/ moederfiguur/ leraar ben? Waarom moet ik begrip en geduld op blijven brengen als ik er niets voor terug ontvang..

Nee… ik heb er geen zin meer in. Contact is prima. Maar het heeft geen nut meer als dat moet leiden naar een verdere relatie.
Wat ik wel wil? Erkenning voor wat ik gedaan heb. Mij eigen stopper is namelijk ook “Wees niet belangrijk”. En zo voel ik me ook.
Waardeloos. Niet belangrijk. Vervangbaar. Nutteloos.
Alsof ik niet bestaan heb… alle 3 gaan ze ‘gewoon’ verder met leven. Alsof ik er nooit geweest ben.
En dat maakt me verdrietig. En boos…

Binnenkort komen er wel weer leuke niks-aan-de-hand blogjes. Gewone dagelijkse dingetjes zoals 10 jaar geleden..

Zomaar op vakantie

Zomer 2015

2015-07-16 13.23.30

Ik werk.

Halve dagen…
De andere helft probeer ik zoveel mogelijk in de achtertuin, op het strandje of ergens anders met de jongens door te brengen.
Vandaag kom ik tot de achtertuin. Een prima plek.
Ik zoek een beschut plekje in de tuin tegen gluurders, en dicht bij toilet en waterkraan.
De jongens zijn óf op het strand, of aan het fietsen. Continue reading

Verdriet

“Jootje, waarom ga je niet gewoon daten?”large
De vraag komt als donderslag bij heldere hemel.
Die mogelijkheid kaatst door mijn hoofd.
Natuurlijk mag ik daten, ik heb dat best verdiend! Continue reading

Powervrouw

En ja hoor… daar hebben we er weer een! Een ‘compliment’.9200000007691873
Een goed bedoelde opkikker. Een teken van waardering en erkenning.
“Jeetje.. wat ben jij toch een powervrouw!”
*kuch* Sorry? Ik? Je hebt het serieus tegen mij?
Mag ik even bedanken aub? Dank u!

Powervrouw.
Ik kan dus echt heel erg weinig met die term.
Wat de fuk is een powervrouw?
Een dame op batterijen? Of op 380 volt? Continue reading

7 Kleuren geweervet

buikpijn-onderbuik-200x300 Het dun door de broek lopen, 7 kleuren geweervet schijten, 3 kleuren bagger poepen.. noem de mooie uitspraken maar op als er zich een nieuwe situatie aandient waardoor je behoorlijk onrustig wordt.
Het nieuwe huis is een feit.
In zoverre dat de sleuteldatum bekend is en het bedrag welke ‘even voldaan’ moet worden, ook. Continue reading