Eindelijk…Doei!!

De tijd van gaan is gekomen!
Eindelijk, want hoe vaak heb ik er naar verlangt. Op gehoopt. Naar gesmacht zelfs.
De dag dat (alle) hulpverlening zich zouden gaan bezighouden met gezinnen waar nog wel eer te behalen viel.
Dat ik me niet meer druk hoefde te maken om miscommunicatie, verkeerde informatie en vergeten afspraken. Geen urenlange discussies aan de keukentafel of eindeloze telefoongesprekken.
Na 10 jaar goede maar in het begin heel veel slechte tijden, heb ik vandaag afscheid genomen van de voogd en alle hulp van Parlan.site4_20110321142855_1_parlan
Eindelijk..
Het begon toen mijn lieve oudste zoon 2 jaar was. Wat een barrel was het.
Maar aangezien ik alleen een zusje en een oudste dochter had, dacht ik dat zijn gedrag typisch ‘jongens’ was. Vooral omdat ik zeer regelmatig van mijn schoonouders hoorde: “O, typisch zijn vader! We hopen dat je met hem gaat meemaken wat hij ons heeft aangedaan!!”
En bedankt.
Ik geloof dat ik met deze vervloeking aardig mijn portie gehad heb.
Eén ding weet ik wel: zoiets zal ik nooit mijn kinderen toewensen!

Toen hij 2,5 jaar was ging hij naar de peuterspeelzaal. Daar was het al geen lieverdje, zo hoorde ik vorig jaar(!!). Hij sloeg, beet en duwde om zich heen en hield totaal geen rekening met andere kindjes.
Eenmaal op de kleuterschool vroeg ik dan ook aan de juf of ze hem eens wilde observeren.
“Ik weet dat het heel raar klinkt, maar het lijkt wel alsof mijn zoontje geen geweten heeft”, vertrouwde ik haar toe.
Ik werd midden in de klas uitgelachen. geweten-cartoon-goed-en-kwaad-geweten
“Joh…dat hòeft ook nog helemaal niet! Het geweten is pas ontwikkeld als hij 6 is…en hij is nèt 4! Nee hoor, maak je niet druk, dat komt wel goed!”
3 weken later mag ik bij juf op gesprek komen….: “Het is wel een bijzonder jongetje hè?”
Goh…toch wel dus..
Na een gesprek bij de huisarts kon ik bij het Riagg terecht voor ouderbegeleiding. Iets wat zijn vader niet nodig vond, maar ik zo hard nodig had.

Een jaar later gaan zijn vader en ik uit elkaar en onze scheiding wordt nog steeds genoemd als het over vechtscheidingen gaat. Helaas kon ik het allemaal niet meer buiten de kinderen om houden en de situatie die ontstond heeft ze absoluut schade aangedaan. Geen periode waar ik trots op ben. Eenmaal weer terug in Wervershoof bleef Emiels gedrag een hot item.
Hij pleegde vernielingen met een jongetje uit een andere straat, haalde constant kattenkwaad uit en sloopte alles wat los en vast zat. Ondertussen ‘liep’ ik al bijna 2 jaar bij de ouderbegeleiding en was de indruk inmiddels wel ontstaan dat het niet aan de opvoeding lag. Gelukkig maar, want mijn zelfvertrouwen slonk met de dag!
vechtscheidingIk werd uitgenodigd om samen met mijn zoon langs te komen om hem eens te kunnen observeren.
Na 10 minuten was het duidelijk.. mijn zoon werd doorgestuurd. Maar daar was nog wel even een handtekening van zijn vader voor nodig. Maar ja, als mijn ex een machtsmiddel heeft zal hij die gebruiken; ik kreeg van hem dus geen toestemming mijn zoon verder te laten onderzoeken. Ik moest maar vooral tot Jehova bidden, want dan zou het wel goed komen……

 

Met dat argument (Mijn ex onthoud ons kind medische en/ of psychische zorg) heb ik het Advies en Meldpunt Kindermishandeling gebeld. Binnen een week stond de Kinderbescherming op de stoep voor een gesprek met mij en vader.
Een maand later had ik een raadsonderzoek liggen waarin vader compleet afgefikt werd en weer 3 weken later waren al onze kinderen onder toezicht van de staat gesteld…. HUH??
Ik kreeg een gezinscoach, daar mocht ik het mee doen. Hoe wanhopig was ik toen!!
In mijn ijver hulp te zoeken voor mijn oudste zoon, dreigde ik nu al mijn kinderen kwijt te raken omdat mijn ex niet wilde meewerken!
Gelukkig had ik school, de huisarts en familie achter me staan en werd de OTS van de andere kinderen na een jaar ongedaan gemaakt. Maar wat had ik het zwaar. De tweeling was inmiddels ook geboren en ik zat meer in het ziekenhuis dan dat ik thuis was. images
In september 2005 knapte ik bij mijn enkels af en heb ik moeten besluiten Emiel uit huis te laten plaatsen. Ik heb er al vaak over geschreven en gepraat, maar er is tot op heden geen moeilijkere beslissing in mijn leven geweest. Je gaat er vanuit dat je kind tot minimaal zijn 18de bij je is…niet zijn 8ste.
De kinderrechter besloot in al zijn wijsheid (kuch) dat Emiel wel bij zijn vader kon wonen en niet, zoals ik wilde, in een instelling.
Na 9 maanden ging de telefoon en vroeg ex of ik wilde langskomen. Hij stond op het punt Emiel iets aan te doen. De volgende dag vertrok Emiel naar zijn eerste pleeggezin. Klinkt stom, maar de vlag ging uit. Eindelijk ging hij de hulp krijgen die hij nodig had, hoopte ik.

Maar Emiel hopte van het ene gezin naar het andere .. woonde in Nibbixwoud en Alkmaar en ging toen naar zijn eerste gezinshuis in Heiloo. Van Heiloo naar Enkhuizen, waar het vreselijk mis ging en hij in aanraking kwam met allerlei middelen waar je je kind niet mee wil zien.
Hij werd in crisis opgenomen op Almata en ipv de gebruikelijke 9 maanden woonde mijn zoon bijna 1,5 jaar onder zwaar regime.
Maar hij had het nodig. Hij heeft er een rottijd gehad, maar ook verschrikkelijk veel geleerd.
Toen hij weer ‘naar buiten’ mocht, verhuisde hij weer naar een gezinshuis en wat heeft hij het daar goed gehad!
Helaas, hij groeide het gezin uit en mocht naar de 16+ groep in….Enkhuizen. Gelukkig heeft hij daar kunnen toepassen wat hij geleerd had en kon hij met zijn handen van de troep afblijven.

Inmiddels is mijn kind een ‘zwerver met een dak boven zijn hoofd’. Hij logeert overal en nergens, maar wat hij echt nodig heeft is een vaste baan, zodat hij bij DNO een kamer kan huren en de steun en hulp kan gaan krijgen die hij nog zo nodig heeft.
Ik houd zoveel van hem maar hij moet het zelf gaan doen.
We zijn er allemaal van overtuigd dat hij het kan en dat het ook allemaal wel goed komt, maar hij zal nog wel een paar keer flink stuiteren. LJR Alkmaar

Ondanks al mijn gemopper en geroep en gescheld en hopeloze, slapeloze nachten ben ik wel blij dat ik voor hem een voogd heb gehad. Zij kon deuren openen die voor een gewone moeder gesloten blijven. Ook Parlan heeft, op een paar flinke communicatieve missers na, heel goed werk gedaan voor mijn zoon. Vanmiddag hebben we op kantoor van het Leger des Heils Jeugdzorg en Reclassering afscheid genomen van elkaar. Even herinneringen opgehaald, even een paar flinke tranen weggeslikt.
En ik heb mijn cadeautje aan de voogd gegeven; een poncho. “In haar kleuren” zoals mijn ex haarfijn opmerkte (huh??? 😉 )
Toen ze ‘m paste vertelde ik haar dat ik hoopte dat ze nog eens met een warm gevoel aan ons zou denken. En als ze weer eens lange uren achter haar laptop maakte om in tijden van crisis een veilige plek te regelen voor één van haar pupillen, ze dat op deze manier kan volhouden en niet ijskoud wordt van haar werk. 😉
Ze werd er stil van…..

Ja, ik ben ze dankbaar voor alles wat er met Emiel bereikt is. We zijn er nog lang niet, maar het is een heerlijk joch waar hun ook een deel van zijn.
Goh….dat ik dit na 10 jaar kan zeggen.
Ik ben wel de laatste die dit verwacht had!

7 thoughts on “Eindelijk…Doei!!

  1. Ariënne says:

    Ik snap dit gevoel zo goed, dat begrijp je denk ik wel… Ik heb mijn “zwaard van Damocles” nog, iets wat mij vreselijk beangstigd. Maar als ik jouw relaas zo lees moet er ook voor mij licht aan de horizon komen… Een kwestie van tijd en geduld… Wees trots op wat je bereikt hebt, Ondanks kritieken zijn jullie toch op dit punt aangekomen, een punt waarvan je verder kan… XxX

  2. machteld says:

    Trots op jou én Emiel, want ook hij heeft hier niet zelf voor gekozen……
    Met zo’n moeder als jij kan hij bijna niet falen in het leven, al zal het soms zwaar zijn voor beide.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)