Afgewezen

Tjonge jonge…ik trap er weer in..

Ik zit even niet lekker in mijn vel. Dat moet mensen toch opvallen, maar ze laten het niet merken. Vriendschappen waarvan ik dacht dat ze wat betekenden lossen op in het grote niets aan de andere kant van de A7. Alsof er na dat lint van asfalt een hele andere wereld is waar onze plaats nu al ingenomen of vergeten is.

Voor mij voelt het alsof de tijd 4 jaar terug gedraaid is. We zijn alleen wat ouder geworden…

Terwijl ik luister naar de vriendelijke stemmen van Femke’s vrienden die op haar verjaardag een biertje komen halen, scroll ik rusteloos wat op Facebook als opeens het icoontje met het poppetje oplicht.image

Een vriendschapsverzoek! Het sarcastische stemmetje die alweer zo hard in mijn oren tettert de laatste dagen ziet ook nu zijn kans weer schoon.
“O ja hoor. Een vriendschapsverzoek. Het zal wel weer van een wanhopige Amerikaanse soldaat zijn. Of een studentje uit Korea.”

Ondanks dat ik niet kan geloven dat iemand mij zou willen toevoegen klik ik toch nieuwsgierig op het icoontje. Het is maar goed dat ik al op bed lig want mijn onderkaak raakt nu mijn matras.
Ik zie de naam van iemand die ik al helemaal niet verwachtte.. Een vriendin van Marc. In het begin ook van mij, maar om de een of andere onduidelijke reden werd steeds mijn gevoel bevestigd. Ze tolereerde me in de vriendenkring, maar ik hoorde er nooit echt bij. Geeft niks…. Maar jammer vond ik het wel.

Ik twijfel.
Heeft het toegevoegde waarde als ik haar nu weer toelaat in mijn nieuwe situatie? Ik heb juist weer schoon schip gemaakt en mensen die alleen maar meelazen en nooit iets te melden hadden uit mijn lijstjes gegooid. Maar waarom wil ze vrienden worden? Nieuwsgierigheid? Leedvermaak? Moet ik haar negeren? Of zou ze iets te vertellen hebben? Ik ga er vanuit dat ze bewust op toevoegen klikt.

Mijn nieuwsgierigheid overwint. Iemand verdient best een tweede kans bij mij..en sommigen zelfs een derde. Naïef? Ja vast…. Maar zo ben ik dan maar. Ik neem de uitnodiging aan en zet haar in de kennissenkring. Dan hoeft ze niet zoveel van me te zien want ik kan me herinneren dat ze ooit aan iemand vertelde dat ze zich daar zo aan irriteerde..dat ik alles maar online gooide.

Ik wacht af…. Als iemand vrienden wil worden zal ze vast ook zien dat ik haar uitnodiging geaccepteerd heb en ik wacht op een teken van opheldering. Na 5 minuten komt die ook.”Hoi Jolanda, ik denk dat je mij per ongeluk aangeklikt hebt. Sorry. Nog gefeliciteerd met Femke.
Ik voel schaamte, boosheid, afwijzing en een gevoel alsof ik met open ogen bedonderd ben.

Boosheid overvalt me. No way dat ik jou heb aangeklikt. Het poppetje ging bij mij branden! Ik wil eigenlijk reageren maar iets houdt me tegen. Wat wil ze nou van me? Heeft zij mij bewust uitgenodigd om me daarna te ‘dumpen’? Is het een vergissing van haar? Heeft ze bij mij gekeken nadat ze mijn dochter feliciteerde met haar verjaardag? Of is dit weer zo’n lullig geintje van Facebook zelf? Een rare en zeer ongelukkige move mag ik wel zeggen want iets in mij blijft getriggerd worden door haar. En dat voelt zo niet fijn!

Net nu ik bewust mijn wereld kleiner heb gemaakt om te kijken wie er blijven, voor wie er nog plaats is en wie er nog voor mij zijn, gebeurd dit. Na 5 minuten ‘vriendschap’ wordt ik weer afgewezen. Bedankt facebook. Gelukkig ben je niet echt en hoef ik geen waarde aan je te hechten. Nu mezelf nog overtuigen…

Update (11 uur later): Via via heb ik begrepen dat ze mij inderdaad toch per ongeluk aangeklikt had.
En dat de reacties die onder de link (die automatisch naar facebook gaan), erg kwetsend voor haar waren. Hoewel ik in mijn reactie daarop duidelijk de schuld aan fb gaf, begrijp ik dat dit inderdaad makkelijk uit de hand kan lopen en heb daarom de link handmatig verwijderd.
Toch heb ik besloten dit blog te laten staan. Ik noem geen namen en mijn leermoment heeft niets met haar, maar met de gebeurtenis te maken.
Soms moet je een middenweg bewandelen om de lieve vrede te bewaren. Niet zozeer voor mezelf, maar wel voor Marc. Het is tenslotte nog steeds een bekende van hem en ik wil voor hem niet dat ik de komende jaren het onderwerp van gesprek blijf tijdens verjaardagen, kermisborrels en andere gelegenheden..

2 thoughts on “Afgewezen

  1. martine says:

    Die nieuwsgierigheid he…
    Bij twijfel stop.
    Die hou ik er zelf zeker bij facebook in.
    Als iemand echt wat van je wil kan hij ook eerst een bericht sturen. 🙂

  2. Esther van den Bergh says:

    Ik had dit al eerder gelezen en wilde wel reageren maar had op dat moment niet genoeg energie (lucht) om dat te doen. Nu ik dat wil gaan doen, zie ik de update en dat zij dus wel per ongeluk op de link geklikt had. Dat kan. Facebook doet ook zelf weleens rare dingen, zoals al die oproepen tot die vervelende spelletjes, die toch echt niet door die persoon zelf gedaan worden….

    Ik zie in je verhaal zoveel aannames. je vult uit jezelf zoveel in over wat er aan de hand kan zijn bij die ander. Dat maakt dat je gaat lopen malen. Dat moet je eigenlijk proberen te laten! Je weet het toch niet en het maakt je gek. Wel goed dat je je Facebookvrienden heb uitgeschift. Ikzelf heb er niet zo heel veel. Op vier personen na zijn het allemaal mensen waar ik in het echte leven ook een relatie mee heb. Van die vier heb ik er inmiddels één ook in het echt ontmoet. Jij bent ook één van die vier en ik hoop je ook ooit te ontmoeten. Mocht je in de buurt van Hoofddorp zijn, dan ben je altijd welkom, dat weet je! Maar eigenlijk is het een voorwaarde dat ik deze mensen toch wel in het echt ontmoet moet hebben. Dat dat bij jou niet is gebeurd, is niets meer of minder dan een compliment aan jou, ik vond je zeer de moeite waard!

    Mensen die een vriendschapsverzoek doen aan mij, zullen toch echt een relatie met mij moeten hebben. Een tijdje terug kreeg ik er een flink aantal naar aanleiding van een reunie van de lagere school. Al die mensen ken ik dan wel, maar ik heb geen relatie met ze. Ze zijn gevoeglijk vergeten hoe ze mij vroeger gepest hebben. Op het moment dat ik liet weten dat ik niet zomaar zo’n verzoek aan zou nemen, hoor je dus ook niets meer. Het gaat ze dan gewoon om de aantallen vrienden die ze willen hebben op Facebook, ook zoiets onzinnigs!

    Eigenlijk hoef jij toch helemaal niet door deze persoon bevestigd te worden? Jij bent ook zonder haar ‘vriendschap’ heel oké. Je hebt haar echt niet nodig in je leven. Er zijn zoveel mensen om jou heen die je waarderen om wie je bent, die om je geven en er voor je zijn. Met de verhuizing heb je kunnen merken dat er genoeg mensen zijn die klaar staan voor je. En degenen die het af laten weten, nou, jammer dan, dat is hun verlies!

    <3 Esther

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.