Nobody said it was easy..

Nee, dat klopt.media_xl_1360924
Stoppen met mijn medicijnen was helemaal mijn beslissing.
Natuurlijk heb ik alle standpunten bekeken. Je krijgt die bende natuurlijk niet voor niets.
En het voordeel van een dagboek is dat je nog eens haarfijn terug kunt lezen hoe lang de weg naar de juiste medicatie sowieso geweest is!

Maar als je gewend bent aan de voordelen, vallen alleen de nadelen nog op.
Het fijne van chronische pijnbestrijding is dat ik inderdaad weer functioneer op de arbeidsmarkt. Dat ik weer kan wandelen en fietsen en dat ik weer mee kan draaien in een soort van sociaal leven.
Nadeel is dat ik eigenlijk niets meer voelde. Ook geen fijne dingen. Een knuffel doet me niks. En dat mis ik enorm. Lezen gaat al jaren niet meer omdat ik me niet meer langdurig kan concentreren.
Nadeel is ook dat ik verschrikkelijk moet opletten met een ‘gezelligheidswijntje’ en tekort slaap.
Uitgaan is er gewoon niet meer bij omdat me dat teveel energie kost, en ik het er niet uit terug haal.
(…dat kan ook iets over mijn ‘uitgaan’ zeggen natuurlijk 😛 )
Maar ergens spontaan blijven eten of ingaan op uitnodigingen voor iets leuks kon zelden als dat stomme pillendoosje keurig thuis buiten bereik van kinderen lag. Een keer een dosis vergeten of te laat innemen stond garant voor pijn en spijt.

En dus wil ik ermee stoppen. Baalde ik toen ook niet zo toen ik nog rookte en compleet in paniek raakte als de sigaretten op waren? Of als ik ergens mijn pakje vergeten was?
Of het gestress als ik een peuk wilde opsteken en mijn aansteker weer eens weg was? Hoe kinderachtig kon ik toen reageren! Hoezo verslaafd!!
En dus mijn beslissing; Eerst de tramadol eruit, later de gabapentine.
Het ging goed. Afbouwen lukte prima met hulp van de medicinale wietolie. Oké, ik slaap nu wel nog meer dan dat ik al deed, maar op zich was de slaap diep en prettig. Heel andere slaap dan ik gewend ben met de CVS/ME.no-cure

Ik stond verbaasd van mezelf. Het lukte! De plantaardige olie ( 😉 ) is een uitstekende vervanger voor de chemische morfine, die tramadol natuurlijk gewoon is. Het ging in het begin wel erg hard. 14 druppels per dag is best heel veel. En dus ging ik dat ook afbouwen. Gewoon op verzoek.. meestal ’s avonds voordat ik naar bed ga, want als ik overdag druppels inneem moest ik een uur later echt even slapen. Niet handig op het werk of vlak voor de verplichte huishoudelijke/ moederlijke taken.
’s Morgens een halve tramadol voor het werk zodat ik niet met stofzuiger en al de trap afstuiter, en ik merkte dat ik met tramadol toch een stuk helderder en sneller (ook handig op het werk en in de auto) ben. En als ik vrij ben, gewoon niks. Veel water drinken, veel positieve gedachten vasthouden en volhouden!!

Maar die nachten. Wat een D R A M A. Ja… inderdaad, met hoofdletters!
Nu weet ik echt wel dat ik ook flinke tekenen van de overgang heb.
Opvliegers, nachtzweten, ik weet uit ervaring wat dat is.
Maar is dat nou echt de overgang, of hoort het bij het afkicken? En waarom nu pas? Ik ben er al 6 weken mee bezig! Dan had dat toch al veel eerder moeten beginnen?
Het mentale afkicken had ik vrij snel voor elkaar dacht ik. Hoewel ik de laatste weken heel erg mijn best moet doen positief te blijven. Negativiteit loert op elk moment dat ik alleen ben en het gevoel van nutteloosheid en onbelangrijkheid vallen keihard over me heen. Maar ik heb me goed voorbereid en was er helemaal klaar voor. Het fysieke …daar heb ik me flink op verkeken!Blog hormonen pic 6 (Custom)

Gisteravond naar lieve vrienden geweest die een paar uur eerder hun (schoon)vader naar zijn laatste plaats hebben begeleidt. Even praten, even tot steun zijn. Even naar Wervershoof gefietst. 2 x 6 km ..op een elektrische fiets. Makkie! Moet kunnen toch? Nou niet dus.
Al stroffelend binnenkomen, met tremoren in mijn benen op de bank zitten en na 2 uurtjes met tranen in mijn ogen terug naar Medemblik.
4 druppels wietolie, en een klein glaasje Amaretto. En dan om kwart voor 4 (!!) slapeloos uit je bed drijven en bijna kruipend naar die verguisde pillendoos. Wat voelde dat als een afgang om toch weer een halve tramadol en een hele ( want ondeelbaar) gabapentine in te nemen. Maar daarna sliep ik wel.
Zoals Ronald al terecht opmerkte: “Maar je hebt nog steeds de fibromyalgie.. díe is niet weg!”
Nee… dat weet ik. Was ik te opportunistisch toen ik dacht wel even te kunnen stoppen?
Hoe lang duurt dit nog?
Ik kan het aan niemand vragen want ik ken verder niemand die stopt met medicatie en ondanks hun diagnose ervoor kiezen toch zo ‘naturel’ mogelijke medicatie te nemen. Of niks.
En dan ook nog van nut zijn voor de maatschappij ………

Ik hoop echt dat dit een fase is waar ik nog doorheen kom en dit niet het maximaal haalbare bleek te zijn voor mij.

8 thoughts on “Nobody said it was easy..

  1. Martine says:

    Wat is er op tegen om even een afkick-gewennings-pauze in te lassen? Dat je het gebruik van de medicinale wiet olie behoudt en zo nodig die ene halve tramadol en die hele gabapentine in neemt? Totdat je lichaam een beetje gewend en relaxed is? Om dan weer te kijken of je verder kan afbouwen? Waar heb je het nu over, 6 weken? En dan zou het even allemaal moeten lukken omdat jij dat mentaal wil? Je hebt het over op natuurlijke basis kijken wat de mogelijkheden zijn. Luister dan naar je lijf. Wat je dus uitstekend vanacht gedaan hebt. Heel goed! Niks geen afgang. Je hebt dit al zo lang en voor de rest van je leven. Geef je lijf even tijd Jolanda. Geef jezelf tijd. Wat als je nu eens 6 weken even deze wijze van pauze inlast en dan weer kijkt of je lijf in staat is tot verder afbouwen?

    • Jolanda says:

      Nee…is niets mis mee natuurlijk! En ik denk ook wel dat ik dat ‘moet’ doen.
      Ik moest alleen even mijn eigen verwachtingen en wensen bijstellen…
      Gehoopt dat ik me ook in het sociale leven van Medemblik had kunnen storten..dit schijnt DE TIJD van het jaar te zijn om mensen te ontmoeten 😉
      Maar ach…. gezien mijn aangeboren talent om (voor mij) verkeerde mensen aan te trekken heeft dit misschien zo moeten zijn. 😉

  2. Esther van den Bergh says:

    Zoals jij de nachten beschrijft, zijn het volgens mij afkickverschijnselen. Die lijken op de overgang, alleen flink wat heftiger. Ik spreek uit eigen ervaring hierin. En dat kan evengoed nog na zes weken, zeker wel. Want vergeet niet, die medicatie slik je al een hele tijd, dus je lichaam is ermee verzadigd. En dat is er niet zomaar uit. Dus het kan heel goed dat je pas na een tijdje gaat afkicken, je lichaam teert de eerste tijd nog op de restanten die in al je organen liggen opgeslagen. Ook dit ken ik uit eigen ervaring.
    En inderdaad, wat is nu zes weken? Op al die jaren? Je hebt toch echt meer tijd nodig hiervoor. Je wilt natuurlijk gelijk resultaat, maar zo werkt het niet…. Geef jezelf wat meer tijd, En als je dan af en toe wèl een pilletje moet slikken, wat is daar nu mis mee? Het gaat er toch om dat jij je prettig voelt? En kunt functiioneren? Je bent behoorlijk veeleisend naar jezelf toe, vind ik. Alles moet meteen, direct en ook nog perfect. Na zoveel jaren is zes weken helemaal niets! Gun jezelf wat meer ruimte lieverd, dan komt het echt wel goed. Je bent op de goede weg, tenminste, in mijn visie!
    Heel veel sterkte! Ik zou je zoveel meer willen vertellen over mijn eigen ervaringen, om je ondersteunen, maar daar heb ik zelf de energie en adem niet meer voor. Je zult het hier mee moeten doen. Maar echt, het komt goed! Met een dikke knuffel en een flink hart onder de riem, liefs, Esther

  3. Jolanda says:

    Ik vind mezelf juist helemaal niet perfect. Naar mijn idee hang ik bij alles maar met 5jes en 6jes aan elkaar. Het enige waar ik wel direct invloed op zou moeten hebben, is mijn eigen lijf. Maar zelfs dat is niet zo… :/

    • Esther van den Bergh says:

      Ik zeg ook niet dat je perfect bent… 🙂 Je wilt alles zo graag zo perfect hebben! Of het nu je eigen lijf is, je huis, wat dan ook. Dat is wat anders.
      En invloed hebben op je eigen lijf is een illusie. Daar kom ik zelf ook heel vaak, of steeds vaker (en heel hard) achter. Ik doe zo mijn best, maar mijn lijf gaat zijn eigen gang. De invloed van zaken van buitenaf wordt alleen maar groter, of het nu geluiden zijn, mensen, het weer, medicatie, je kan het zo gek niet bedenken of ik voel dat het mij beinvloedt. En wat ziekte betreft heb je het helemaal niet voor het zeggen. Ziektes krijg je gratis en voor niets, maar het kost je heel veel om er vanaf te komen, en soms is dat zelfs niet eens mogelijk. Ik moet accepteren dat ik nooit meer beter wordt, enkel slechter. En dat gaat nog heel snel ook, helaas.
      Maar jij, kijk eens wat voor invloed jij op je lijf hebt gehad de laatste zes weken. Die is toch gigantisch geweest? In die korte tijd heb je heel wat kunnen veranderen, je stukken beter gevoeld. Maar het kan niet allemaal zo snel en in één keer! Het neemt tijd!
      En die vijfjes en zesjes, dat is jouw visie. Ik denk dat de mensen om je heen je heel wat meer krediet geven! Ik in ieder geval wel! xx

    • Niemand is perfect en iedereen doet het in zijn eigen tempo. Ik wuif ook altijd alles maar weg, maar je moet me soms eens zien opstaan, opstarten… ook tijdens mijn werk. Wat maakt het uit? Hulp vragen als je vindt dat het nodig is. Gewoon doen!

  4. Hans says:

    Stoppen met tramadol is een ramp Jolanda. Ik moest stoppen het duurt wat langer ja. Het is ook troep. Nog ff doorzetten 🙂 ook dit lukt je!

  5. Dyana says:

    Een pittige uitdaging Jo! Het zijn stevige stoffen waar je lijf (en geest) aan moeten wennen zonder te functioneren. Ik heb een aantal mailadressen van mensen die ik je toe kan sturen waar je wellicht iets mee kunt wb homeopathie als extra steun. Als je dat wilt uiteraard. Sterkte meis! Xxx

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)