Non-verbale communicatie

Lieve familie, vrienden, kennissen, collega’s, werkgevers en ja…zelfs aan jou, beste buurvrouw,

Ik wil graag iets vertellen. Over mij. Over mijn lijf.
En over hoe de conclusies die je trekt, er zo vaak zo naast kunnen zitten.
Met dank aan een collega, met wie ik vorige week een gesprek had.
Zij zei iets tegen me waarop ik meteen zo’n Pling-moment kreeg.

communicatieZe vertelde mij dat ze moeite heeft om mij ‘te lezen’.
“Ja… maar ik zie andere dingen aan jou dan dat je tegen mij zegt” was haar opmerking.
En dat heeft me enorm aan het denken gezet.
Want zij is natuurlijk niet de enige die haar communicatie vooral op die non-verbale kant baseert.
Ik ben er zelf ook erg goed in 😉

Mijn antwoord was dan ook meteen: “Zullen we dan nu afspreken dat wat ik tegen je zeg, dat dat waar is? Want jij kijkt naar een ziek lijf. En dat zieke lijf geeft blijkbaar de verkeerde signalen af. Als het niet meer gaat, zeg ik dat wel”.
Ik vond het heel lullig om te zeggen eigenlijk. Net of ze ongelijk had. Maar ik snap nu waar zij vandaan komt…

Want als ik ’s morgens vroeg rondloop met mijn hoofd omlaag met mijn schouders opgetrokken dan ben ik niet boos, maar moe.
Met mijn aandoening is vroeg opstaan al een uitdaging, dus geef mij alsjeblieft die ruimte om op te starten.
Als ik snauw, dan bedoel ik dat niet zo, maar probeer ik mijzelf zo goed mogelijk te houden en mijn energie niet te verspillen.
Hetzelfde geldt voor als ik stil ben.
Als ik stil ben, negeer ik je niet, maar heb ik niets te vertellen. Dan concentreer ik mij op mijn werk of ben verzonken in mijn eigen ‘blijf in mijn lijf- oefening’. Die helpt mij nl om mijn werk vol te kunnen houden.
En soms heb ik gewoon weinig te vertellen… maar ik kan ook luisteren hoor!

Ik lig tegenwoordig om 8 uur in bed. Dat betekend niet dat ik geen sociaal leven zou willen, maar dat ik mijn uren slaap bitterhard nodig heb om voor mijn gezin te kunnen zorgen.
Mijn doel is nog steeds om financieel onafhankelijk te zijn. kinderen-in-bed
En o ja…. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die vinden dat ik alle recht zou hebben op een uitkering maar weet je??….. daar voel ik mij te goed voor!
Ik ben geen type die zichzelf in een scootmobiel laat zakken en pontificaal over de stoep crost om te showen dat ze iets zouden mankeren.
Ik ben geen type die een rolstoel koopt en die alleen tevoorschijn haalt als de familie komt.
Edit: na een fijn telefoongesprek met een ZeikWijf die ik heel hoog heb zitten, ( :* ) wil ik dit laatste even toelichten.Ik bedoel met ‘type’ niet de mensen die door welke kloteziekte dan ook, zo’n booster of rolstoel ECHT nodig heeft.
Toen ik dit typte had ik de hypochonders, de aanstellers en spotlight-zoeksters in gedachten. Van die types die deze hulpmiddelen misbruiken om de boel te flessen, zieker voor te doen dan ze zijn en zo de boel manipuleren.
Waarvan akte ……

Dat ik gestopt ben met de tramadol, wil niet zeggen dat ik nu geen pijn meer heb.
Ik ga er alleen anders mee om.
Medicijnen hebben geholpen om het leven dat ik toen had vol te kunnen houden.
Dat hield in dat ik niet meer dan 5 uur sliep. Dat ik nu bewust gekozen heb om die bende de deur te wijzen houd wel in dat ik mijn leven anders heb moeten inrichten. “Gelukkig” ben ik vrijgezel en kwets ik niemand door vroeg voor mijn bed te kiezen.
En ik slaap regelmatig overdag een half uurtje.
Dat maakt mij voor degenen die naar binnen gluren misschien een lui wijf, maar het is nu eenmaal niet anders.
En ja…dat ik dan eens een opmerking heb over geluid kun je misschien nu in een ander licht zien, maar dat betwijfel ik.
Het is makkelijker en leuker om die ander maar raar te vinden en van alles te gaan roepen, dan je een heel klein beetje sociaal op te stellen en begrip te tonen. Geeft niks hoor…dat snap ik 😉hsfile_275780

Mijn aandoening behelst ook dat ik bij vlagen behoorlijk gevoelig ben voor licht en geluid. Dan mopper ik wel eens ja. Dat doe ik niet bewust want ik weet dat mensen dat niet begrijpen maar vaak heb ik het er al uitgegooid voordat ik er erg in had. Hoe makkelijk is het dan om mij daarop af te rekenen. Dat doet soms zeer.
Maar dan bedenk ik me ook dat als ik al niet kan uitleggen hoe ik me voel, dat voor een ander dan ook niet te begrijpen is.
En daarom hoef ik ook geen medelijden. Medeleven zou fijn zijn, maar dat is niet reëel in een kleine stad waar het ieder voor zich is.

Maar goed. Het begint nu weer een klaagzang te worden en dat was niet de bedoeling.
De insteek was dat niet alles is zoals het lijkt.
Dat de signalen die ik uitzend en de signalen die een ander oppikt vaak nogal ver van de realiteit staan. En dat komt omdat niet ik bepaal hoe mijn lijf zich vandaag houdt, maar die klote-ziekte waar ik niet om gevraagd heb.
Wil je weten hoe het gaat? Vraag het dan gewoon en stop met voorbarige conclusies die vaak volledig de plank misslaan. Je kijkt namelijk naar een ziek lijf. Niet naar mij. Niet wie IK ben 😉

Lees hier meer over ME/CVS

4 thoughts on “Non-verbale communicatie

  1. Trudy says:

    Sommige mensen zien liever het flatgebouw dat ze oor hun kop hebben dan dat ze de moeite nemen om zich in te leven in een ander. En de mensen die wel de moeite hebben genomen die willen jou niet kwijt uit hun vriendenkring lieve Jo. *SMAK*

  2. machteld says:

    Heldere en duidelijke verwoording; jammer dat je buurvrouw deze uitleg nodig zou hebben om je als mens te respecteren…
    Hopelijk is de drempel nu wat lager in het je gewoon te vragen…

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)