De dag die je wist dat zou komen (deel 2)

Telefoon.
Oma Wilma.
Zoals afgesproken zou ze mij bellen als Guido thuis zou zijn. Zij zou hem voorbereiden op het nieuws dat zijn zoontjes hem willen ontmoeten.
Nu verwachtte ik het tegen- telefoontje nog niet, dus nu moest ik enig voorbereidend werk doen bij de mannen.
Boy wilde wel en durfde ook. Syd wilde wel, maar durfde niet. Logisch….2016-10-03-21-01-22

En zo reden we even later richting Wervershoof.
Syd was de eerste keer niet mee geweest, en de gedachte om kennis te maken met oma én zijn vader vond hij wel heel erg eng. Op zijn eigen voorstel bleef hij nog even in de auto zitten en zou ik vragen of oma naar de auto toe wilde komen. Zo kreeg hij even de tijd om haar te leren kennen en dan zou hij later…als hij durfde… naar binnen komen om kennis te maken met zijn vader.
Gelukkig begreep oma precies Syd’s probleem en vond zij het niet erg om naar de auto te gaan.

Ze trok hem meteen uit de auto maar ik zag aan Syd dat het wel goed ging. Na een hele dikke knuffel durfde hij wel mee naar binnen te gaan.
Guido was nog boven. Blijkbaar kwam mijn antwoord-smsje dat we toch vanavond nog langs zouden komen een beetje laat aan. Maar dat was eigenlijk wel prettig. Nu kon Boy aan Syd laten zien dat oma Wilma nog heel veel babyfoto’s van ze heeft die allemaal aan de muur hangen.

De kennismaking verliep wat …. gespannen.
Zelf was ik wonderbaarlijk rustig. Ik denk dat als mijn EMDR- therapeute mij gezien zou hebben, zij zelf ook verbaasd zou zijn 😉
Guido zelf was erg zenuwachtig. Ondanks dat ik hem een dikke 10 jaar niet gezien heb, ken ik hem nog steeds goed genoeg om dat te zien. Blijkbaar prik ik nog aardig door zijn masker heen.
Laten we zo zeggen dat hij zenuwachtiger was dan de jongens samen… Naar mijn gevoel had ik de situatie goed onder controle. 10 jaar nachtmerries bleken waanideeën. 😉

We zijn 1, 5 uur gebleven. Toen merkte ik aan Syd dat hij er klaar mee was.
Boy bleef….zoals verwacht…. honderduit kletsen over Jiu Jitsu, zijn school, over zijn hobby’s en over gamen. Syd had het er duidelijk moeilijker mee en wist zich geen houding te geven.
Tijd om in te grijpen en op te stappen. Voorlopig genoeg info voor de mannen!
Ze weten nu hoe hun maakvader eruit ziet, hoe hij klinkt, hoe hij lacht en Boy weet hoe hij knuffelt.
Zo grappig eigenlijk… Boy kwam voor het afscheid nemen bij me staan, wuifde dat hij wat in mijn oor wilde fluisteren. Ik boog voorover en hoorde : “Mam… ik wil hem wel een knuffel geven, maar ik durf niet. Jij moet eerst!!”.
Oke… uitdaging. Ik gunde Guido een knuffel van zijn zoon, maar er was een reden waarom Boy dit vroeg.
Ik heb me niet laten kennen. Ik heb mijn tas neergezet, en me omgedraaid naar Guido.
“Oke Boy, maar als ik het doe, moet jij het ook doen!” waarop ik op hun vader afliep en hem tot zijn grote verbazing een afscheidsknuffel gaf. Eigenlijk ook heel goed om te voelen dat mij dat weinig meer deed. Dat boek is dus eindelijk ook dicht 😉

Boy heeft zijn vader een dikke knuffel gegeven. Syd gaf een hand. Ik heb hem gezegd hoe trots ik op hem ben!!
Eenmaal in de auto heb ik voorzichtig gevraagd hoe het bevallen was. Hoe ze zich nu voelden..
Sydney was overduidelijk. “Hij is mijn vader niet. Dat is Marc.”
BAM.

Boy was daar wat genuanceerder in. Ook hij voelde het wel zo, maar was wel heel erg blij dat hij zijn maakvader nu gezien heeft. Voor Syd had het geen meerwaarde en eigenlijk verwoordde hij thuis op een prachtige manier zijn probleem.
“Mam… Ik heb in mijn hoofd een plaatje en daarin passen alle mensen die ik ken.
Maar ik weet nu niet waar ik Guido neer moet zetten………………..”

Lief kind.
Lief klein kereltje..
Lief klein gevoelig mannetje van me. Ik snap je.

Ik heb een groot vel papier gepakt en begon daarop een soort stamboom-achtige tekening te maken.
Dat ze eigenlijk 2 halfzussen en 3 halfbroers hebben. Hoe de vrouw heet die eerder met Guido getrouwd was en dat zij samen Ellen en Gideon kregen. Dat oma Wilma de mama van Guido is, en oma Dicky mijn moeder. Dat mijn maakvader Ruud heet, maar dat zij hem niet kennen maar dat ze wel opa Henk kennen…
Hoe mijn zusje Marianne in het plaatje valt en dat haar kinderen dus hun neefje en nichtje zijn.2016-10-03-21-01-40

En toen nam hij mijn pen over. Allereerst werd Guido met een grote pijl ver van ons allemaal weg gezet. Duidelijk dat Syd niet weet waar hij hem moest plaatsen.
Door Ruud kwam een dikke streep. Die kent hij niet. Er ging een cirkel om opa en oma; die horen bij elkaar.
Marianne en haar kinderen ook. Er kwam een vraagteken bij de moeder van Ellen en Gideon. Logisch, die kent hij niet. Ook de onbekende opa van vaders kant kreeg een vraagteken.
En toen kwam er een grote cirkel om ons gezin…..en ik keek verbaasd toe hoe hij Ellen ook in onze cirkel plaatste 😉

Ik voelde hoe een dikke brok in mijn keel kwam. Dit 11 jarige, hypergevoelige kereltje probeerde uit alle macht al die nieuwe gevoelens in kaart te brengen. Letterlijk en figuurlijk had hij een nieuwe mindmap nodig.
Ik ben zo trots op die 2!

Hoe het verder gaat weet ik niet. Voorlopig hebben de jongens even wat tijd nodig om alles te laten bezinken. Ik weet ook niet of ze verder nog behoefte aan hem hebben, of hij aan hen. Ik weet dat oma mijn telefoonnummer heeft en ik de hare.
Voorlopig is dat even genoeg…… 2016-09-28-21-33-54

15 thoughts on “De dag die je wist dat zou komen (deel 2)

  1. Mieke says:

    Wow Jolanda, wat een heerlijke kereltjes heb jij! Zo wijs, elk op hun eigen manier. En zo wijs ook hoe jij ermee om gaat. Je bent een ontzettende krachtige vrouw! Wees trots, ook op jezelf. Maar en dus, dat meisje op de foto is Ellen?

  2. Gitte says:

    Bewondering heb ik voor jou de jongens t begrip v oma….goed hoe je dat met stamboom aan pakt….super dat je aanvoelt wat je boys nodig hebben
    Nu laten rusten….zal vast vaker wat omsingeld worden na verloop v denktijd.

    Kus voor jouw speciaal….
    Leerzaam is t.

    X

  3. Trudy says:

    Misschien was dit genoeg. Msschien niet. Dat zal de toekomst leren voor hen. Voor jou is het positieve er in dat je nu geen angst meer hoeft te hebben of er ergens nog gevoelens waren. Plus dat je hebt gezien dat jij sterker bent dan hij. XxX

  4. Jacqueline says:

    WAUW wat mooi verwoord Jolanda, en wat mooi hoe de mannen er op hun eigen manieren mee omgaan, daar mag je echt wel trots op zijn! maar ook op jezelf dat je deze stap voor de mannen hebt gezet, is niet niks

  5. Marc says:

    Ik vind het fijn voor de jongens dat ze het plaatje, redelijk, compleet hebben. Het heeft tijd nodig, maar het komt goed.
    Het getuigt van veel dapperheid hoe je dit hebt aangepakt en opgelost.
    Dat je dit kan dat weet ik!
    De snelheid waarmee dit gegaan is had ik niet verwacht!

    ….en de reactie van Syd,….een brok in me keel en lekkende ogen…. 😉

    • Ik had dit ook niet verwacht hoor! Zo snel…
      Dat de dag eens zou komen dat ze vragen zouden stellen dat wist ik.
      En ik had ook allerlei scenario’s in mijn hoofd maar uiteindelijk gaat het toch allemaal anders als je had bedacht.

      En dat van Sydney…dat wist ik wel 😉

  6. Dyana says:

    Geen woorden voor. Dit raakt me enorm. Respect vooral hoe je erin staat. Wat fijn om zo’n moeder te hebben. En de foto; zo wat lijken ze op elkaar!!!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)