Verdriet

“Jootje, waarom ga je niet gewoon daten?”large
De vraag komt als donderslag bij heldere hemel.
Die mogelijkheid kaatst door mijn hoofd.
Natuurlijk mag ik daten, ik heb dat best verdiend!

“Nee joh, daar ben ik nog lang niet aan toe! Dat durf ik niet eens…
Eerst maar eens bijkomen en zo.“, hoor ik mezelf antwoorden naar mijn collega.
Dat lieg ik niet eens; Natuurlijk zou ik het willen. En ik ben er ook best aan toe denk ik!
Maar ik durf niet meer. Ik moet er niet aan denken om weer iemand in vertrouwen te nemen en dat je kunt erop wachten dat ik daarna weer gedumpt wordt.
Want er is iets heel erg mis, dat moet wel.

Tja.
Ik heb het weer. Of nog steeds eigenlijk.
Nog NOOIT heb ik in mijn leven antidepressiva geslikt. Niet toen ik op mijn 20ste in therapie ging, niet na de eerste postnatale depressie.
Na geen enkele scheiding of het ‘verlies’ van Emiel. Terwijl ik toen toch echt wel in de put zat!
antidepressiva2-300x119Maar vorig weekend was het een jaar geleden dat Marc aangaf niet verder te kunnen met mijn gezin.
De druk van de kinderen bleek te groot, en de therapie die we op dat moment volgden was te confronterend. En ik raakte ook aan het einde van mijn Latijn omdat ik ondanks alle inspanningen, geen verbetering zag.
Einde droom. Einde gezin. Einde toekomst.
En hoezeer ik me ook richtte op het vinden van een huis en het netjes afhandelen van de scheiding en zo, natuurlijk was er ook dat verdriet.
Ik heb er al zo vaak over geschreven, en het er zo vaak over gehad.
Maandenlang vroeg naar bed zodat ik niet alleen ’s avonds bij de tv zou achterblijven. Ik ben er zo klaar mee om verdrietig te zijn! Maar het gaat niet over.

Ik merk dat ik verander. Ik raak verbitterd en verschrikkelijk onzeker.
3 relaties.
3 totaal verschillende mannen.
3 andere redenen voor een scheiding, maar toch: 3 keer ben ik alleen achter gebleven.
Alle 3 de heren lijken hun leven weer te hebben opgepakt. Gaan door met wat ze al deden of pakken op wat ze hebben laten verslonzen toen wij er nog waren.
En weet je? Dat doet zeer!
Alsof ik niet bestaan heb. Alsof het allemaal ‘No Big Deal’ was.
Alsof ze al langer klaar met de relatie waren en nu opgelucht adem halen en mij zo snel mogelijk willen vergeten.
Natuurlijk wil ik ook niet dat ze tot in eeuwigheid treuren of zo, (hoewel….), maar waarom heb ik zoveel meer verdriet? Waarom duurt het bij mij zo godvergeten lang? Een jaar nu al.. en het lijkt wel alleen maar erger te worden i.p.v. minder.spreuken-in-moeilijke-tijden-verlies-verdriet-moe-uitgeput

O ja.. natuurlijk: Carpe Diem!
Maar wat als de dagen die het hoogtepunt van het jaar zouden moeten zijn (want hoogzomer), zich aaneenrijgen als één lange eenzame zomer?
Kun je eigenlijk wel eenzaam zijn als er ook van je verwacht wordt dat je je kinderen nog even entertaint?
Ik geniet van de wandelingen met Emma langs het strandje, maar ik loop daar ook helemaal leeg. Ik probeer praatjes te maken met de mensen die daar ook wandelen, maar ik vind het heel moeilijk om niet opdringerig over te komen.
Als een klein verdrietig meisje kom ik dan weer thuis en wil het liefst diep onder de dekens wegkruipen.
Niet handig als je nog je taak als moeder/ opruimster/ schoonmaakster/ naar bed brenger enz enz moet vervullen.

Nu het huis steeds meer af raakt, raak ik meer en meer in een gat. Mijn hobby’s haken en kleuren liggen in een kast die mij niet meer inspireert.
De mensen uit Wognum lijken ons allemaal al vergeten te zijn. En na mijn botsingen met een Turkse dame in de plaatselijke speeltuin, en de overbuuf ben ik erg voorzichtig geworden met wie ik zelf contact zoek. Blijkbaar heb ik weer de gave om de voor mij ‘verkeerde’ mensen aan te spreken. En ach….als de mensen die ik blind vertrouwde mij al laten vallen, hoe gemakkelijk is dat dan voor mensen die me niet kennen?HvB-marian-denkvraag

Nee. Ik zit er flink doorheen. Het verdrietig zijn duurt nu al een jaar en ik kom er niet uit. Ik weet dat ik het wel kan want ik heb wel erger mee gemaakt. Maar meer dan ooit heb ik behoefte aan mensen die me laten lachen en ..als dat nodig is… een arm om me heenslaan.
Ik moet ze zelf zoeken. Maar mijn interne radar is van slag. En daten…?
Nee… dat durf ik dus niet.

6 thoughts on “Verdriet

  1. Marijke says:

    Lieverd je hebt in stand overleven gestaan al die tijd. Nu krijg je pas ruimte om verdriet echt te voelen .
    Kan mij helemaal voorstellen dat je nog niet aan daten toe bent.
    Kan je een dikke knuffel geven virtueel xxx

    • Jolanda says:

      Die ruimte nam ik al een tijdje.. vind ik. Ik kan gewoon heel slecht tegen het gevoel afgewezen te zijn. En laat dat precies Story of my life zijn.
      Ik vind eigenlijk wel dat ik nu beter verdien. En met beter bedoel ik iemand die bij mij en de kinderen past en ons (emotioneel) kan geven wat we nodig hebben..

      • Wanneer je andere mensen wilt tegenkomen, is het van belang dat je een andere energie ervaart en uitstraalt. Je verdient beter en daarom is het belangrijk dat je dat ten diepste ook zo ervaart. Hoe is dat nu?

  2. Marchia says:

    Wat is nou een jaar om het verdriet een plekje te geven om je eigenwaarde weer te vinden? Ik vind een jaar niet lang hoor en al helemaal niet na wat jij allemaal al doorstaan hebt. Neem rustig de tijd en ga vooral met daten niet overhaast te werk. Xxx

  3. Trudy says:

    Je praat over een jaar. Ja, het is een jaar geleden dat Marc zei dat hij niet verder kon of wilde. Maar voor die tijd waren er al zat spanningen die je wegwuifde om het “gezellig” te houden.
    Vanaf het moment van de echte beslissing heeft het wat, driekwart jaar? geduurd voordat er een huis was. Dan de verbouwing en verhuizing. Weer een maand verder.
    Het wennen voor de kinderen, weer even je eigen gevoel uitstellen. Het overlijden van je oom en (ex)schoonmoeder. Eh, nog even uitstellen want anderen hebben me nodig. De echte klap is er nu pas. En DAT heeft tijd nodig.
    Je echte vrienden blijven je steunen. Daar hebben we het van de week over gehad. Kennissen komen en gaan in je leven bij iedere verandering.
    Je gaat het redden. Maar nu is het tijd om te huilen, te schreeuwen, te janken, te schateren. Laat het toe. Dat ruimt je van binnen op.
    En waarom moet er iemand anders zijn om jezelf compleet te maken of te voelen? Je moet je eerst zelf weer compleet voelen en van jezelf gaan houden.
    En als ik heel bot ga doen dan zeg ik je dat je 6 jaar geleden een trotse, levendige, zelfstandige vrouw was. In die jaren daarna ben je verandert in een zorger, een volger, onzeker. Je wilde dat Marc zijn eigen vrienden bleef zien en daar leuke dingen mee doen. En wat deed je zelf? Je zat thuis te haken of te kleuren.
    Gebruik deze tijd om uit te huilen en geef jezelf daarna een schop onder je hol. En wordt die zelfstandige tante weer waar ik met bewondering naar keek over hoe ze het allemaal deed en zich redde.
    Dikke kus en ik kom snel een keer bij je langs. Misschien wel om je zelf die schop te geven.
    Mag je daarna op mijn schouder liggen. X

  4. Esther van den Bergh says:

    Het duurde even voor ik de energie had om te reageren. Maar nu ik de bovenstaande reacties lees, hoef ik daar eigenlijk niets aan toe te voegen. Ze hebben allen helemaal gelijk. Een jaar is niets, helemaal met wat jij allemaal te verstouwen hebt gekregen. Ook alleen moet je tevreden kunnen zijn. Een ander voegt wat toe aan jou, maar het moet niet zo zijn dat je denkt dat je een ander nodig hebt om jezelf volwaardig te maken.
    De uitstraling die je hebt als je op deze manier zoekende bent, is niet uitnodigend, denk ik. Niet zoeken levert vaak juist veel meer op, al klinkt dat nog zo afgezaagd.
    Maar de laatste post, van Trudy, is denk ik nog wel de beste. Als zij daar gelijk in heeft, dat jij zo was 6 jaar geleden, dan is dat een goed streven, weer zo te worden…..
    Maar bovenal wens ik je sterkte, en tesamen met heel veel kracht en doorzettingsvermogen (dat heb je beide), moet je er heus wel komen in de toekomst. Wil niet te veel, te snel, wat is nu een jaar? Helemaal niets. En misschien is het juist wel eens goed om het een tijdlang alleen te moeten doen. Die schouder om op uit te huilen of die arm om je heen kun je beslist wel krijgen van de mensen die er nu om je heen zijn, toch?
    {{{knuffels}}}
    xxx Esther

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)