Raar moederbrein

Ik vrees dat we…we als in gezin…. in een nieuwe fase zijn belandt.
Het is namelijk zaterdagavond en ik ben alleen thuis.
Ja, dat is raar! Na bijna 21 jaar is het zo ver. Alle kinderen zijn de deur uit.
Niet lang hoor. Ik verwacht vanavond Emiel terug, en de tweeling moet om 21 uur thuis zijn.
Maar toch..
Eigenlijk baal ik als een stekker!!level-of-growth

Hoe raar zit zo’n moederbrein eigenlijk in elkaar?
Zodra je moeder wordt gaat je kind voor alles. Ik heb er 5, dus ik ben niet echt gewend dat ik compleet mijn eigen gang kan gaan. Altijd is er wel eentje die thuis is of mijn hulp nodig heeft.
Of dat nou met ‘je verhaal kwijt kunnen’ te maken heeft of mijn skills als taxichauffeur of misschien omdat ze die ene broek die ze vanavond aan willen maar die nog onderin de wasmand ligt.
Het is fijn om gewenst te zijn en dat wordt nu steeds minder.
Vanmiddag was ik even alleen naar een vriendin hier in de stad. Eigenlijk was dat al raar want de jongens bleven liever thuis. (snap ik: ik ging mijn nieuwe nagelstudio uitproberen).
Maar nu hebben zij afgesproken om bij een buurjongen langs te gaan en zit ik alleen thuis.

Bah… ik wil ook iets leuks doen! Maar mij ontbreekt de moed. Nog steeds ja.
Ik had misschien ook een avonddienstje op mijn werk kunnen meepakken. Dat lijkt me ook leuk want ik werk nu alleen maar overdag. Ik heb geen idee hoe het er ’s avonds aan toegaat qua drukte en zo 😉
Terwijl er dus een dienst open staat en mijn collega’s mijn hulp misschien best kunnen gebruiken, koos ik ervoor om zaterdagavond bij m’n kinderen te zijn. Alleen maakten zij niet diezelfde keuze.

En vervolgens is mijn brein ongelooflijk onrustig. Zelf wil ik ook iets leuks doen (ja, werken vind ik ook nog steeds heel leuk) maar dan zegt het moedergedeelte dat ik me niet zo moet aanstellen en er voor de kinderen moet zijn. Een rustige stabiele thuisbasis moet bieden, dat als de kids zo thuiskomen ik ze onder de douche moet zetten (want zaterdag en zo) en moet genieten zolang ze nog hier wonen.

Tja… nu maar hopen dat het stemmetje dat zegt: “Trek dan een fles wijn leeg …of een zak chips” niet te hard gaat roepen, want dat is dus mijn valkuil.
Als ik alleen ben ga ik vreten. En ik ben net zo trots op mezelf dat ik er eindelijk 22 kilo af heb.

#einde zeurmodus

2 thoughts on “Raar moederbrein

  1. Trudy says:

    De eerste keer is raar, vreemd, onwennig. Naarmate het vaker voorkomt (en het liefst dat je het ietsje eerder weet dan pas op het allerlaatste moment) dan ga je je eigen invulling geven aan de tijd die je dan voor jezelf hebt. Bij mij is het sinds twee jaar dat ik op vrijdagavond alleen naar de schietvereniging ga. En als ik daar ben dan hou ik in mijn achterhoofd rekening met wie er thuis is. Daar ben je nu eenmaal moeder voor.

  2. Dyana says:

    Ja, die moederbreinen hebben zo hun eigen gedachtes, stemmen en een willetje! Zie daar maar eens (onverwachts) bij te relaxen. 🙂 Laatst had ik hoogstpersoonlijk onze bank opgeëist. Voor een avondje film. Gewoon, omdat ik geen zin had om de ruimte te delen. Jongens werkten, Anouk ging naar vriendin, Ton had zijn ehbo avond. Filmpje uitzoeken duurde zo’n 1 derde van de tijd, de overige 2 derde heb ik heen en weer gerend tussen de computer, de bank, de wasmachine en de keuken; omdat ik tussendoor wel ff wat dingen kon doen. Er liep immers niemand in de weg!! Toen ze allemaal zo’n beetje tegelijk binnenkwamen had ik door alle ‘pauzes’ de film nog niet eens af. En ik was bekaf!! Hi mam, lekker film gekeken?! Nou…nee… Whahahaha

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)