Terug naar af

Tijd om te updaten.
Al ontbreekt me de moed. Heb al tranen in mijn ogen als ik eraan denk, maar ik weet inmiddels dat dit mijn enige uitlaatklep is. Treurig hè?
Nee…. Het gaat even niet lekker. Zo’n periode waarin alles mis lijkt te gaan. Zonder dalen geen bergen, en ik, en het gezin, zitten weer even in een flink dal.loslaten

Emiel is weer weg. We hebben het echt geprobeerd en ook een half jaar volgehouden.
Hij heeft zo zijn best gedaan!!
Hij heeft werk en een vast inkomen. Zijn baas is blij met hem en zijn collega’s zijn net zo gek als hij. 😉
Ondanks dat het zwaar werk is, heeft hij het naar zijn zin. En dat is het belangrijkste.
Maar het gezinsleven, het even vertellen waar je naartoe gaat, hoe laat je denkt thuis te zijn. Of je mee-eet of niet en zelfstandig even je was in de wasmand gooien… het werd allemaal bestempeld als ‘controlfreak-gedrag’ van mij.
Ik schrok daarvan. Is dat echt zo? Ben ik een controlfreak? Een beetje wel….misschien.
Maar is dat heel raar als alleenstaande moeder met 5 kids die in en uit waaien? Lijkt mij niet….

Maar goed. Hij trok het niet meer. En na verschillende ‘dit-is-echt-de-laatste-waarschuwing’ kwam de dag dat ik moest uitvoeren wat ik beloofd had. Hij kon zijn spullen pakken.
Als je denkt dat je alleen op de wereld bent en geen rekening hoeft te houden met anderen, dan mag je ook zelf je leven leiden. Punt.

Djees wat moeilijk!! Je zou denken dat het de 3de keer makkelijker zou zijn. Dat het zou wennen.
Nou, dat doet het niet. Echt niet zelfs. De pijn lijkt eigenlijk wel 3 keer zo erg te zijn!
Op zijn 8ste was de eerste keer, de tweede keer toen ik hem mee moest geven met de voogd en hij naar Almata ging, en nu…op zijn 19de voor de 3de keer dus.
Maar er zijn meer jongelui die op die leeftijd het huis uit gaan, toch?
Ik was zelf tenslotte 18 en ik heb me ook gered. Dus kan hij het ook. En ik ben er ook van overtuigd dat hij het gaat redden. Hij is niet gek. Ik heb gezien hoe hij met zijn geld omgaat en, hoewel we verschillende keuzes zouden maken, maakt hij geen schulden. En dat is best knap.
Loslaten dus….. alweer 🙁

En dan heb ik ook nog een enorme deuk in mijn zelfvertrouwen opgelopen.

Heel voorzichtig wilde ik weer gaan daten.
Het kennismaken hier in Medemblik schiet nog steeds niet op.
Via m’n werk leer ik ook niet echt mensen kennen, dus dan kom je al snel uit op het internet.
Aangemeld bij een ‘gezelligheids groep’ en ja hoor, na het voorstellen van mijn kant kwamen er wat privéberichten binnen. Sommige leuk, sommige te belachelijk om op in te gaan…en eentje die wel heel leuk was.
Een paar dagen gechat, daarna via what’s app. En toen het eerste telefoongesprek.
Het klikte en een week later had ik mijn eerste koffie-date (op neutraal terrein) te pakken.
Keurig volgens het boekje toch? Wat kon er fout gaan?5ad22ab4dd4197252d2f539a945ff81e

Nou..genoeg dus. Hij wilde geen vrienden worden op fb, want daar kon hij opeens niet meer op.
En toen weer wel. Hij had 3 huizen, een auto van de zaak en een goede baan. Hij had zijn broer in huis die huwelijksproblemen zou hebben, en de week daarna werd zijn pleegmoeder ernstig ziek en kwam 2de Pinksterdag te overlijden
Alleen bleek dat allemaal niet zo erg te kloppen.
Werkelijk niets van wat hij verteld had bleek waar te zijn…….. en ik? Ik trapte er (bijna) weer in.
Nu lijkt het net alsof ik iets tegen een ‘gewone hardwerkende man’ heb, maar niets is minder waar.
Ik heb wel iets tegen LIEGENDE gewone hardwerkende mannen.
Klein detail dat hij, ook na confrontatie, maar niet bleek te (willen) snappen.
En dus bleef er niets anders voor mij over dan deze man uit ons leven te bannen. Lang leve de blokkeerknop! Een middel wat natuurlijk erg  niet netjes is, maar mensen die mij kennen weten:
Als ik het vertrouwen en respect voor iemand kwijt ben, dan ben ik ook klaar met je. Een les die ik dan maar met beide handen heb aangegrepen om mijn kinderen te leren dat je met liegen NOOIT iets zal bereiken.

Neemt het feit niet weg dat ik er wel verdriet van heb. Het ‘waarom-ik-nou-weer’ gevoel viert hoogtij.
Het was fijn om wakker te worden met een appje. Of te gaan slapen na een laatste kus-smiley verstuurd te hebben. Het was heel fijn om weer even hand in hand te zitten en een kus te krijgen.
En dus voel ik me op moment weer vreselijk alleen.
Alleen??? Hoor ik mensen denken. Ja. Alleen ja. Ondanks de kinderen die ik nog mag verzorgen en mijn collega’s die ik 5 tot 6 dagen per week zie.
Ondanks het internet en ondanks mijn bezoekjes aan de winkel enzo.
Helaas gaat het op mijn werk ook niet zoals ik (en leidinggevende) het graag zouden zien.
Waar ik vroeger altijd overzicht had en de rust zelve was, ben ik nu één grote stresskip en steek daarmee ook mijn collega’s en de bezoekers aan. Aldus het laatste  ‘op-het-matje’ gesprek. Niet fijn. Helemaal niet omdat ik wéét dat ze gelijk heeft 🙁

02f785364bDus mezelf onzichtbaar maken voelt nu even het veiligst.
Mezelf letterlijk en figuurlijk achter het hek gezet
Wéér bedonderd. Wéér op mn bek.
Wéér mijn kind los moeten laten, terwijl ik mezelf een dikke 10 jaar had voorgehouden dat ik wél een goede moeder ben en als Emiel eenmaal weer naar huis kon komen ik hem nooit meer zou laten gaan. Dat we het dan wel zouden redden samen!

Nou….wat een goede moeder zeg…

5 thoughts on “Terug naar af

  1. Fokje. says:

    Nou lieverd, IK kan zeggen dat ik je begrijp! Mijn zoon Paul
    en ik zijn door HEL gegaan en toch……hebben we elkaar weer gevonden! Geef het alsjeblieft tijd, lieverd, Je bedoelt het goed en ( eens ) gaat Emiel het dat beseffen…..! Wacht af, vecht er niet voor, HET KOMT GOED!! <3 <3

  2. Dikke vette knuffel en zoenen voor jou jolan! En je bent een goede moeder, soms krijg je keuzes (weer) voor je kiezen waarvoor je eigenlijk geen keuze wil maken en dat is gewoon zo oneerlijk als de pest 🙁 Laat die goede tijden nu maar komen, je verdiend het zo! Xoxo

  3. Trudy says:

    Ik twijfel of ik je nu een knuffel of een schop onder je kont moet geven.
    Hoezo slechte moeder? Omdat je wil dat iedereen in een gezin rekening houdt met de ander? Omdat je niet wil dat je met een pan eten voor 6 personen aan tafel zit en er niemand op komt dagen omdat ze geen rekening hoeven te houden met een ander?
    Of omdat je toevallig iemand voorzichtig in je leven toe wilde laten die de boel bedondert en voorliegt?
    Nee Jo, je hebt het goed gedaan. En dat het leuk is om wakker te worden met een lief berichtje of om zo te gaan slapen, dat is waar. Maar achter die berichtjes moet wel een eerlijk en oprecht persoon zitten.
    Ook deze klap ga je weer te boven komen. Je bent een vechter en een doorzetter.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)