Helden

Mijn kinderen zijn helden. Nu is elk kind dat, op allerlei gebieden.
Maar die 2 jongsten van mij hebben ons wel voor een behoorlijke ramp behoedt.
Een ramp die ik zelf veroorzaakt zou hebben.

In een echt dagboek zet je alle mijlpalen neer. Leuk voor later.
Zelf heb ik helaas ook een aantal niet-zo-leuke mijlpalen, maar ook die mogen niet vergeten worden.
En dit wordt er ook weer zoeen.
Maar laat ik bij het begin beginnen……

black-en-decker-accuboormachine-epc12cab-qw-121805-1Ik ben de laatste weken nogal gefrustreerd. Oorzaak ben ik helemaal zelf hoor! Maar ik durf dus niet te boren. Waar die angst vandaan komt weet ik niet, maar ik ben heel bang het verkeerd te doen, schade te veroorzaken aan de muren en aan mezelf. En dus maak je jezelf dan afhankelijk van anderen.
Dat geeft niet, maar als je vervolgens niet om hulp durft te vragen en je kwetsbaar/zielig  opstelt, tja…dan loop je de kans dat de dingen niet lopen zoals je graag wilt. Of in mijn geval: niet zo snel verlopen als je zou willen.

De nieuwe keuken is geplaatst, maar de mannetjes van de woningbouw wilden niet de keukenkastjes die ik mocht houden, aan de andere muur hangen.
Ook hingen de gordijnrails nog steeds niet en heb ik die prachtige foto van mij en de kinderen nog op de grond staan ipv aan de muur. Marc wilde gelukkig helpen maar draaide zijn boren kapot in mijn muren. En dus sloeg de frustratie flink toe. Aan beide kanten.
Want waarom kan bij een ander wel de boel opgeleukt worden en heb ik nog steeds geen spiegel, geen nachtlampjes en nog steeds geen planken in mijn huis? En bij Marc natuurlijk ook…. Zo zonde als je letterlijk de brokken uit je boor ziet breken.2015-04-25 11.32.02

En dus togen wij mèt boormachine naar de plaatselijke bouwmarkt. De beste man die daar de leiding heeft kent mij inmiddels en we weten van elkaar dat hij ook in dezelfde straat als ik woont. Hij kent de huizen dus en ook de frustratie. Na 1 blik op de boormachine en het kapotte boortje pakte hij zijn telefoon, belde naar huis en gaf zijn vrouw opdracht om de koffer met de klopboor klaar te zetten. De buurvrouw zou die zo komen ophalen. Wauw…dàt is nog eens service!!
En inderdaad…dàt scheelde wel even zeg! Marc kon zonder moeite de keukenkastjes ophangen en begon lachend aan de trapleuningen.
Helaas.. de buurman die aan de andere kant van de muur lag te slapen kon deze actie niet erg waarderen en stond boos aan de deur. Einde klusdag….

Aan het einde van de middag ben ik toch maar even langs gegaan om excuses aan te bieden. Ik had echt geen idee dat de beste man in zijn bed lag en op zich moet zaterdag toch gewoon een klusdag zijn? Buuf begreep het. En bood aan dat de buurman morgen wel even zou helpen omdat zij ook wel begreep dat ik het gewoon graag af wil hebben allemaal.
Heerlijk! Dat hoofd van de buurman 😉
En dus stond vanmiddag de beste man aan de deur. Communiceren is een soort van uitdaging want ik versta zijn “Nederlandse” woorden niet allemaal, en hij weet ze ook niet dus wat wij uitwisselen is een soort Cockney-Engels- Nederlands. Best grappig en gelukkig ging de samenwerking best aardig.
2015-04-26 16.42.19Al heb ik wel heel veel nieuwe Engelse scheldwoorden geleerd want waar Marc gisteren keurig alle boorgaten had uitgemeten, maar niet aan boren toekwam, bleken precies de banen van het gewapende beton te zijn… #ergernisje
Om half 5 hingen de gordijnen dan eindelijk. Ik was inmiddels behoorlijk moe en struikelde over mijn eigen benen. Ik begreep het niet helemaal waar mijn onrustige gevoel vandaan kwam.. tot ik langs mijn medicijndoosje liep. Gewoon mijn middagdosis vergeten! Shit!! Tja, dat verklaard wel heel veel.
Snel innemen, de boel opruimen, foto’s maken en eten bedenken.

De heren, die vanmiddag naar de bovenverdieping gevlucht waren, wilden wel lasagne. Maar om het zelf te maken dat zag ik even niet zitten. Op naar Deen dus en met mijn voorzienende blik zette ik alvast de oven aan. Heerlijk zo’n grote nieuwe oven!
Maar wat was het belachelijk druk bij Deen! Alsof half Medemblik nog boodschappen moest doen.
Toen ik eenmaal terug in de straat de auto wilde parkeren zag ik dat mijn voordeur wijd open stond. Huh? Had ik die niet goed achter me dichtgedaan? Wat raar…
Totdat ik Sydney met grote ogen het huis uit zag rennen. Dit was NIET GOED. Hij gebaarde dat ik mijn raampje naar beneden moest draaien maar aan de bijrijderskant is die kapot. Hij trok de deur open en achter hem zag ik inmiddels ook Boy buiten staan. Ook zijn blik was angstig en geschrokken.
-“Mama!! Had jij de oven aangezet??” kwam er bij Syd uit..
“ja, om voor te verwarmen”
– “We hadden brand denk ik want het stinkt heel erg en het hele huis was vol rook!!”2015-04-26 18.23.13

Ik ben naar binnen gerend en rook inderdaad een vieze smerige brandlucht in huis. De oven stond open en een grote plas smerig water lag er onder. De jongens vertelden dat ze boven een vieze lucht roken die veel erger werd toen Boy de slaapkamerdeur opende. Boy keek op de slaapkamers en zette de ramen open terwijl Sydney beneden ging kijken. Er hing een dikke rook in de kamer en ik ben zo trots op mijn mannen dat ze het hoofd koel hebben gehouden!
Ze zagen dat de oven aan stond en door het lichtje zagen ze iets wapperen in de oven zelf. Syd heeft een beker water gepakt, de oven open gedaan en de gebruiksaanwijzing, die nog in de oven lag, geblust.
Met de vleestang heeft hij de resten opgepakt en naar buiten gegooid.
Ze hebben samen alle ramen en deuren opengezet, en het centrale afzuigsysteem op standje loeien gedraaid.
En toen zagen ze mij thuiskomen…….

Ik ben zo ongelooflijk trots op mijn helden, en tegelijkertijd voel ik me zo ongelooflijk stom! Wie laat nou het boekje in de oven liggen en gaat dan nog weg ook??? Het had zo verkeerd af kunnen lopen en dan was ik alles kwijt geweest. Hoe kon dit nou gebeuren? Dit is zo niets voor mij! Vermoeidheid? Medicijntekort? Suikerdip? Emotioneel omdat nu eindelijk mijn gordijnen hangen maar nog steeds niet die mooie foto?2015-04-26 18.23.29
Met deze gedachten ben ik de oven gaan schoonmaken. De jongens wilden nog steeds graag eten en met een paar uur vertraging hebben we een zeer memorabele lasagne gegeten.

Ik hoop dat we allemaal goed kunnen slapen vanavond maar ik ben bang dat er nog wel wat dromen gaan komen. En die stank… die hangt er ook nog wel een tijdje vrees ik 🙁

13 thoughts on “Helden

  1. Marijke Braber says:

    Je bent terecht trots op je mannen! En jouw actie? Had mij ook kunnen gebeuren. Tenslotte was je druk bezig om voor je gezin te zorgen.

  2. Marijke says:

    Top van de mannen dat ze zo gereageerd hebben . Zijn helden!
    En verwijt het jezelf niet teveel na alle drukte dat je boekje vergeten was. Kan de beste overkomen xxx

  3. Leonie says:

    WoW! Je kan het jezelf niet kwalijk nemen, dit kan iedereen gebeuren. Echt waar!! Maar dat je mannetjes zo goed en adequaat gereageerd hebben …….. WAUW!

  4. Esther van den Bergh says:

    Wat een goede actie van de jongens! Ze hebben het precies gedaan zoals het zou moeten! Dapper hoor!

    En jij, dat boekje vergeten, dat kan iedereen gebeuren. Mijn moeder heeft ooit een receptenboekje in de oven laten liggen. Ik heb het nog steeds, want het werd daarna ook nog gebruikt, met een deel verbrande pagina’s. En ga niet lopen zoeken naar de mogelijke oorzaken die weleens dieper zouden kunnen liggen, dat is onzin. Dit soort dingen kunnen gebeuren, klaar.
    ..
    En hoelang woon je daar nu? En nu al mopperen over dat er nog dingen niet aan de muur hangen? Bij jou lijkt alles direct ‘perfect’ te moeten zijn, terwijl je er gerust wat langer over mag doen hoor! Niemand die je hier op aankijkt. Alleen jijzelf dus…..

    Maar die jongens, die zijn geweldig, echte helden, ja!

  5. jacqueline says:

    Wat een koelbloedige jongens, echte helden, hoop dat je vannacht wat geslapen hebt. En dat de rust weer terug keert bij jullie

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)