De dag die je wist dat zou komen (deel 1)

“Mama, ik wil wel contact met mijn vader”.

Bam.
Daar is hij dan; de dag die je wist dat zou komen.
En zoals ik ook al voorvoelde kwam die vraag als eerste van Boy.
En logisch ook… het kereltje is inmiddels 11 jaar.
11 en een half ….. sorry 😉 en hij lijkt ook het meest op Guido. Qua uiterlijk en karakter.
Het onderwerp is nooit taboe geweest hier want ik weet uit ervaring dat er altijd een moment komt dat een kind wil weten wie zijn ouders zijn. Zeker als er helemaal geen contact is.
Ik weet ook uit eerste hand hoe het voelt als je door je ene ouder weg gehouden wordt bij de andere. En hoe eng het is als je na jaren weer contact hebt. En ook hoe groot het geluk is als je je eigen karaktertrekjes terug ziet bij de ouder die je (altijd) hebt moeten missen.

Boy had het er al over gehad met Siebe, en die vond het heel erg moeilijk. Begrijpelijk.
Maar vandaag kwam het hoge woord er tegen mij uit. Wel in de ‘beschermende nabijheid’ van zijn vrienden. Alsof hij niet kon peilen hoe mijn reactie zou zijn.
Vandaag was al een rare drukke dag. Eerst hebben de mannen meegedaan aan de Dikke Bandenrace hier in Medemblik. Het resultaat komt niet in de boeken, maar het meedoen is belangrijker. Of zoiets 😉
Luid aangemoedigd door oma Dicky en mijzelf was het verdriet over de afgelopen ketting en het toch wel zere been snel vergeten.

Syd zou gaan logeren bij een klasgenoot. Femke is verdwaald op de Draverij, en Siebe hard aan het werk. En dus bleef ik alleen thuis met Boy, die dus zojuist deze mededeling gedaan had.
Terwijl ik me al jaren heb voorbereidt op deze dag, voelde het nu opeens anders.
Ik had me altijd voorgenomen om het contact op neutraal terrein te laten plaatsvinden. In ieder geval niet bij hun vader thuis. Op neutraal terrein dus, waar de jongens zouden kunnen weglopen als ze daar behoefte aan hebben.
Maar ik had nu sterk het gevoel dat ik even moest doorpakken.
En toen ik vroeg of Boy dan NU wilde gaan, overdacht hij 2 seconde de situatie en zei toen JA.
Syd had al aangegeven dat hij er totaal (nog) geen behoefte aan had, dus dit was eigenlijk een ideale situatie.fgw-php

Ik ben met Boy aan tafel gaan zitten en we hebben verschillende scenario’s doorgenomen.
Wat als… hij jou niet wil zien? Hoe ga jij je dan voelen?
Wat als… jij wel welkom bent maar mama niet? Ga je dan toch naar binnen of blijf je buiten?
Wat als… hij heel verdrietig of boos wordt? Hoe voel jij je dan?
Wat als… hij niet thuis is? Hoe voel je je dan? Maar ook:
Wat als… het nou heel erg klikt met hem? Hoe voel je je dan?
Natuurlijk heb ik hem ook meteen gezegd dat dingen nooit lopen zoals je verwacht, maar het leek mij goed om hem toch op een of andere manier voor te bereiden.

Ik heb het even allemaal laten bezinken en hem nogmaals gevraagd of hij er klaar voor was. Natuurlijk moet niks.. als hij dit op een later tijdstip wilde doen was dat ook prima.
Maar hij was er klaar voor.
En dus stapten we samen in de auto.
Blijkbaar liet ik toen een hele diepe zucht ontsnappen want vanaf de achterbank kwam de vraag: “Mam? Ben jíj er wel klaar voor?”
Ik heb hem uitgelegd dat ik wist dat deze dag ooit zou komen, maar dat ik vanmorgen nog niet wist dat die dag vandaag zou zijn.
Hij moest lachen en knikte begrijpend. “Ik ook niet Mam 😉 “

Eenmaal op het adres van oma heb ik nogmaals gevraagd of hij nog durfde. En hoewel ik een Nee op zijn lippen zag, zei hij Ja. Mijn dappere kerel.
We stapten uit en klepperde met de brievenbus. Er stond tenslotte op het briefje aan de deur dat we dat moesten doen. Ik zag ook geen deurbel 😉
Na wat beweging achter de deur deed oma Wilma open.
Ze herkende hem niet meteen.. logisch ook. Maar toen zag ze mij, en mij herkende ze wel.
Je zag haar gedachten: ‘Jolanda! Maar dan moet dat één van de jongens zijn..’
Ik zag dat ze naar zijn oor keek… “Boy?!?!?”
“ja oma…ik ben Boy”.
Ze barstte in huilen uit en nam hem stevig in haar armen. Dit kleine broze vrouwtje… nauwelijks meer dan haar 11 jarige kleinzoon, kon hem bijna niet meer loslaten en snikte uit hoezeer ze hem gemist had.

We zijn naar binnen gegaan en ik zag al snel dat Guido hier niet woont. Niet op dit moment in ieder geval.
Geen zware shag lucht. Geen bergen schoenen in de gang. Geen jassen en vesten aan de kapstok. En geen overvolle asbakken 😉
Ik was eigenlijk tegelijk opgelucht en teleurgesteld. Opgelucht dat ik ook even de confrontatie nog niet aan hoefde, maar teleurgesteld voor Boy. Hij kwam tenslotte voor zijn vader!
We hebben uiteindelijk een uurtje met oma Wilma doorgebracht en Boy zag hoeveel foto’s oma Wilma van haar kleinkinderen aan de muren heeft hangen. Bij het afscheid hebben we afgesproken dat ze mij belt als Guido thuis komt.
En ik weet niet hoe of wat…..maar ik heb het gevoel dat dat nog héééééél lang gaat duren!

2 thoughts on “De dag die je wist dat zou komen (deel 1)

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)