De tijd staat stil….

7fcdb8acc1En dat moet ook, schijnt het.
Het is normaal dat je een soort rouwperiode doorloopt als je iets hebt afgesloten.
Nou, dat kun je wel zeggen!

De laatste 3 jaar ben ik erg bezig geweest met mezelf. Niet alleen maar hoor! Maar ik heb heel veel over mezelf mogen leren.
Degene die me daar de ruimte voor gaf en me bijstond, was Marc.
Hij zegt dat hij ook heel veel van mij geleerd heeft; dat vermindert mijn schuldgevoel wel.
Een relatie of vriendschap met iemand is niet altijd blijvend.
Soms loop je een korte periode naast iemand, soms wel een leven lang.
Dat laatste is me niet gegeven. Nooit trouwens. Mijn langste relatie was met ex 1: 10 jaar.
En o… ik zou zo graag wel een langdurige relatie hebben! Iemand tot op het bot kennen. Waar komt die behoefte toch vandaan?

Met een aantal overlijdens (is dat goed Nederlands? Ik weet het even niet) ben ook ik gaan nadenken over wat IK nou eigenlijk wil.
De kinderen worden groter en hoewel ze mij natuurlijk altijd wel nodig zullen hebben, merk ik dat ze steeds meer hun eigen weg gaan. En zo hoort het ook 😉
De tweeling is al enorm zelfstandig en soms moet ik hardop tegen ze (en mezelf) zeggen dat ze ‘nog maar’ 10 zijn.
Femke is 20 en heeft haar einddiploma in the pocket. Volgende stap is een baan en een eigen huisje.
Van Emiel hoor ik helaas weinig meer sinds hij 18 is, maar ik vertrouw er maar op dat hij zijn moeder weet te vinden als hij haar nodig heeft.
Siebe fietst van dansles naar zijn vader naar de krantenwijk en naar school. Altijd onderweg, weinig thuis maar iedereen die ik spreek vind het een leuke jongen. En dat is hij natuurlijk ook! *trots*
Ik hoop wel dat ik binnenkort ‘verder’ mag gaan met mijn leven. Dat ik dingen mag gaan meemaken waar ik zo’n behoefte aan heb. Daar zal ik zelf ook het een en ander voor moeten inzetten, maar die stap is nu nog even te groot.
Ik durf niet.

De werkzaamheden hier in huis zijn stilgevallen. Waar ik de eerste weken niet kon (of wilde) stoppen met klussen, daar blijft het nu eigenlijk een beetje hangen. Maar het is nog niet ‘af’.
De plinten moeten nog, en de muren in de keuken. Maar ik kom er niet toe. Er is zoveel gebeurd de laatste weken.
Het ziekbed en overlijden van mijn oom en Marc’s moeder. Ik heb mijn uiterste best gedaan om zoveel mogelijk zorg uit handen te halen. Een luisterend oor te bieden en er gewoon te zijn.
Soms viel dat niet eens op. Dat beschouw ik dan maar als een compliment. Maar daarom heb ik totaal geen energie om hier ‘te bouwen’. Het komt wel weer…denk ik dan.

KublerCurve

Maar wat me ook doet stagneren: … door bepaalde gebeurtenissen voel ik me op dit moment diep gekwetst. Echt, echt …echt op mijn hart getrapt.
Het is niet fijn om te horen dat je ergens bij hoort, en vervolgens het tegenovergestelde te merken. Ook al is het nog zo logisch.
Heel cryptisch allemaal, maar ik kies ervoor om het zo te omschrijven om niet met het vingertje te gaan wijzen. Dat heeft geen nut. Diegene heeft excuses aangeboden en die heb ik ook geaccepteerd. Maar ik voel dat er iets onherstelbaar beschadigd is geraakt.
En daar rouw ik om….. Ik sta even stil.
Voelen, verwerken en doorgaan……… maar nu even niet.

4 thoughts on “De tijd staat stil….

  1. Het is niet een “soort van rouwen” …. het ís rouwen. En dat is rauw, pijnlijk, de tijd staat stil.

    Toen mijn zus gestorven was, was ik giftig op de wereld, die het lef had om gewoon door te gaan met draaien. Vogels die nog steeds vrolijk floten: als ik een buks had gehad, had ik de neiging gevoeld om ze uit de takken te schieten. Auto’s en mensen die blijven voort jakkeren, terwijl voor mij de wereld stil stond. Ik wilde totale stilte. Mijn wereld was kapot en waarom kon die dan wel gewoon door gaan?

    Voor scheiding, overlijden (ook in de 2e ring) en meer van dat soort levensgebeurtenissen geldt die Kübler curve altijd.

    Het fijne is, dat wanneer je in de impasse zit, je weet dat je hierna alleen maar weer vooruit gaat.

    Anyway….los van de analytische kant van dit geheel: je bent altijd welkom bij ons om even koffie te doen, te babbelen en even te zijn. Dat weet je he? Je bent niet alleen, ook al voelt dat misschien zo. Er zijn veel mensen om je heen die van je houden om wie je bent. Omdat jij bent wie je bent.

  2. Trudy says:

    Lieve lieve gevoelige, meelevende en doorstampende vriendin. Gun jezelf de tijd om dit te verwerken.
    2 dierbaren binnen zo’n korte tijd kwijtraken gaat je niet in de koude kleren zitten en al helemaal niet omdat het verwerken van dat andere verlies nog zo rauw is.
    Ja, het leven gaat door en in zekere zin voor jou en je gezin ook. En ja, er komt ook weer een tijd dat je dat zelf in ziet en het weer leuk gaat vinden. Maar geef het tijd. Pak van even rust en maak pas op de plaats. Die keukenmuren komen wel, plinten leggen is een mooi winterklusje.
    Maak tijd voor elk kind dat op dat moment thuis is. Samen komen jullie er wel, hebben jullie altijd gedaan en die band is en blijft er.

  3. Dyana says:

    Heftig hoor allemaal. Rouwen is een bijzonder proces. Het heeft zijn rauwe en zijn mooie kanten. Alleen willen zijn en delen. Heel naar dat er extra dingen gebeuren die het scherper maken. Het heeft z’n tijd nodig. Heel cliché, sorry. Maar uit ervaring blijkt het toch zo te zijn. (Knuffels werken het beste!!!) X

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)