Time out

Lang getwijfeld of ik deze zou plaatsen..
Gepoetst, bijgevoegd en omgebouwd. Hopende dat mijn woorden zo pijnloos mogelijk, maar vooral duidelijk zijn.
Een kleine blik in wat er de laatste dagen in mij omgaat.

Ik weet alleen niet waar ik beginnen moet. Ik ben blij dat ik de laatste dagen alleen werk.
Ik heb de rust nodig. Het werk is therapeutisch..
Schoonmaken. JT Hoorn zaal 7
De resten van de vorige avond wegvegen.. onder alle stoelen en in de hoekjes de rommel bijeenvegen en zorgen dat het netjes is.
Alle vingerafdrukken van de deuren en de cola- en bierresten uit de bekerhouders.
Meer moeite moet ik doen voor het kaarsvet in de foyer. Een residu van die mooie, gezellige, romantische toevoeging van een leuke avond. Maar om de een of andere reden, altijd onbedoeld….hoop ik … belandt zo’n kaarsje toch op de grond.
Het kaarsvet vloeit op het tapijt en stolt daar; een grote lelijke vlek makend.
En ik….. ik mag mijn best doen deze resten zo goed mogelijk weg te halen. Soms lukt dat beter dan een andere keer: de spatjes zijn oppervlakkig maar er zijn ook vlekken die diep in het tapijt doordringen.

Zo gaat het in mijn hoofd ook. Ik probeer de mooie fijne herinneringen vast te houden, maar toch zijn er weer flinke vlekken ontstaan. Onbedoeld…hoop ik…
Afgelopen weken hebben we veel meegemaakt. Het bleek een regelrechte aanval op mijn band met Marc.
Hoezeer ik het laatste jaar ook mijn best deed er voor hem te kunnen blijven zijn, heb ik nu ruimte nodig om hem los te laten.
Mijn goedbedoelde intenties bleken onnodig. Het doet mij pijn dat pas achteraf te horen; het heeft me heel veel energie gekost.
Het is tenslotte ‘al’ mijn 3de scheiding, maar van Marc de 1ste en ik wilde het zo graag zo pijnloos mogelijk voor hem laten verlopen. Want rationeel gezien valt hem weinig te verwijten.
Iets wat ik de laatste maanden zo vaak zei was: “Het gaat nu niet om mij”.

Maar dat heb ik niet goed gedaan. Het gaat OOK om mij. En dat was ik even vergeten.
Na een aantal (voor mij) zeer pijnlijke gebeurtenissen ben ik afgelopen week keihard op mijn bek gegaan.
Mijn lijf geeft alle vormen van protest aan, en het is nu klaar.
Ik ben op. Omdat ik alleen maar slaap of werk kan ik er niet meer voor anderen zijn. Dat geldt natuurlijk niet voor mijn kinderen, maar ik ben mezelf heel bewust aan het ontkoppelen van van alles en iedereen. En dat terwijl ik zo graag weer blij wil zijn en vrolijkheid en gezelligheid nodig heb!schermafbeelding2012-01-06om19-53-00

Ik vergelijk mijn gevoel op dit moment met een enorme wond. Na een mooie rit die best heel hard van start ging, is de relatie met een klap tot stilstand gekomen. Een eenzijdig ongeval ..en de aanleiding is eigenlijk niet aan te wijzen.
Ik rolde door en wilde opstappen en verder gaan. Of in ieder geval weer opstappen. Niet bang zijn. Hup! Weer in het zadel.
Maar het bleek te laat. De schade bleek onherstelbaar.
Nu, een jaar later merk ik pas hoeveel wonden ik opgelopen heb. Ik heb ze al die tijd genegeerd omdat ‘het niet om mij ging’.
Maar de littekens van de vorige scheidingen liggen ook weer open. De kast met nare herinneringen en gevoelens van verdriet, rouw en alleen-zijn is open geklapt en alle laadjes liggen eruit.
Elk woord, hoe goed bedoeld ook en door wie dan ook gezegd, vergroot de pijn. Alles, maar dan ook werkelijk alles komt verkeerd binnen.
En nu heb ik één vieze, bloederige, pijnlijke rauwe schaafwond. Aan zo’n beetje alle kanten van mijn ziel en lichaam.
En hoe helen schaafwonden? Niet door er zalvende woorden op te smeren. Of ze met mantels der liefde te bedekken
Zelfs een goedbedoeld “Kusje erop??” doet gemeen pijn.image016.large.gif
Schaafwonden…en ik …helen door rust en ruimte. Frisse lucht.
Nou…die krijg ik genoeg in het winderige Medemblik.
Ik heb rust en ruimte nodig.

En datzelfde heeft ook Marc aangegeven. Dus heb ik besloten om elkaar die rust te gunnen.
Want dat onze relatie voor anderen (ik citeer) “erg ingewikkeld is, en wij niet weten  hoe het nou zit” , was ons bekend. En in plaats van dat mensen dan naar ons toekomen en VRAGEN hoe het zit, krijg je hele rare toestanden. Mensen die mij niet durven condoleren met het verlies van Marc’s moeder bijvoorbeeld. Erg pijnlijk.
Want omdat Marc zich niet meer staande kon houden in het gezin, betekent automatisch dat ik geen verdriet mag hebben om de dood van zijn moeder? Dat ik er dan opeens niet meer bijhoor??Expelled from group

Blijkbaar wel….

Maar goed.. om vragen te voorkomen en om duidelijkheid te scheppen:
Ja, we zijn, en blijven vrienden. Maar we nemen nu even afstand van elkaar om wonden te laten helen. Schaafwonden kunnen pijnlijk zijn en als je gaat krabben krijg je alleen maar dikke vette littekens die je je hele leven blijft zien.
Ik heb daar geen zin in en heb dus frisse lucht en rust nodig om te helen.
Hoeveel tijd.. dat weet ik niet. Ik hoop dat de komende periode ook gezelligheid en vrolijkheid gaat brengen. Want daar ben ik wel enorm aan toe!Gezellig

7 thoughts on “Time out

  1. Esther van den Bergh says:

    Het is heel logisch, die open wond. Neem je rust! Meer is er niet te zeggen, toch? Laat het nu om jou gaan, zo als het zou horen….

  2. Trudy says:

    De liefde om als man en vrouw in 1 huis te leven is misschien over. Maar het respect naar elkaar, de vriendschap en de liefde voor de kinderen is er nog wel en door wat jullie samen meegemaakt hebben en delen, is het gelukkig nog steeds een mooie warme band die jullie samen hebben. Wat anderen daar van denken maakt niet uit. Wat jullie er van denken wel.
    Na mijn eerste scheiding heb ik een paar weken vrij genomen om te schreeuwen wanneer ik schreeuwen wilde, te huilen wanneer ik die behoefte had en te gaan slapen als ik me moe voelde. Na de tweede scheiding ging dat niet zo makkelijk. Kinderen en werk lieten dat niet toe. Toch probeer ik zo veel mogelijk, op de momenten dat het kan, de tijd voor mezelf te nemen. En heel soms is het ook op een moment dat het de jongens iets minder goed uitkomt. Maar dan mogen zij even dat stukje verantwoording nemen ten opzichte van de hond of het eten. Oké, de tweeling is daar misschien nog iets te jong voor. Maar je hebt er nog een stel.
    En die leuke dingen doen komt ook weer. Echt waar.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)