Het was haar tijd nog niet..

Zo’n hoofdstuk in je dagboek die je nooit had willen schrijven. Laat ik voorop stellen dat ik enorm dankbaar ben voor het feit dat ik mijn dochter nog heb. Klinkt dramatisch, maar het had zo anders af kunnen lopen. Zo vreselijk anders.. Nu ze weer even thuis is voor de verzorging komen heel langzaam de verhalen eruit.

Vlak na de operatie

Dochter en schoonzoon keken zo uit naar hun vakantie. Zwaar verdiend… na alles wat er ook op hun pad kwam het laatste jaar durfden ze zich er amper op te verheugen. Want de thuissituatie is al weken nou niet bepaald stabiel. We maken ons zorgen om diverse familieleden…
En als er ook een overlijden te verwachten is vraag je je af of het verstandig is om in Turkije op vakantie te gaan. Maar oma gaf haar fiat. “Ga maar… ik was nog niet van plan dood te gaan”, waren dan ook de woorden die Femke nodig had om toch haar koffer in te gaan pakken.

De vlucht ging voorspoedig, en de eerste dagen in Alanya ook. Ze hadden een hotel op een andere plek dan vorig jaar en hadden het enorm naar hun zin.
Zaterdag 9 september stond er een quadtochtje in de planning.
Meteen bij het opstappen voelde het al niet fijn. In een groepje van ongeveer een man of 10 hadden uitgerekend de quads van Femke en Robin ‘kuren’. Zwaar sturen.. rare reactie van de quads tijdens het remmen.
Maar ja… je rijdt in een groepje en op commentaar van de jongelui werd gereageerd dat de quads in orde waren en dat ze er maar aan moesten wennen.

Ze waren nog niet eens heel ver weg toen de quad van Robin er helemaal mee stopte. Daardoor raakte hij wat achter. De groep reed door en één van de mensen die het groepje begeleidde ging wat aan de weigerende quad rommelen. Tegen de tijd dat Robin de groep weer ingehaald had stonden ze allemaal op hem te wachten bovenaan een helling.
Tenminste, zo leek het. Want er mistte iemand. Femke!!

Fem was er niet bij.
Die bleek halverwege in het ravijn te liggen. Ruim 3 meter lager lag mijn dochter, met de quad over haar heen.
Ze had de bocht niet kunnen nemen door problemen met het stuur en de remmen. In haar reactie sprong ze van de quad maar haalde de overkant niet. Ze viel naar beneden. De quad stuiterde verder en landde op haar been en viel terug over haar heen. . Achteraf is het haar redding geweest dat ze in de prikkebossies lag, met haar billen tussen 2 grote keien. Daardoor had ze haar hoofd kunnen draaien; weg van het bloedhete motorblok. Had ik al verteld hoeveel mazzel ze heeft gehad? Want er reed een Engelse jongen mee.. de ‘ervaringsdeskundige’, aldus Fem. Hij vertelde haar dat hij al alle botten in zijn lijf gebroken had gehad en hij had het eerste in de gaten hoe fout het was gegaan. Hij klom naar beneden en wurmde zichzelf tussen de quad en mijn dochter. Ging zitten en liftte op die manier dat loodzware ding van haar af zodat ze in ieder geval adem kon halen. Ook ondersteunde hij haar voet.
In het groepje zaten ook een Hongaarse arts en 2 Engelse verpleegsters. Zij hebben eerste hulp verleend en hielden haar lichaamsfuncties in de gaten. Voor hetzelfde geld was dat rotding op haar ribben gevallen en had ze een inwendige bloeding…. De aanwezige Turkse begeleiders vonden dat Femke zich aanstelde en pushten haar gewoon zelf naar boven te klimmen. Iets wat de arts gelukkig tegenhield! Ze werd uiteindelijk gespalkt door de arts die opgeroepen was.
Gelukkig bleef haar bloeddruk en hartritme prima. Ze had ‘alleen maar’ haar been gebroken.

Ze is per jeep overgebracht naar een privé kliniek waar ze foto’s maakten en haar een diclofinacje gaven tegen de pijn. Ze konden haar daar niet helpen dus ze zou overgebracht worden naar een andere kliniek.En toen begon het gesodemieter. Want die wilden geld zien en anders gebeurde er helemaal niets.
In paniek belde Femke me op. En dan hoor je die woorden die in al je nachtmerries weerklinken.
Die woorden die je nooit wil horen: “Mama… niet schrikken. Ik lig in het ziekenhuis en ik heb mijn been gebroken. Ik moet geopereerd worden maar ze willen me niet helpen!!”
Ik heb haar aangehoord en de radartjes draaiden op volle toeren. Nu is redelijk bekend dat ik door al mijn reserves heen ben en door het financiële gedonder waar ik nu in verkeer kan ik haar absoluut niet helpen. Wat nu??
Ik heb de ANWB alarmcentrale gebeld voor advies.
En… hoezo privacy?… na het invoeren van haar naam en geboortedatum wist de dame mij op belérend toontje te vertellen dat ; “uw dochter maar een basispakketje heeft he? En nu kunt u er op wachten dat Univé moeilijk gaat doen want dan is het natuurlijk niet de bedoeling dat ze dan gevaarlijke sporten gaat beoefenen in het buitenland!”

Juist. Wat. Een. Gelul.
Maar goed.. hoe nu verder? ”ja… we gaan Unigarant (de reisverzekering) inlichten. En dan is het aan hen wat ze ermee doen want uw dochter is inderdaad overgebracht naar een kliniek waar zij geen afspraken mee hebben. Gebruikelijk is dan dat uw dochter de kosten zelf voorschiet en die in Nederland declareert.”
Pff… en dus moest ik ex 1 opbellen en vertellen dat onze dochter in een buitenlands ziekenhuis lag en een operatie nodig had. Gelukkig voor ons heeft zijn moeder ook een vol genoeg spaarpotje om haar kleindochter te kunnen helpen. Een half uur later stond er genoeg op haar rekening en konden de artsen gebeld gaan worden.
Hierbij geen goed woord voor Corendon trouwens. De reisleider heeft niets voor ze gedaan maar zijn ze uiteindelijk goed geholpen door de reisleidster van Tui. Hulde!

Nadat Femke via haar mobiel had laten zien dat er genoeg geld beschikbaar was werd ze eindelijk voorbereidt op de operatie. En je mag zeggen wat gezegd mag worden: Die Turken zijn heel goed in orthopedische operaties. Met mijn lekenverstand zien de na-foto’s er goed uit.
Femke moest een nachtje blijven en de volgende ochtend werd Robin gebeld door Unigarant.
Hoewel Fem in het ‘verkeerde ziekenhuis’ geholpen was, zouden zij wel garant staan. De kosten na een operatie, foto’s, medicijnen en een nachtje logeren waren inmiddels zo opgelopen dat Unigarant de kosten wel meteen ging dekken. Dat was al een enorme opluchting dus Femke kon direct het geld terugboeken naar haar oma.

De volgende ochtend mocht Femke terug naar het hotel en begon het grote regelen van medicijnen ( trombose prikken, pijnstillers, maagbeschermers en bloedverdunners) en het regelen van een Fit-to-Fly verklaring. Ze had krukken mee gekregen uit het ziekenhuis. Maar dat loopt niet als je ook een zwaar gekneusde pols hebt. Haar hele rechterkant was bont en blauw en gekneusd. Ook had ze veel spierpijn in haar nek. Dus heeft Robin een rolstoel voor z’n meisje geregeld. Die moest wel gehuurd worden a omgerekend €10 per dag, maar he… hij kon wel weer met haar onder een parasol bij het zwembad zitten 😉
Ook moest de terugreis geregeld gaan worden want Corendon had niet genoeg ruimte zodat ze met de reguliere vlucht mee terug mocht.
Uiteindelijk kregen ze daar woensdag pas uitsluitsel over. Ze konden met Turkish Airlines via Istanbul terug naar Nederland. Businessclass…dat dan weer wel 😉

Hoewel de Turkse artsen geen Engels spraken, is het over het algemeen allemaal redelijk goed gekomen. Met hulp van Robin, de alarmcentrale, maar ook de bedrijfsleidster van het hotel die ècht veel voor ze heen en weer gebeld heeft en geregeld heeft. Ik neem mijn petje af voor die twee.
Ze bleven het positieve inzien en lol maken met elkaar.
Zo heeft Fem een wit voetje gehaald, hield ze goed haar poot stijf maar wist ze ook haar beste beentje voort te zetten.

Nu heel langzaam dringt bij iedereen door hoe heel anders het allemaal had kunnen zijn.
Deze dame heeft niet 1 beschermengel, maar wel 4 denk ik.
De quad heeft haar niet verbrandt, is niet op haar ribben gestuiterd of op haar hoofd.
Ze hoorde wel een ‘knak’ en dacht dat dat haar zonnebril was. Maar we werden pas echt stil toen ze vertelde dat ze zich , terwijl ze daar in dat ravijn lag, afvroeg waar haar helm gebleven was.

Die bleek voor 2/3de opengebarsten achter haar hoofd te liggen. We hebben zoveel mazzel gehad. Ze is er nog. En ze zal goed herstellen. Maar jeetje…dat beeld van die helm…….

 

15 thoughts on “Het was haar tijd nog niet..

    • Jolanda says:

      Ja, ik merk dat dat inderdaad impact op haar heeft gehad. Familiekwaaltje denk ik, die gevoeligheid voor valse beschuldigingen. Maar omdat ze niet out is geweest en heel alert reageerde kan ik me voorstellen dat ze dan anders overkomt dan dat ze zich op dat moment voelde.

  1. evh1953 says:

    Hieruit blijkt maar weer, dat je veel meer op je eigen gevoel moet afgaan en niet moet laten ompraten door wat anderen zeggen. Ben heel blij dat mijn dochter toen het er op aan kwam wel op haar eigen gevoel afging. Anders was ik er niet meer geweest. Maar overleden aan een hartaanval.

  2. Miranda says:

    Lieve Femke! Wat is dit een heftige ervaring geweest! En fijn dat je zoveel engeltjes mee had op reis! Petje af voor de mensen die jou eerste hulp hebben gegeven. En je steun en toeverlaat Robin. Nu ben je fijn onder je moeders vleugels. En ga je er voor! Xxx

  3. Wat een vreselijke schrik. Het herstel zal echt nog wel tijd gaan duren, maar godzijdank weer veilig thuis. Sterkte allemaal om dit heftige gebeuren een plekje te geven, te verwerken, want het is niet niks. Lang
    leve de beschermengeltjes.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)