Tijdgebrek

Hoi!
Ben ik weer eens een keer….
Er is weer zoveel gebeurd! En steeds wilde ik gaan schrijven maar was ik te moe.
Sinds die 4de oktober valt er genoeg te vertellen. Genoeg mijlpaaltjes die ieder hun eigen blog verdienden.
Maar inmiddels ben ik aardig aan het leren dat ik niet meer zoveel moet.

Het huishouden moet. Werken moet. Eten moet. Slapen moet. Aandacht voor de kinderen hebben, moet. De hond uitlaten moet.
En tanken en mijn banden oppompen moet ik ook.
En schrijven mag…..moet niet.
Toch mis ik het wel als ik me realiseer dat ik nu inmiddels weer 2 maanden verder ben.
In die maanden heeft Siebe ‘even’ meegedaan met het WK Hiphop in Wenen.
Zijn Femke en Robin steeds meer hun eigen leven aan het opbouwen, wordt Emiel papa ( jaja…Jootje wordt OMA!!) en hebben de tweeling hun schooladvies gekregen.
We (de meester en ik) schrokken van het advies van Syd. Was dit wel reëel? Wij vonden van niet.
Dat het een slim ventje is staat buiten alle discussie, maar Havo/ VWO???
Gelukkig heeft hij ook een intelligentietest gemaakt en dat beeld kwam beter op ons over.
Beide mannen gaan lekker naar de Mavo, net als hun mama 🙂

Zoals al snel aangetipt, Emiel en Daisy verwachten een kleintje. Een kleinzoon voor mij…
Ik moest enorm wennen aan het idee. Gaat dit allemaal wel? Is het wel verstandig? Redden ze het wel?
Maar met al die vragen heb ik niets te maken. Het is hun beslissing en het kindje is gewenst. Emiel doet verschrikkelijk zijn best voor zijn gezinnetje en dat zie ik en kan ik ook alleen maar aanmoedigen. Ze redden het wel!!

Boy is vandaag eindelijk geopereerd aan zijn neus. Hopelijk zijn die ellendige heftige bloedneuzen verleden tijd!

En hoe het met mij gaat?
Op en af. Ik werk op moment 36 uur per week maar ik merk wel dat dat eigenlijk teveel is.
Ik ben per eind oktober begonnen met een nieuwe baan bij Bedaffair in Amsterdam.
Lichamelijk een stuk lichter. Het betaald beter en is ontzettend leuk.
Nadeel is alleen dat ik de terugreis altijd in de file sta en regelmatig belachelijk laat thuis ben.
Vind ik dan he… het is natuurlijk enorm wennen voor mij en de kinderen dat we pas om 19 uur eten.
Met pijn in mijn hart heb ik moeten besluiten te stoppen bij Vue. Het wordt lichamelijk te zwaar.

Op relationeel gebied heb ik er vrede mee dat ik voorlopig geen relatie wil.
Ik heb er simpelweg de tijd niet voor!
Af en toe ga ik uit en ik heb leuke mensen leren kennen waar ik me helemaal bij op mijn gemak voel.

Dus eindelijk mag ik concluderen…het gaat best goed met me!

Tijd vliegt!

O mijn lieve god wat loop ik achter!
Zoveel gebeurd inmiddels, en merk dat het schrijven me de laatste tijd gewoon niet zo goed lukt.

En dat terwijl er zoveel is om trots op te zijn en van me af te schrijven!
Siebe is geslaagd op het Newton. De tweeling heeft mee gedaan met de eindmusical van groep 8, weken voordat zij zelf weer in de laatste groep gaan beginnen.
Boy en Syd zijn over naar groep 8… het moet nog even inzinken! Nog even en dan zitten al mijn kinderen op het voortgezet onderwijs, of werken inmiddels. Continue reading

Raar moederbrein

Ik vrees dat we…we als in gezin…. in een nieuwe fase zijn belandt.
Het is namelijk zaterdagavond en ik ben alleen thuis.
Ja, dat is raar! Na bijna 21 jaar is het zo ver. Alle kinderen zijn de deur uit.
Niet lang hoor. Ik verwacht vanavond Emiel terug, en de tweeling moet om 21 uur thuis zijn.
Maar toch..
Eigenlijk baal ik als een stekker!!level-of-growth

Continue reading

Bestemming bereikt!

Hoe moet ik beginnen mijn gedachten en gevoel onder woorden te brengen?
Een reis die ruim 10 jaar geleden begon is afgelopen week eindelijk tot een einde gekomen.
Bestemming bereikt!!

Hoe de reis gegaan is, en hoe vaak we op onze plaat zijn gegaan..
Hoeveel slapeloze nachten voorbij gingen en er kleine feestjes en mijlpaaltjes gevierd zijn.
Hoeveel mensen er gekwetst zijn en dat de schade nog steeds niet te taxeren valt… Continue reading

Dagboekdingen

Gewoon even een niks-aan-de-hand blogje om het dagboek gedeelte op te vullen.
Het leven bestaat gelukkig niet alleen uit gezeur..(hoewel… 😛 )
De draverij was top! Heel af en toe een klein golfje van paniek als ik door een mensenmassa heen moest, maar het ging over het algemeen prima.
Genoten van de vrienden en kennissen en half Wervershoof om me heen en zowaar…ik heb een wijntje gedronken!
Het voelde goed 😉 Continue reading