In gevecht met mezelf

Heel fijn, zo’n analytisch brein. Want waarom heb ik eigenlijk 2 jaar in therapie gezeten om te leren ‘voelen’? Ik ben het helemaal kwijt.
Want ik begrijp het niet helemaal meer.

Als ik om hulp vraag, dan trek ik aandacht.
Als ik schrijf of praat over wat mij bezig houdt, dan trek ik aandacht.
Als ik verdrietig of boos ben over alles wat mij niet meer lukt, dan trek ik aandacht en ben ik te hard voor mezelf.
Als ik van ellende in bed lig terwijl mijn kinderen alleen over de kermis lopen, dan mag ik mij daar niet schuldig over voelen, want ook dan ben ik te hard voor mezelf.
Als ik hier over het strand loop en om mij heen allemaal stelletjes zie, dan mag ik daar niet om huilen want dan ben ik te hard voor mezelf.
Idem trouwens als over Medemblik de ‘gezellige’ klanken van een kermis klinken; dan is het opeens heel irreëel van mij om te hopen op ook een beetje gezelligheid.

Want alleen naar de stad gaan durf ik niet meer. Ik lijk namelijk de geweldige gave te hebben mezelf steeds met voor mij verkeerde mensen in te laten. Want wat je wilt, trek je aan. Alsof ik hiervoor kies! Ik ken niemand en ben zo bang weer in mijn eigen valkuil te stappen. Ik ben er wel geweest, maar ik vond er met niemand aansluiting!
De mensen met wie ik wel ‘veilige’ aansluiting heb, kunnen mij niet geven waar ik naar verlang.
Als ik praat over waar ik naar verlang, dan moet ik maar geduld hebben.
Als er 1 leuk dingetje gebeurd en ik die benoem, moet ik die stijgende lijn vasthouden. Alsof ik niet elke dag de leuke, aangename, aandoenlijke, lieve en gezellige gebeurtenissen opnoem voor het slapen.
Als ik mopper over wat me tegenvalt aan het stoppen met de medicijnen, krijg ik adviezen van wel honderd artsen. Allemaal lief bedoeld, begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, maar ik benoem alleen even wat me tegenvalt!
Natuurlijk weet ik ook wel dat het best knap is wat ik in mijn uppie presteer. Maar waarom mag ik dan niet praten hoe ik me voel? Moet ik dat dan maar met mijn kinderen doen, bij gebrek aan een partner? Lijkt mij niet gezond…

Ik hoor de complimenten wel, maar ik zie ze niet. Ik hoor mijn moeder zeggen dat ze trots op me is. Op wat ik in 3-4 maanden bereikt heb in dat huis hier. Dat ik alles voor elkaar heb en ook nog eens een contractverlenging met een jaar. Ik hoor dat ze zegt dat ze mij een goede moeder vindt…. Maar waarom zie ik dat zelf niet?
Waarom voel ik het als een enorm gemis en gevoel van ‘slecht doen’ als mijn 2 oudsten (bijna) het huis al uit zijn? Waarom kan ik mezelf wel voor mijn kop rammen als mijn vertrouwen in mijn jongsten onterecht bleek te zijn en ik er eentje op 10 jarige leeftijd betrap met een shisha-pen?
( Nee… de opmerking:” Maar iedereen heeft er eentje Mam!!” hielp niet).

De zomer, waar ik na die lange koude winter zo naar uitkeek heeft me niet gegeven waar ik naar verlangde. Gezelligheid.
Ben ik daar zelf verantwoordelijk voor?
Ja natuurlijk!!!
Wat je zaait, zal je oogsten.
Je moet je voorstellen dat je het gezellig hebt, en het natuurlijk ook wel opzoeken. Van zielig thuis zitten is nog nooit iemand gezelliger geworden.
Waar je je gedachten op richt, zal gebeuren. Je moet het gewoon voor je zien!
Maar ehm…dat doe ik toch ook?
Maar nee… zodra je ergens aan werkt maar dat nog niet gebeurd, ben je ongeduldig..
Laat ik nu al 10 jaar mee bezig zijn het visualiseren met dat wat ik zo graag zou willen.
10 jaar ja…sorry Marc.
maar het gaat nu eenmaal niet alleen om mij. Het moet ook goed gaan met de mensen om me heen.
En daar stop ik meer energie in dan in mijzelf.
Dus moet ik daar mee stoppen, en mijn aandacht op mezelf richten. Mezelf ook belangrijk vinden.
Ik wilde stoppen met die chemische bende, en dat is tot zoverre gelukt dat het eigenlijk hartstikke goed gaat. Op de ontwenningsverschijnselen na dan, die iets langer aanhouden dan ik gedacht had.
O nee!! Nu ben ik weer ongeduldig…

Volgens mij ligt de definitie van ongeduldig meer bij degene die er last van heeft.
Ik noem mezelf niet ongeduldig, maar gedreven. Als ik iets graag wil, dan ga ik ervoor. Of dat nou een mooi huis, een gezellige keuken of een zo gezond mogelijk lijf is. Dat ik tijdens dat proces vertel over de voor- en tegenslagen heeft niets met ongeduldig zijn te maken, maar het feit dat ik niet alles met mijn kinderen kan bespreken en mij gemakkelijker op ‘papier’ uit.
Of moet ik serieus mijn afkickverschijnselen met mijn kinderen bespreken??

Vandaag heb ik een gesprekje gehad met mijn nieuwe huisarts.
Ondanks dat hij overduidelijk afkickverschijnselen van de tramadol ziet, vermoed hij ook een depressie.
Goh….. zou het?
Nee… ik wil geen verwijzing naar een dure 1ste lijns psycholoog.
Nee… ik wil geen recept voor medicatie. Die ben ik er juist aan het uitgooien!
Ja… het wordt elke dag moeilijker om de dekens van me af te gooien en aan een nieuwe dag te beginnen.
Ja… ik zou het liefste elke dag meteen na het eten naar mijn bed vertrekken. Maar dat is niet gezond schijnt het.
Ja… mijn tranen zitten al weken los en ik huil bij het minste of geringste. Ja, zelfs bij een Disneyfilm als Binnenstebuiten. (Wat een herkenning!!)

Ik ben nu 43 jaar en heb tot nu toe weinig geluk gekend. Dat gelul over 7 vette jaren, 7 magere jaren is aan mij voorbij gegaan geloof ik.
Of ik moet nog heel veel knaps tegoed hebben!! Daar droom ik over.
Over de dag dat ik me financieel niet meer druk hoef te maken.
Over de dag dat ik mijn kinderen ook eens mee kan nemen op vakantie. Hoeft helemaal geen hotel te zijn, een camping is vakantie genoeg.
Of de dag dat ik eens in een vliegtuig naar een mooi oord kan stappen.
Maar ik vraag me oprecht af hoe ik dat ooit voor elkaar moet krijgen. Ik heb helemaal geen ruimte om te sparen, laat staan een vakantie!
Depressief… tja, het kan best. Dat heeft tijd nodig, zei de huisarts.
Nu maar hopen dat voor die tijd mensen me niet hebben laten vallen met al dat negatieve gejank van me. Ben ik enorm bang voor namelijk. Dat mensen me al hebben afgeschreven voordat ze de vrolijke en leuke Jolanda hebben leren kennen.
Dat ik in die tussentijd alleen maar negatieve mensen heb aangetrokken in mijn leven. Want wat je zaait zal je oogsten.
Fijn…

4 thoughts on “In gevecht met mezelf

  1. Trudy says:

    Dat je alleen maar negatieve mensen hebt aangetrokken? *krabt zich eens achter haar oor* * en achter het andere*
    Nee, sorry, niet mee eens.
    En gezelligheid. Wat is dat precies? Ik ben 49, wordt over een paar maanden 50 en ben sinds oktober ook alleen. Ik zie hier wel regelmatig vrienden van de jongens. Maar niet die van mezelf. En waarom niet? Omdat die mensen ook allemaal een baan hebben, kinderen, hobby’s, kortom een druk programma. Komt wel weer na mijn 67e. Mits de pensioenleeftijd rond die tijd nog niet verhoogd is.
    Ik kan nu wel gaan vertellen hoe goed je bezig bent en hoe lief je bent enzovoorts. Maar als je dat zelf op dit moment niet in kunt zien, bewaar ik dat voor een andere keer. XxX

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.