Held op bed

Koningsdag 2015. Het begon al een beetje typisch. Na de stress van gisteren viel het slapen niet mee.
Ik was steeds wakker en bleef maar nare dromen krijgen op de momenten dat ik wel even afzakte.
Snel uit bed dus en lekker naar de vrijmarkt in Medemblik!

IMG-20150427-WA0005Leuke spelletjes gescoord voor € 0,10 per stuk, en een klein kastje voor onder een spiegel. Nu alleen de spiegel nog 😉
Voor Boy een pedaalemmer voor op zijn kamertje en Syd kreeg gratis een tas knikkers. Een harinkje van mama en zo werd het een geslaagde ochtend.
Voor de middag had ik andere plannen. Ik vind het moeilijk om in een stad rond te hangen waar ik niemand ken, dus had ik het idee om Marcel op te gaan zoeken in het WFG.
Marcel ligt, na een motorongeluk op de A7 een beetje in de kreukels (understatement) … en ik had zomaar het idee dat op zo’n feestdag hij het misschien wel leuk zou vinden als ik, na elkaar iets van 20 jaar niet meer ‘live’ gezien te hebben, hem op zou zoeken.

Haring voor de helden

Haring voor de helden

Gelukkig bleek dat ook zo. Meneer lag eerst nog lekker te slapen maar zodra hij zijn ogen open deed herkende hij mij meteen! Ik vond het heel fijn te merken dat we onmiddellijk de draad weer oppakten en weer konden kletsen alsof we nog steeds in de kroeg stonden. Maar nu konden we elkaar wat beter verstaan 😉
Boy en Sydney hadden de iPad mee en zochten een plekje naast het bed. Geen kind aan… zoals altijd.
Marcel en ik praatten wat over vroeger, over het ongeluk en over onze kinderen en hun ziekenhuiservaringen.
Daarna kwam het gesprek op de brand van gisteren en Boy wilde zelf vertellen wat er nou precies gebeurd was en waarom hij sindsdien mijn held is.
Hij deed zijn verhaal en op dat moment kwam er een medewerkster van het ziekenhuis met de koffiekar naar binnen.
Boy keek ernaar en zei: “Mama, ik wil wat drinken”.
Ik draaide me om naar het midden van de kamer, zag de kar en zei: “jammer joh, dat wordt water voor jou want dat is niet voor ons!”

Terwijl ik dat zei draaide ik me weer terug en zie zo hoe Boy opzij wegvalt en keihard met zijn hoofd de rand van het keukentje, en daarna de muur raakt.
Zijn ogen draaien achterover en hij blijft stil liggen.
Ik schrik me rot en kniel naast hem neer. De medewerkster, Marcel en de andere patiënten hoorden de boink ook en schrikken net zo hard als ik. Ik vraag om hulp en trek mijn kind onder het aanrechtblad vandaan. Boy reageert nog steeds niet.

Als op de automatische EHBO-piloot begin ik mijn kind aan te raken en noem zijn naam.
Tot mijn grote verbazing doet hij zijn ogen open en antwoord kraakhelder: “Ja? Wat is er mam?”
Dat wilde ik dus aan hem vragen maar hij weet niet wat er gebeurd is en dat hij gevallen is.
Inmiddels zijn er 2 verpleegkundigen gearriveerd, die in eerste instantie dachten dat er iets met een patiënt was. Dat er een kind lijkbleek naast het bed ligt, dat was even schakelen voor ze.
Boy is inmiddels goed aanspreekbaar en lijkt niet gewond of zo. We nemen hem mee naar een kamer ernaast waar hij op een leeg bed mag liggen.

Held op bed

Held op bed

Meteen wordt hem limonade gegeven en wordt zijn hartslag en bloeddruk gecontroleerd. Beide waren erg laag en het vermoeden ontstaat dat hij ‘gewoon door een lage suikerspiegel’ tegen de vlakte is gegaan.
De stress van gisteren, het niet willen eten tussen de middag ( die haring was wel genoeg volgens hem) en de warmte op de zaal waren precies genoeg om mijn kind flauw te laten vallen.
Wat een schrik! Nu we thuis zijn komen bij mij de bibbers pas.
Dan heb je 5 kinderen maar er is er nog niet eerder eentje flauwgevallen bij mij. Die tollende ogen ken ik wel uit een koortsstuip, maar toen waren ze veel jonger.

Nou Boy… je hebt me weer goed laten schrikken! Ik ben wel blij dat je dit overkwam op de beste plaats waar het kon gebeuren. In het ziekenhuis, met 3 lieve zusters om je heen 😉

Held met kleur

Held met kleur

4 thoughts on “Held op bed

  1. Fokje. says:

    Jeetje,dat was schrikken! Het houdt maar niet op voor je,momenteel! Ook dit liep weer gelukkig goed af……, Hou dat vast, meiss! En blijf naar de gelukkige en mooie momenten kijken! Want die zijn er ook genoeg, denk ik! Knuf van mij!

  2. Esther van den Bergh says:

    Wat een schrik zeg! Gelukkig dat het was te herleiden naar een lage bloedsuikerspiegel!
    En inderdaad, wat een mazzel dat het net daar in het ziekenhuis gebeurde, met de allerbeste zorg die je maar kan krijgen!
    Sterkte lieverd, het lijkt maar niet op te houden soms, voor jou! Knuffel hem nog maar eens een keer goed, die kids van jou zijn kanjers!
    <3

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)