Opgelucht… een huis!

Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.
Ja, dat is bij mij wel van toepassing!!
Na gisteren het grote nieuws aan de kinderen over het nieuwe huis verteld te hebben, sloeg de stemming flink om bij mijn jongste.
Hij wil niet weg. Niet van school, niet bij zijn vrienden en niet uit Wognum.
En ik snap het maar al te goed.. Ook ik wil hier niet weg.
Ik kan het met al mijn buren goed hebben, en de sfeer in de straat is hartelijk, gemoedelijk en gezellig.
We staan altijd voor elkaar klaar en als er iemand hulp nodig heeft is een half woord genoeg.

En krijg ik dat terug? Tja…dat weet niemand!
Voorlopig moet er nog vreselijk veel gebeuren in het nieuwe huis, maar ik zie absoluut de mogelijkheden.
Een groot, licht huis met een eigen plekje voor iedereen.
Het is me gewoon gelukt zo’n huis te vinden! 🙂
Een grote tuin op het zuiden en lantaarnpalen in de steeg en voor de deur. (Vind ik fijn… is een tic van mij)

Het grote geregel is begonnen. Uitkering aanvragen is iets lastiger geworden dan het vroeger was, en wéér kreeg ik het gevoel een uitzuiger te zijn. Maar ik heb nu alleen een aanvulling nodig. Ik weet dat ik keihard werk voor mijn minimale loontje.
Ik heb toeslagen aangevraagd en uitgezocht waar ik allemaal recht op heb.
Het moet goed komen zo…
En toen ik eindelijk met de kids aan tafel zat, ging de telefoon. De Poolse dame die nu nog in het huis woont, bood in gebrekkig Engels haar excuus aan dat haar man mijn sms nu pas gelezen had. Ze wist niets van overdrachtsformulieren, maar ik mocht om half 7 wel langskomen met de kinderen om het huis te laten zien.
De jongens hadden toch snel hun borden leeg! 😉

En zo kon ik ze meenemen naar het nieuwe huis. Ik reed via een route die ze wel kennen…de route naar het huis van Patrick en Paulien. De route naar de knuffelhondjes…
Ik reed verder en wees Siebe de bushaltes… en reed even later de straat in waar we gaan wonen.
Het licht brandde in huis…dat was een fijn gezicht.
De Poolse deed open en we mochten naar binnen. Alles werd aan een grondige inspectie onderworpen en boven werden de kamers verdeeld. Zonder ruzie of gezeur!! Wauw!

 

Helaas is Femke nog steeds ziek en zij wilde graag naar buiten. Terwijl ik de Poolse mensen bedankte voor de mogelijkheid de kinderen voor te bereiden op de verhuizing raakte zij buiten aan de praat met de buren naast ons. Die blijk ik dus al gezien te hebben, want stom toevallig waren zij allebei ook bij WerkSaam toen ik daar vanmiddag was. “It’s a small world” aldus mijn Engelse buurman.
Buurvrouw is Nederlandse dus het werd een bijzonder gesprek toen de kinderen zich aan hen voorstelden. Leuk om te zien dat de jongens al zoveel Engelse woorden kunnen verstaan 😉

Daarna zijn we ook nog even naar de overbuurvrouw gelopen die ik al kende toen ik de eerste keer het huis mocht bekijken. Ook zij reageerde heel enthousiast dat wij over 10 dagen al de sleutel krijgen. De kennismaking met het buurjongetje verliep ook leuk en de eerste speeldates zijn afgesproken.
Zo zie je maar…. Ik sta perplex. Ik geniet op de terugreis van de stemmen van de kinderen. Medemblik is misschien toch wel heel erg leuk!

10 thoughts on “Opgelucht… een huis!

    • Jolanda says:

      Femke en ik hadden het al gezien he.. maar de jongens nog niet.
      Ik ben blij dat ik het ze nu mocht laten zien ipv pas op mijn verjaardag.. 😉

  1. Esther van den Bergh says:

    Ontzettend fijn voor jullie! En gelukkig toch nog wat eerder dan je had verwacht…….
    En ik denk dat die nieuwe buren zullen meevallen, als ik dat zo hoor! De eerste indruk is altijd belangrijk, en die maak je zelf natuurlijk ook! Jullie zijn een positief gezin, dus dat zit wel goed!
    Ik ben zo blij voor jullie! Het ziet er uit als een mooi groot huis, heerlijk dat iedereen een eigen plekje kan krijgen!

    En maak je niet druk over Marc (re je Facebookpost van vanmiddag), die wordt heus wel door mensen omringd die hem steunen, toch?
    Ga jij nu eerst maar eens deze klus klaren, dat schilderen en behangen enzo…..
    Laat de kinderen zoveel mogelijk zelf doen, dat scheelt weer, want jij werkt er ook nog eens naast, denk wel aan jezelf en je lijf!

    Heel veel succes in je nieuwe huis! Liefs, Esther

  2. machteld says:

    Met tranen van blijdschap voor jullie lees ik je verhaal. Oprecht blij voor jullie allemaal omdat het dan toch zo maar positief mag uitpakken…. het is je zo gegund!

  3. Fijn dat het huis je zo aanspreekt. En die ruimte… je hebt die gewoon nodig. De gun factor is hoog en zoals ik een tijdje geleden al zei: Dingen gebeuren met een reden. Als het jouw beurt is, weet je waarom. Je krijgt nu een mooie plek, vlak bij zwemwater en een mooie uitlaat plek voor Emma. Enne… Medemblik is niet het einde van de wereld…

  4. Ariënne says:

    De tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel… Ik weet zo goed hoe je je voelt! En inderdaad mijn gunfactor is ook groot! Wat fijn voor jou en de kinderen… Dit heb je nu nodig… Ik wens je veel wijsheid en energie!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)