Downs en een dikke up

Ik weet even niet waar ik beginnen moet. Ik houd er niet van om al het gezeik te benoemen, maar het zou wel het een en ander verklaren.

De baan in Amsterdam begon voorspoedig, maar de verwachte aanhoudende drukte bleef weg. En de ingeschatte uren die mij aangeboden waren bleken er teveel te zijn. Ik kreeg af en toe een dagje vrij. Gewoon omdat er ‘niks te doen’ was.
Eerst best fijn, maar omdat ik mijn vaste aanstelling bij Vue al opgezegd had begon ik ‘m al te knijpen. Continue reading

Tijdgebrek

Hoi!
Ben ik weer eens een keer….
Er is weer zoveel gebeurd! En steeds wilde ik gaan schrijven maar was ik te moe.
Sinds die 4de oktober valt er genoeg te vertellen. Genoeg mijlpaaltjes die ieder hun eigen blog verdienden.
Maar inmiddels ben ik aardig aan het leren dat ik niet meer zoveel moet.

Het huishouden moet. Werken moet. Eten moet. Slapen moet. Aandacht voor de kinderen hebben, moet. De hond uitlaten moet.
En tanken en mijn banden oppompen moet ik ook.
En schrijven mag…..moet niet.
Toch mis ik het wel als ik me realiseer dat ik nu inmiddels weer 2 maanden verder ben.
In die maanden heeft Siebe ‘even’ meegedaan met het WK Hiphop in Wenen.
Zijn Femke en Robin steeds meer hun eigen leven aan het opbouwen, wordt Emiel papa ( jaja…Jootje wordt OMA!!) en hebben de tweeling hun schooladvies gekregen.
We (de meester en ik) schrokken van het advies van Syd. Was dit wel reëel? Wij vonden van niet.
Dat het een slim ventje is staat buiten alle discussie, maar Havo/ VWO???
Gelukkig heeft hij ook een intelligentietest gemaakt en dat beeld kwam beter op ons over.
Beide mannen gaan lekker naar de Mavo, net als hun mama 🙂

Zoals al snel aangetipt, Emiel en Daisy verwachten een kleintje. Een kleinzoon voor mij…
Ik moest enorm wennen aan het idee. Gaat dit allemaal wel? Is het wel verstandig? Redden ze het wel?
Maar met al die vragen heb ik niets te maken. Het is hun beslissing en het kindje is gewenst. Emiel doet verschrikkelijk zijn best voor zijn gezinnetje en dat zie ik en kan ik ook alleen maar aanmoedigen. Ze redden het wel!!

Boy is vandaag eindelijk geopereerd aan zijn neus. Hopelijk zijn die ellendige heftige bloedneuzen verleden tijd!

En hoe het met mij gaat?
Op en af. Ik werk op moment 36 uur per week maar ik merk wel dat dat eigenlijk teveel is.
Ik ben per eind oktober begonnen met een nieuwe baan bij Bedaffair in Amsterdam.
Lichamelijk een stuk lichter. Het betaald beter en is ontzettend leuk.
Nadeel is alleen dat ik de terugreis altijd in de file sta en regelmatig belachelijk laat thuis ben.
Vind ik dan he… het is natuurlijk enorm wennen voor mij en de kinderen dat we pas om 19 uur eten.
Met pijn in mijn hart heb ik moeten besluiten te stoppen bij Vue. Het wordt lichamelijk te zwaar.

Op relationeel gebied heb ik er vrede mee dat ik voorlopig geen relatie wil.
Ik heb er simpelweg de tijd niet voor!
Af en toe ga ik uit en ik heb leuke mensen leren kennen waar ik me helemaal bij op mijn gemak voel.

Dus eindelijk mag ik concluderen…het gaat best goed met me!

De dag die je wist dat zou komen (deel 2)

Telefoon.
Oma Wilma.
Zoals afgesproken zou ze mij bellen als Guido thuis zou zijn. Zij zou hem voorbereiden op het nieuws dat zijn zoontjes hem willen ontmoeten.
Nu verwachtte ik het tegen- telefoontje nog niet, dus nu moest ik enig voorbereidend werk doen bij de mannen.
Boy wilde wel en durfde ook. Syd wilde wel, maar durfde niet. Logisch….2016-10-03-21-01-22

En zo reden we even later richting Wervershoof. Continue reading

I did it

Zoals bekend werk ik nu bijna 2 jaar bij Vue Cinema’s, voorheen JT. Met heel veel plezier mag ik wel zeggen!
Afgelopen januari werd mijn aangekondigde overstap naar een andere baan niet geaccepteerd, en kreeg ik eindelijk de hoognodige uren aangeboden.
Gelukkig kon ik er 9 uur bij de Service bij krijgen.. Naast de 16 uur in het onderhoud, is ‘in de Service staan’ heel erg leuk werk waarbij ik in een groot team terecht kwam. Er hoorde een opleiding bij, en ik was dan ook enorm trots toen ik als best scorende medewerkster namens de Leidinggevenden een mooie bos bloemen en wat leuks kreeg aangeboden.
13179414_980001375382309_1732816668657943470_n
Maar toen kwam er in juni slecht nieuws. We kregen een nieuwe cao, en daarbij bleek de grootste verandering voor ons dat er niet meer 3 keer een jaarcontract kon worden aangeboden, maar nog maar 2 keer.
Een heleboel collega’s stonden opeens voor hun ontslag. Ook ik.

Dat was even schrikken…zo willen ‘ze’ je dolgraag houden en zo lig je er toch nog opeens uit…
En ‘ze’ bleken dus mijn leidinggevenden te zijn. Ook zij baalden als een stekker van deze nieuwe cao. Al hun beste mensen ..die van de oude garde en er vanaf dag 1 in Hoorn bij waren ..in 1 keer weg!
Er volgde een personeelsoverleg waarin alles nog eens goed uitgelegd werd.
Daarin werd ook aangegeven dat er voor een aantal Toppertjes misschien tòch een mogelijkheid voor een vast contract was, maar daar mocht niet vanuit gegaan worden.

Nu, na een aantal weken op mijn lip gebeten te hebben mag ik het eindelijk hardop zeggen:

2016-07-06
Ik hoor bij de Toppertjes!
Vanaf 8 september heeft deze dame eindelijk haar eerste vaste contract in handen!
Hard werken en je iets meer inzetten dan gevraagd, wordt dus tòch beloond!! 😉

 

 

Tijd vliegt!

O mijn lieve god wat loop ik achter!
Zoveel gebeurd inmiddels, en merk dat het schrijven me de laatste tijd gewoon niet zo goed lukt.

En dat terwijl er zoveel is om trots op te zijn en van me af te schrijven!
Siebe is geslaagd op het Newton. De tweeling heeft mee gedaan met de eindmusical van groep 8, weken voordat zij zelf weer in de laatste groep gaan beginnen.
Boy en Syd zijn over naar groep 8… het moet nog even inzinken! Nog even en dan zitten al mijn kinderen op het voortgezet onderwijs, of werken inmiddels. Continue reading