Durven

Soms begrijp ik werkelijk niets van mezelf.

Ja precies! Al mijn exen hebben gewoon gelijk. Ik spoor niet. Het knullige is nu alleen dat ik mezelf toen wel begreep, maar nu ook niet meer.

Jarenlang …ik zorg nu 21 jaar onafgebroken voor mijn kinderen.. verlang ik naar een beetje me-time. Niet een uurtje of een middag, maar een tijdje.
Een paar jaar geleden ben ik een midweek alleen naar Frankrijk geweest en dat was geweldig. Even alleen maar Jolanda. Geen moeder, geen partner van, geen vriendin of andere verplichtingen.
Het smaakte naar meer.
Afgelopen voorjaar was ik vast van plan om eindelijk met mijn kinderen op vakantie te gaan. Angst weerhield me.
Ik… op vakantie met de kids.
Ik heb nog nooit iets zelf geboekt.
Ik heb nog nooit alleen gekampeerd.
Zelfs naar een pretpark lijkt leuk…totdat ik daadwerkelijk actie moet gaan ondernemen en dan blijkt die stem toch te winnen.

Na de rekeningen van het nieuwe schooljaar van Siebe ben ik eigenlijk stiekem blij en opgelucht dat ik niets geboekt heb. €1100 lichter … en daar zit nog geen buskaartje bij.
Volgend jaar gaat de tweeling naar het voortgezet onderwijs. Geen idee hoe ik me dan moet redden maar een vakantie zit er gewoon niet in zolang ik zo verdomd weinig verdien.
Dus….al zou ik eindelijk de moed hebben, dan nog kom ik niet verder dan een ijsje bij de Counter.Angst

Maar die angst. Ik vraag me echt af waar die vandaan komt.
Elk weekend baal ik inwendig van die baan waarbij ik er om 05 uur al uit moet.
Daardoor is uitgaan geen optie.
Ik mopper omdat ik ALTIJD voor de kinderen thuis moet zijn ( hoewel ze zich prima vermaken…met en zonder hun moeder).
Daardoor is uitgaan geen optie.
En ik kijk vertwijfeld naar mn ING-app… en reken uit of deze maand, of mijn saldo lang genoeg zullen zijn.
Ook dat maakt uitgaan geen optie.
Nu heb ik eindelijk ook een beetje vakantie. Wel 4 dagen aaneengesloten.
En geen kinderen thuis. Nou ja, Siebe dan maar de tweeling blijft een extra dagje in Wognum om bij te komen van hun KindervakantieSpelen.
Nu hèb ik de tijd, nu hèb ik gelegenheid …..en nu durf ik niet meer.

Ik verstop me achter een boek, en achter de tv waarop ik alleen maar naar de Olympische Spelen kijk. Ik prop me weer vol met slecht voedsel en voel me ook daar vreselijk schuldig over. De weegschaal kruipt weer omhoog.
Ik zit met tranen in mijn ogen naar mn jas te kijken. Ik wil zo graag mensen ontmoeten…maar waarom durf ik nou niet???

One thought on “Durven

  1. Dyana says:

    Zelf er op uit gaan is ook best lastig. Het is fijner als je met iemand samen iets kunt ondernemen. Of naar een groep toekunt. Misschien een avond inplannen voor een hobby buitenshuis? Toneel, zingen, …? Lastig ivm je werk en je slaaptijden. Maar wel fijn om met anderen ook naast de avond misschien iets leuks af te kunnen spreken? Plus ik hoor dit van meer moeders. Heb je tijd voor jezelf, ben je eigenlijk te moe en te beroerd om op te staan om iets voor jezelf te gaan doen! Blijkbaar heeft je lijf dan de rust nodig denk ik maar. Als je op de eerste dag/avond alles binnen handbereik zet; water, iets lekkers, kussen en dekens, boek of afstandbediening en evt filmpjes en je geeft je over aan “ik doe en hoef gewoon echt niets!!”, dan heb je best kans dat je de volgende dag al weer wat meer zin en energie hebt. Kopje koffie drinken in de stad. Emma mee. Fototoestel mee. Kun je de flyers lezen om te zien wat er te doen is ’s avonds. Ken je iemand die dat ook leuk zou vinden. Of is de drempel laag genoeg. Of wellicht een festival/markt waar je zo op kunt lopen. Zit je niet vast aan tijden en entree etc. En ook daar kan Emma mee wellicht.
    Knuf! X

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)