Jij gooit ook alles op Facebook!!

…een verwijt dat ik al zo vaak naar mijn hoofd gegooid heb gekregen.
Ja inderdaad. Dat deed ik. En doe ik soms nog. En dan heb je nog niet eens alle berichten hier, en op fb gelezen die ik alleen voor mezelf zichtbaar zet.

Er is zoveel gebeurd… natuurlijk het ziekbed en overlijden van mijn moeder. Ik kon het toen niet opbrengen om al mijn zorgen, angsten en liefdevolle momenten op te schrijven. Mocht ook niet. Van iemand anders waar ik tot voor kort veel respect voor had.
En omdat ik wilde laten zien dat ik me best kon inhouden en rekening kan houden met andermans gevoelens deed ik dat ook niet. Behalve de Liefdevolle momenten met Mama. Die wilde ik zo graag delen, maar zelfs daar kreeg ik commentaar op.
Met als gevolg dat ik mijn uitlaadklep ben kwijtgeraakt. En daar heb ik wel spijt van.
Want bij wie krijg ik nog steun? Waar kan ik mijn verhaal en angsten en leuke momenten bij kwijt? Met wie mag ik de leuke dingen die ik op een dag meemaak, delen? Met wie kan ik overleggen wat het juiste is?
Ik werk me een slag in de rondte, dus een sociaal leven heb ik niet.
Word me trouwens ook verweten.. dat ik er niet genoeg ben als moeder en oma. Dat ik niemand ophaal of leuke dingen doe.
Nee inderdaad. Al mijn kinderen en kleinkinderen zijn me even lief en ik zet niemand op een voetstuk. Wil je dat? Dan ga je maar op een plein staan. Wil je meer aandacht dan een ander? Sorry, die krijg je niet van mij.
Ik werk alle dagen en leg alle beetjes opzij om zo snel mogelijk van die blauwe boete af te komen. Geen tijd voor pret… dat is allang weg.

En dat ik alles op facebook gooi? Niet alles. Ik heb vandaag geen berichtje gemaakt dat de jongens jarig zijn.
Als cadeau kreeg ik vanmorgen op m’n werk een telefoontje van iemand die er verstand van heeft. Na multidisciplinair overleg hebben mijn mannen er een paar zeer ernstige ‘plakkertjes’ bij gekregen.
Ze haastte zich te zeggen dat het overduidelijk is dat het niet door mijn opvoeding komt, maar door aanleg en gebeurtenissen buiten mij om. Ze zien dat ik er alles aan doe om mijn kinderen te beschermen maar sommige zaken kùn je nou eenmaal niet voorkomen. En juist die dingen komen nog harder bij hen binnen dan bij een ander.
En als de tweeling dan ook nog eens constant door heel veel mensen uitgekotst worden door hun gedrag en gebrek aan medeleven, dan krijg je als moeder helemaal de neiging om ze nooit meer ergens mee naartoe te nemen.
Ja, het zijn 2 autistjes in die zin dat ze niet van feestjes houden. Ze zijn geen enthousiaste kinderen die achter de deur op de mat liggen te wachten tot er visite komt.
Ja, ze zijn bijzonder. NIet sociaal in die zin. Maar het zijn wel MIJN kinderen. Die vandaag 13 jaar zijn geworden.

Bij deze wil ik dan ook de 3(!!) mensen die mij vandaag feliciteerden met hun verjaardag, en de 3 mensen die mijn kinderen een berichtje hebben gestuurd dan ook heel hartelijk bedanken. Sneu hè? 2 kinderen die jarig zijn, en gewoon vergeten worden vandaag. Geen kaartjes bij de post. Geen cadeautjes van hun eigen familieleden ( behalve die er zaterdag wel waren met een kleinigheidje)..
Geen telefoontjes…
Omdat Mama het niet op Facebook heeft gezet……….. sorry jongens, Het Spijt Me.
Mama xxx

One thought on “Jij gooit ook alles op Facebook!!

  1. Marina says:

    Ik reageer dit keer niet op facebook, ik wil niet dat ik de kans loop dat mijn reactie gelezen wordt door mijn eigen kinderen. Want van hen mag ik eigenlijk niets plaatsen wat met hen te maken heeft. Niet iets neerzetten, behalve leuke dingen….Oh, en als ik wel iets eens neerzet wat me diep heeft geraakt ( laatst met m’n ex) dan krijg je daar vanuit je omgeving commentaar op….alleen maar leuke dingen mag je neerzetten….. Ik herken je gevoel, snap je frustratie. Want waar moet je het soms anders kwijt. Afgelopen week heb ik m’n oudste een appje gestuurd om hem te feliciteren. Een “tja” geplaatst bij de herinnering dat hij 32 jaar geleden geboren was…. Van de 5 kinderen heb ik er 3 op facebook. Eentje heeft me na een confrontatie vorig jaar verwijderd. Niets gemeld op facebook..niet het verdriet, niet de pijn….we hebben weer contact. Alsof er niets is voorgevallen, zo gaan we weer verder. Ik heb respect voor je Jolanda….ik begrijp je frustratie en ook de “eenzaamheid” al is dat een woord wat zo raar klinkt. Er zijn toch zoveel mensen om je heen. Maar toch eenzaamheid…..want sommige dingen die je meemaakt die houd je voor jezelf, die kun je niet delen, omdat mensen het niet toestaan…of omdat als je het wel deelt je er anderen mee tegen het hoofd zult stoten….en dus laat je het maar. Maar ik kom binnenkort, als hier de griepcyclus weer voorbij is, gauw eens bij je langs. Tenminste als je dat leuk vindt.
    Liefs van mij 🙂
    (oh en voor die blauwe schuld…tja, loze beloftes…draai er dus ook in m’n uppie voor op….nog bijna 3 jaar 🙁 )

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.