Dag ome Jaap

We wisten het wel.. ome Jaap was al een hele tijd ziek. Maar hij kreeg een ICD (een soort pacemaker) en hij leefde op rustig tempo verder.
Heel moeilijk voor iemand die altijd eigen baas was, marathons liep en een ‘vaste klant’ in Nijmegen was.
Vorig jaar bleek dat hij ernstiger ziek was dan iedereen verwachtte, en een nieuw steunhart kwam er niet.
Hij moest noodgedwongen steeds meer dingen laten, en ging hard achteruit.Jaap
Eerste paasdag zijn mijn zusje en ik nog bij hem geweest. We wisten allebei dat het misschien de laatste keer zou zijn en de knuffel bij het afscheid was liefdevol en intens.
Ome Jaap liet weten dat hij het fijn zou vinden als wij erbij waren als hij zou overlijden en dat greep ons allebei best aan. Hij liet geen vrouw en kinderen na, dus dat hij ons vroeg vond ik een hele eer.

Afgelopen vrijdag kwam dat telefoontje. We moesten opschieten.
Femke nam haar broertjes onder haar hoede en ik kon zo instappen. Een uur later waren we in Katwijk.
De glimlach die op ome Jaap zijn gezicht verscheen toen wij ons aan zijn bed meldden, zal ik nooit meer vergeten.
Het was zijn laatste lach.
Een uur later kwamen zijn beste vrienden nog afscheid nemen maar of dat nog tot Jaap doorgedrongen is weten we niet want hij deed zijn ogen niet meer open.

Om 21 uur hebben we gezamenlijk hem nog even opgehesen in bed, zijn kussen goed gedaan en gezorgd dat hij nog lekker lag.
Na deze zorg meldde mijn tante dat het hoog tijd was voor een peukie en kon mijn moeder eindelijk even rustig naar de wc.
“Let jij ff op hem?” vroeg mijn tante, waarop ik lachend reageerde: “Hoezo… ben je bang dat hij er vandoor gaat of zo?”

20 minuten later is ome Jaap, terwijl zijn 2 zussen en 3 nichtjes letterlijk om hem heen stonden, rustig ingeslapen. Wat een ongelooflijk bijzonder moment was dat. Ik ben blij en dankbaar dat het zo rustig is gegaan en dat hem verder lijden bespaard is gebleven. Daarna begon het circus. De arts, de wijkverpleging die nog volgens schema binnenstapte en de uitvaartverzorgster.
We hebben samen mijn oom verzorgd en hem klaargemaakt voor vertrek naar het uitvaartcentrum. Hij zou niet thuisblijven.
Dat vond ik ook zo bijzonder ( ik heb dit nooit eerder meegemaakt dus het maakte allemaal veel indruk).
Toen de rouwauto zou vertrekken verwachtte ik dat de heren gewoon zouden instappen maar dat gebeurde niet.
Eén van de heren trok de hoezen van de vlaggetjes en ging voor de auto lopen die stapvoets (gelukkig wel 😛 ) de straat uitreed.
Midden in de nacht: de maan piepte tussen de wolken door. Een buurman die zijn hond nog liet plassen en hield ook stil op de stoep. Wat een ongelooflijk magisch, respectvol moment.
Dag ome Jaap!

Syd's rozenGistermiddag hebben we hem weg gebracht. De achterneefjes en nichtje waren mee.
Nu ging het net zo respectvol. Deze keer liep de uitvaartverzorgster voor de auto uit. Nadat we de wijk verlaten hadden stapte ze in en reden we iets harder richting Leiden. De volgauto’s hadden allemaal een vlaggetje gekregen waarmee duidelijk waarneembaar was dat we bij elkaar hoorden. We vroegen elkaar hoe dat nu zat met de verkeersregels. Ik heb het 20 jaar geleden wel gehad tijdens mijn theorie, maar nu in de praktijk wisten we eigenlijk niet welke rechten die vlaggetjes nou gaven. Mochten we bijvoorbeeld ook door rood? (nee dus 😛 )
Terwijl we zo reden vertelde ik Marc over de bijzondere nacht.

Blijkbaar was Boy nog even blijven hangen bij het vlaggetjes verhaal want terwijl ik vertelde dat ik dit bijzonder vond, maar dat die vrijdagnacht nog veel indruk had gemaakt vroeg hij:
“Hoezo…zijn die vlaggetjes soms Glow-in-the-dark??”

Ik weet zeker dat ome Jaap had moeten lachen…

7 thoughts on “Dag ome Jaap

  1. Ellen says:

    Sterkte! Ik moest even slikken bij je beschrijving hoe ome Jaap in de nacht “wegreed” en de buurman bleef staan….Ik heb hem natuurlijk niet gekend, maar volgens mij was het een heel bijzonder mens!

    • Jolanda says:

      Dat was ook mijn eerste echte ‘slik’- moment die avond.
      Heel bijzonder en ik krijg nog steeds kippenvel als ik het iemand mag vertellen..

  2. Linda says:

    Gecondoleerd en heel veel sterkte,Jolan (en fam.) Hij heeft een mooi en waardig afscheid gekregen…En ik moet eerlijk bekennen…ik kreeg ook kippevel toen ik dat stukje van de nacht en man met hond las…zo mooi…xx

  3. Wat bijzonder om zo bij iemand zijn laatste uren te mogen zijn. Ik denk direct aan de twee uitersten in de nacht als beleving; geboorte en overlijden. Veel liefs mooi mens X

  4. Esther van den Bergh says:

    Gecondoleerd!
    Ondanks dat het altijd naar is dat je iemand verliest in dit leven, is de manier waarop dit is gegaan, zoals beschreven door jou, heel erg mooi geweest. Een waardevolle ervaring, die het rouwproces een stuk dragelijker maakt. Heel veel sterkte en geniet van de goede herinneringen….

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)