Downs en een dikke up

Ik weet even niet waar ik beginnen moet. Ik houd er niet van om al het gezeik te benoemen, maar het zou wel het een en ander verklaren.

De baan in Amsterdam begon voorspoedig, maar de verwachte aanhoudende drukte bleef weg. En de ingeschatte uren die mij aangeboden waren bleken er teveel te zijn. Ik kreeg af en toe een dagje vrij. Gewoon omdat er ‘niks te doen’ was.
Eerst best fijn, maar omdat ik mijn vaste aanstelling bij Vue al opgezegd had begon ik ‘m al te knijpen.
En ja hoor… nadat het eerste contract na 6 maanden afliep kreeg ik een nieuwe aangeboden. Maar ipv de 21 uur die ik had, staan er nu nog maar 7.5.
Daar kan ik mijn gezin niet van draaiende houden en dus is het grote solliciteren weer begonnen.
Wat is dat toch een drama.
Sowieso het weer moeten aanvragen van WW, maar ook het jezelf moeten verkopen. Het is me alweer pijnlijk duidelijk dat ik het niet moet hebben van mijn brieven, maar van kruiwagens..
De afwijzingen bevatten allemaal de zin: “Omdat we zoveel sollicitaties hebben ontvangen van mensen die perfect aan onze functie-eisen voldoen, hebben wij besloten niet met u verder te gaan. Wij wensen u veel succes met het vinden van een baan.”

Verder heeft de realiteit me flink ingehaald na m’n laatste blog. Er bleken nog wel degelijk gevoelens tussen mij en de vader van de tweeling te zijn. Na die vreselijke verwarrende conclusie… ik had immers alle reden hem niet meer toe te laten in ons leven.. hebben we het nog even geprobeerd.
Ja, hij bleek gelukkig veranderd te zijn.
Geen stemverheffingen, geen knallende ruzie.
Maar het contact met de kinderen en de buitenwereld bleek nog steeds moeilijk te zijn. Hij heeft een aantal overtuigingen (soevereiniteit en MGTOW)  die ehm… niet helemaal verenigbaar zijn met die van mij als single moeder.
En dan zeg ik het nog netjes.
O, de seks was nog steeds geweldig. En ja, het is geen geheim dat ik dat vreselijk gemist heb.
Maar het bleek wederom niet zaligmakend.
Het is enorm pijnlijk als blijkt dat ook jij veranderd bent. Ik kon mezelf niet meer openstellen. Niet meer vertellen wat me bezig hield en hoe ik me voelde. Ik kon het wel aangeven als ik me ergens niet prettig bij voelde, maar ik ben blijkbaar te beschadigd om nog iemand te vertrouwen.
En na deze afgelopen weken vraag ik me oprecht af of ik dat überhaupt nog wel kan/durf.

Verder is het grote opvoeden van de tweeling begonnen. Of  het grote opvoeden tijdens de puberteit, om specifieker te zijn. Vooral Boy is een ehm… uitdaging. Hij lijkt op zijn vader zal ik maar zeggen en dat is niet perse een slecht iets, maar wel zodanig dat ik er hulp bij nodig heb. Hulp die ik in november al aangevraagd heb via de huisarts, want dat zou sneller gaan dan via de gemeente.
Nou, daar heb ik niets van gemerkt. Pas nadat mijn mooie zoon al een aantal keer weggelopen was en ik uiteindelijk de politie in moest schakelen gebeurde er iets. Veilig Thuis (voorheen AMK) werd erbij geroepen en nadat Boy was aangetroffen met bebloede kleding ( duh…meneer heeft chronische bloedneuzen!!) kreeg ik een brief waarin ik werd beschuldigd van Kindermishandeling.
Ik stortte in.

Natuurlijk was dat niet waar. Natuurlijk kreeg ik steun van lieve vriendinnen die wisten hoe het ècht gegaan was. Natuurlijk waren mijn naasten er voor mij. Natuurlijk kreeg ik steun van school, de huisarts en de KNO arts. Misschien vooral ook omdat ik op dat moment met 39 graden koorts en een nierbekkenontsteking even uitgeschakeld was.
Maar je knakt hoor…ondanks alle ervaringen en dikke lagen eelt die ik in het verleden al opgebouwd had.
Wat een steek in je rug.
Gisteren werd ik gebeld door GGZ dat nu dan eindelijk de gevraagde hulp ingezet gaat worden. Afspraken staan voor eind mei. Bijna 7 maanden later…. ( de hulp voor Syd is inmiddels een maand gestart en hij voelt zich er goed bij).

Qua gezondheid gaat het ook niet al te lekker. Blaasontsteking die verder ontwikkelde naar een nierbekkenontsteking. Vreselijke hoofdpijn en concentratieproblemen ( leuk op die ene dag dat je nog mag werken!!) en steeds meer en heftigere spasmen.
Ik ben daarom overgestapt naar CBD pasta met thc. Niet echt een ontwikkeling waar ik trots op ben en soms ben ik bang hoelang ik dit nog kan volhouden.

Maar dan het mooie nieuws: Jayden is geboren! Ik ben oma!! Geweldig wat er dan allemaal door je heen gaat. Genietend van mijn zoon die nu zelf vader is en het gewoon supergoed doet! Helaas had niemand mij gewaarschuwd voor de oma-kraamtranen zoals ik ze maar noem. Misschien getriggerd door de stress van de laatste maanden hoor, dat kan natuurlijk ook. Ik ben nou eenmaal enorm emotioneel flexibel 😉
Maar ik geniet van dit kleine mannetje….

4 thoughts on “Downs en een dikke up

  1. Trudy says:

    Voor elk soort tranen ben ik er voor je lieffie. Vreugdetranen hebben we gedeeld en ook die minder leuke. Je rugzak zit overvol en daardoor is het niet makkelijk. Maar je weet daardoor ook heel goed wat je niet meer wil. Ik hou van je, sterke vrouw. En ook voor jou gaat het zonnetje weer schijnen. Je eerste stralen zijn binnen gekomen met de komst van Jayden. XxX

  2. Hilde Luken says:

    Van harte gefeliciteerd met je kleinzoon Jayden, mooie naam.
    En verder sterkte met alles, Jolanda.
    Nu nog een leuke baan, lieve man en bovenal je gezondheid. Hou je haaks!

  3. Esther van den Bergh says:

    Je bent sterk, je leert duidelijk van alle ervaringen in je leven, je bent een bikkel en een prachtvrouw! Dat delen van dingen en het vertrouwen van iemand lukt weer op het moment dat de juiste langs komt op je pad.
    Fijn dat de hulp voor de jongens dan eindelijk op gang komt na lang wachten. Je bent een geweldige moeder!

    Waarom ben je niet trots op de overstap naar cbd pasta met thc? Als het helpt is het toch oké?! En het kunnen volhouden, wat is het probleem, de financiën? Of iets anders? Ik ben zelf erg blij met de thc olie en het resultaat tot nu. Liever dit dan al die pillentroep!

    Geniet van je kleinkind, dat is zo speciaal, dat zal het ook blijven!
    Ik denk vaak aan je, ik zou je zoveel willen zeggen, zoveel met je willen delen en vertellen maar dat gaat hier niet. Het is te veel en vaak ook te privé. Maar geloof mij, het zal uiteindelijk allemaal zijn weg vinden. Daar geloof ik heilig in. Houd vol met solliciteren, laat je niet teveel beïnvloeden door afwijzingen, die zijn meestal toch echt niet persoonlijk bedoeld….

    Heel veel knuffels en liefs,
    xx
    Esther

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)