Die meneer Meijer….

Afgelopen donderdag mocht ik voor chauffeuse spelen. Voor een heel goed doel, en ach, ik houd wel van kilometers maken.
‘s Morgens om kwart voor zeven stond ik bij Ronald en Wilma voor de deur en na een kopje koffie kon de reis naar het AMC beginnen.AMC_logo

Ronald zou die dag eindelijk geopereerd worden. Hij zou een neurostimulator geplaatst krijgen. Een apparaatje vergelijkbaar met mijn TENS, maar dan geïmplanteerd in zijn ruggenmerg en bil.
Best wel even een dingetje dus, en die twee waren heel erg zenuwachtig.
Met mijn eeuwige flauwe grapjes probeerde ik de sfeer luchtig te houden en zo hebben we tijdens het lange wachten een complete studie gemaakt van de gekleurde crocs die de dames en heren artsen, verpleegkundigen en andere witte en blauwe jassen, droegen.
Best hilarisch….. als je erbij was 😉

Nadat het in de OK’s flink uitliep werd Ronald voorbereidt op zijn operatie en konden Wilma en ik eindelijk wat te eten halen.
Na de lunch nam ze mij mee op een grande tour door het AMC. Ze was hier duidelijk vaker geweest 😉
Wist niet dat er een museum is met van alles en nog wat op sterk water. Soms een beetje luguber, dat geef ik onmiddellijk toe maar ik vermaakte me wel.
Totdat we bij de baby’tjes met geboorte afwijkingen kwamen, en ik opeens oog in oog stond met een drieling.
3 hele kleine jongetjes. Dat hakte er wel heel even in.
Maar goed…. Het hoort erbij en het maakt me dankbaar dat het nu zo goed met mijn zoontjes gaat 😉

Nadat de voorspelde operatieduur voorbij was liepen we terug naar de afdeling, maar er was nog geen nieuws uit de OK.
De verpleegster die Ronald de hele dag bijstond, bracht ons naar een familiekamer waar we op hem konden wachten.
De tijd kroop heel langzaam voorbij en ondertussen waren we wat aan het kleuren, een beetje tv aan het kijken en proberen wakker te blijven met kopjes bouillon.
Elke keer als de deur naar de afdeling open ging verwachtten we Ronald in een bed, of de verpleegster met nieuws.
Maar helaas….. onbekende blonde verpleegsters stoven langs en in de bedden die langs geduwd werden herkenden wij niet de man die we meegegeven hadden.13307364_1341888809169561_2303649780110452524_n

Na enige tijd kwam er een verpleegster door de gang aan die voorzichtig naar ons keek en doorliep.
Even later kwam ze terug en terwijl ze in de gang bleef staan, legde ze haar hand op de deurpost en draaide haar bovenlichaam de kamer in.
Vertwijfeld en voorzichtig keek ze naar ons en vroeg: “Mevrouw Meijer??”
Wilma en ik keken elkaar aan.
“Nee… zo heet ik niet”, antwoordden we tegelijk.

“O…jammer!!” ontdooide de verpleegster. “Die zoek ik namelijk!”
– Nou ja…. Als je haar nou niet kan vinden, loop ik wel even mee hoor! ..bood ik vriendelijk aan.
Ze wist heel even niet hoe ik dat bedoelde…
– Als je mevrouw Meijer niet kan vinden! Ik heb toch niks te doen; dan wil ik best wel even bij meneer Meijer komen zitten hoor. Is het wat trouwens??

De verpleegster wist nog steeds niet wat ze aan me had, maar door de lachbui van Wilma had ze al snel door dat ik een grapje maakte en gelukkig ging ze erin mee.
“Ja hoor! Aardige man…38 jaar”
– Kijk…dat is mooi.. vertrouw ik Wilma toe. cupido-do-bebê-38994742

“Ik zal het onthouden, maar dan zoek ik nu even verder naar mevrouw Meijer.  Maar mocht ik haar niet kunnen vinden……! “ en met een knipoog en breed lachend vervolgde zij haar zoektocht.
Toen ik even later een zoveelste beker heet water voor een bouilonnetje ging halen, zag ik haar weer.
Ze kwam naar me toe, legde vertrouwd haar hand op mijn arm en fluisterde: “Ik heb mijn best voor je gedaan hoor, maar meneer Meijer wilde toch echt graag zijn eigen mevrouw Meijer!”
Ik schiet in de lach en bedank haar hartelijk voor haar bemiddelingspoging.

Die meneer Meijer…. Hij weet niet wat hij mist 😉

5 thoughts on “Die meneer Meijer….

  1. Esther van den Bergh says:

    Toch een leuke dag dan om op terug te kijken, met die mijnheer Meijer! ????
    Alles wel goed afgelopen met Ronald, neem ik aan?

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)