Here comes the rain again..

Het gaat ff niet.
Niet zo goed.. wilde ik eigenlijk zeggen.
Ik zit er doorheen. Al een aantal dagen lees ik mijn eigen dagboek terug om te proberen dat gevoel van trots terug te vinden.
Door te lezen wat ik met mijn kinderen al allemaal meegemaakt heb, vind ik helaas niet mijn veerkracht terug, maar word ik eigenlijk alleen maar verdrietiger.187983_thumb_612x919

7 vette jaren, 7 mager jaren zeggen ze wel eens. Maar dat gaat bij ons niet op.
12 magere jaren en 4 vette. En dan tel ik mijn jeugd en tienerjaren maar helemaal niet. God mag weten hoe het straks moet.
In de media berichten dat de bijstandsgerechtigden er weer op achteruit gaan.
Dat psychische hulp niet meer te betalen is (zelfs niet voor kinderen: wat ben ik blij dat Emiel zo meteen 18 is!!) en dat allerlei toeslagen voor kinderen zijn afgeschaft.
Dat de huur rustig met € 100 wordt verhoogd op moment dat er een nieuwe huurder in een woning trekt.
Dat er steeds meer druk op de huurmarkt komt doordat regelgeving voor asielzoekers is gewijzigd. Het is mensonterend om ze zolang in AZC’s te laten zitten dus moeten gemeenten nu voor woningen zorgen. Woningen die er dus niet zijn. Niet voor hen, maar dus al helemaal niet voor autochtone alleenstaande moeders met (veel) kinderen..
En dat het eigen risico weer verhoogd is. Niet alleen bij de zorgverzekeraar, maar ook bij andere verzekeringen.
De notaris schiet niet op met de akte van verdeling (antwoorden op aanvullende vragen van de bank waren bij een zwangere collega in de mailbox gekomen en daar kon niemand bij… #zucht)

Het gaat niet lekker met oudste zoon. Ook hij maakt zich grote zorgen om zijn toekomst want waar moet hij straks wonen? Als hij 18 is valt hij niet meer onder de Jeugdzorgwet en moet hij van zijn kamer af maar hij kan zich pas inschrijven voor een woning als hij jarig is geweest. Waar hij in de tussentijd moet wonen is nog steeds een groot raadsel.
School heeft hij opgegeven en hij werkt wel, maar maakt daar te weinig uren om ook van te kunnen leven. Het liefst zou ik hem in huis nemen maar dat is onder de huidige omstandigheden onmogelijk.
En natuurlijk bieden allerlei “vrienden” hem woonruimte aan.
Vader vindt natuurlijk ook weer van alles en is dat ook weer op de hem zo bekende wijze luidkeels aan het verkondigen. Want dat het straks wel fout moet gaan weet hij wel zeker.
Ja…dat geeft echt vertrouwen naar zijn kind. De ziel weet al nu al niet welke kant hij op moet en met deze ‘voorspellingen’ ben ik heel bang dat hij al zijn zelfvertrouwen kwijtraakt.
Heel fijn zo’n self fulfilling prophecy.

En met de rest gaat het ook niet lekker. De lontjes worden steeds korter. Syd kan echt niet stoppen met duimen en ook de ongelukjes komen weer vaker en vaker voor. Ook op school.
Dochter is meer niet dan wel thuis, hoewel ze haar stinkende best voor me doet. Dat zie en merk ik wel, maar ook ik krijg steeds meer behoefte om me terug te trekken en alleen te zijn.
Diep onder de dekens. Ver weg. Het liefst dromend van een rooskleurige toekomst maar die dromen komen niet.
Mijn collega’s merken ook dat ik niet in mijn vel zit. Ik kan het ze wel allemaal vertellen maar dat wil ik helemaal niet.
Door mijn verkeerde reacties op die jonkies ben ik nu het mikpunt van plagerijtjes en rotopmerkingen geworden en daar probeer ik boven te staan maar nu wordt mijn gebrek aan werkervaring ( en dus ook eelt) pijnlijk duidelijk. Het werk is zwaar. Heel erg zwaar en eigenlijk totaal niet passend voor mij.
Maar ja.. ik had gehoopt dat er allang een woning zou zijn!
Dan had ik ’s morgens kunnen werken en ’s middags aan mijn toekomst met mijn kinderen kunnen bouwen. Maar dat gebeurd dus niet. En kan ik ook niet op zoek naar iets passenders.
Ik zie de toekomst zo somber in.

Nog maanden misschien wel jaren hier bij iemand die verder wil met zijn leven zonder ons.
Nog maanden misschien wel jaren hier in een huis waar ik niet meer wil/ kan wonen want het is mijn (t)huis niet meer. Ik voel me verloren en alleen. Zo vreselijk alleen.
Ondanks alle mensen die regelmatig vragen of ik al een huis heb. Zodra ik nee zeg valt het gesprek stil want tja….wat valt er verder nog te zeggen??
Met medelijden of medeleven kan ik geen huis huren. Medelijden of medeleven houden met niet vast en geven geen knuffels.
Medelijden en medeleven troosten me niet als ik het niet meer zie zitten. En niemand die me helpen kan. Zolang er niet iets vreselijks mis is kan niemand deuren voor me openen.
Maar is het nou zo erg geworden in Nederland dat je eerst iets heel ergs moet doen voordat je aan de beurt bent en je geholpen wordt?
Is 8 maanden wachten en in een situatie verkeren met 4 kinderen waar je niet wilt zijn, niet erg genoeg? Blijkbaar niet….

5 thoughts on “Here comes the rain again..

  1. Marchia says:

    Met tranen in mijn ogen zit ik je verhaal te lezen en voel me zo ontzettend machteloos. Wat wil ik het graag anders zien in jouw leven en wat gun ik jou het geluk. Maar ik kan je helaas niet helpen 🙁
    Zit ook te ver van je af om je een knuffel te geven, maar ik denk heel vaak aan je. Xxx

  2. Leonie says:

    In the end everything will be okay, if it’s not okay then it’s not the end……….

    Tot die tijd mag je je compleet naar de klote voelen. Ik wou dat er iets was dat we voor jullie kunnen betekenen. Maar ik weet het niet…….

    Heel veel sterkte Jo

  3. Esther van den Bergh says:

    Wat kan ik aan je schrijven? Ik heb hier echt even over lopen piekeren. Want helpen kan ik je niet. En je vertellen dat er anderen zijn die het nog slechter hebben, die op straat staan, of in een opvang zitten, of misschien wel al tien jaar op een huis wachten, daar heb je helemaal niets aan en dat weet je zelf ook allemaal heus wel.
    Ik denk dat het ook een beetje bij de tijd van het jaar hoort, om mij heen zie ik (mijzelf incluis) meer mensen die een dieptepunt lijken te bereiken, flink in de put zitten en het even niet meer zien zitten.
    We zitten op de helft van de ‘winter’, gelukkig gaan de dagen al langzaamaan wat langer worden en kan ik mijzelf verstandelijk wijsmaken dat de lente onderweg is, anders weet ik het ook niet…..

    Ik zou zoveel voor je willen doen en/of willen betekenen, maar het enige wat ik kan doen is een virtuele knuffel en wat positieve, opbeurende woorden. Daar heb je niets aan. Je zal in jezelf de kracht en het doorzettingsvermogen moeten zoeken en vinden om dit vol te houden. Dat je het kan, dat geloof ik wel. Dat weet je zelf ook, want je hebt wel voor hetere vuren gestaan. Maar na zoveel ellende zou je wat beters verdienen en iets meer mazzel nu je het zo hard nodig hebt. Maar wat niet is, kan nog komen, houd dat in gedachten!

    Over de krappe woonmarkt heb ik wel een opmerking. Die wordt voornamelijk veroorzaakt door een maatregel uit 2012 waarbij is besloten dat de woningbouwverenigingen 75% (!!!) van hun huizenbestand te koop moeten aanbieden. Verder worden veel huizen in hun bestand gesloopt en nieuwbouw is de laatste jaren vaak geen optie of uitgesteld. Sociale woningbouw is nihil. Zie ook deze link http://juridischdagblad.nl/content/view/11157/59/
    Het aantal woningen uit het bestand dat naar vluchtelingen gaat is maar 1,35%. Ook al is dit dus echt heel weinig, het is zuur als je ziet dat een woning die jij graag wil, weggegeven wordt aan een ‘asielzoeker’ (tussen haakjes omdat ik een hekel heb aan dat hokje, het is een mens zoals jij en ik). Ik heb zelf in dezelfde positie gezeten, moest verhuizen door sloop van ons huis. Woonde al dik 20 jaar in deze wijk en wilde daar graag blijven dus mijn zoekgebied was erg klein. Als je dan merkt dat huizen die vrijkomen niet in het aanbod terechtkomen omdat ze naar het noodbestand gaan dan steekt dat. Maar ik hield mijzelf altijd voor ogen dat ik hoe dan ook nooit zou willen ruilen met wat deze mensen hadden meegemaakt in hun leven. Moeten vluchten, oorlog, ellende, etc. Het enige wat ik uiteindelijk kon bereiken na gesprekken met de woningbouw was de belofte dat de eerstvolgende vrijkomende woning in de wijk niet wéér naar het noodbestand zou gaan. Maar toen waren er al flink wat jaren voorbij gegaan en woningen weggegeven. En ik werd zieker en zieker in dat oude huis. Maar goed, dit is allemaal bijzaak.

    On topic: ik heb heus begrepen dat je graag weer deel uit wilde maken van de maatschappij door middel van een baan/werken. Ook financieel is het natuurlijk te prefereren. Maar het werk dat jij nu doet, is toch eigenlijk helemaal niet geschikt voor jou/je lijf? Dit is een enorme aanslag op je hoeveelheid beschikbare energie. Dat weet je zelf ook . Ik hoop dan ook voor jou dat je snel een andere, beter passende baan vindt,

    Laat je niet gek maken door alle nieuwsberichten over kortingen, over crises en andere maatregelen. Angst en zorgen over wat moet gaan komen slurpen energie weg die je hard nodig hebt voor andere zaken en het helpt je niets. Ik heb ook met al die net genoemde zaken van doen maar ik blijf toch volhouden dat ik het goed heb.
    Want ik heb ooit op straat geleefd met niets, en zolang ik een dak boven mijn hoofd heb, een kachel die brandt, te eten heb en internet dat werkt, heb ik het goed, heel goed. Er zijn mensen die ’s ochtends een paar kilometer moeten lopen voor een emmer water, die geen gezondheidszorg in hun buurt hebben, dagen moeten lopen voor een doktersbezoek, je kunt dit zelf aanvullen. Dat is dan mijn manier om het vol te houden.
    Voor jou is het zwaarder met je kinderen waar je goed voor wilt zorgen, dat is logisch. Maar echt, je doet het geweldig. Je bent een kanjer, een bikkel. Houd vol, het komt echt goed, dat kan niet anders!

    Meer kan ik je niet zeggen, lieverd. Ik zou zo graag alles voor je willen veranderen, verbeteren. Als ik die miljoenenprijs win, dan koop ik zo een huis voor je hoor! En er zijn met mij veel meer mensen die het goed met jou en je kids voor hebben. Probeer je daar aan vast te houden, zoek in jezelf naar kracht en blijf knokken. We moeten wel, nietwaar? Elke dag weer. Want uiteindelijk is het het wel degelijk waard, dat zul je zien. Kan kort duren, kan lang duren, maar er komt een dag waarop je zal zeggen, het is goed…. zo moet het zijn….

    {{{{knuffel}}}} {{{{knuffel}}}} en heel veel liefs en positiviteit voor jou! Esther

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)