Brusjesband

Gelukkig mag ik als moeder altijd verschrikkelijk trots zijn op mijn kinderen.
En vandaag had ik weer zo’n lekker, warm, groeiend en gloeiend gevoel van binnen. TROTS!!

Vroeger waren Femke en Emiel onafscheidelijk. Zoals het hoorde tussen een grote zus en haar kleine broertje.
Maar het kleine broertje begon streken uit te halen. Eerst kattenkwaad maar van lieverlee werd zijn zus het een beetje zat om haar handen boven zijn hoofd te moeten houden.
Toen hij 6-7 jaar werd, werd helaas ook hun band slechter en slechter.
Zij irriteerde zich aan zijn gedrag, en hij vond het zijn levensmissie om het zijn grote zus zo moeilijk mogelijk te maken. Met lede ogen moest ik aanzien hoe mijn kinderen niet eens meer met elkaar in 1 ruimte konden zijn. agressief

Ook de nodige hulpverlening keek in die tijd met grote ogen toe hoe het mogelijk was dat (inmiddels 3) kinderen situaties binnen een minuut zó konden laten escaleren.
Papa gaf 3 maanden na het ingaan van de omgangsregeling al aan dat hij alle 3 de kinderen tegelijk, niet aankon.
Dat bleek voor mij geen optie; zoiets zeggen. Ik mocht door de weeks wel voor deze 3 liefjes zorgen, maar hij kreeg het voor elkaar dat hij om het weekend óf zijn oudste en jongste kind zag, of ( 2 weken later dus) zijn middelste kind. Ja… elk kind kreeg dus 1 weekend in de maand zijn/ haar papa te zien.
Kleine ergernis van mijn kant was dat ik later van hem de schuld kreeg dat zijn band met de kinderen zo slecht was, omdat ìk wilde scheiden… uhuh……. 😉

Maar goed, het verhaal is bekend. Emiel ging uit huis, en het leek toen beter om hem even ‘buiten bereik’ van zijn brusjes te houden (brusjes = Broers en Zus(jes) ) Ook als ze samen waren bij bijvoorbeeld het pleeggezin waar Emiel woonde, gebeurde het dat ze elkaar binnen de kortste keren (verbaal) afmaakten.
Eigenlijk een opluchting/ bevestiging voor mij want dat gaf aan dat deze verstoorde relatie echt bij hun lag, en niet door mij beïnvloed werd.
Maar als ze elkaar zagen was dat altijd bij mij, en zelden langer dan een dag. .. Hoe treurig eigenlijk, maar het ging echt niet samen.

Toen Emiel naar Almata ging merkte ik een verandering bij zijn zus. Ze wilde mee als ik naar hem toeging, en ik merkte dat zij er behoefte aan kreeg om ook eens met hem alleen te zijn. Zonder de wakende ogen van een volwassene 😉
Ik gunde ze dat, en wonderwel ging het goed! Ze haalden grapjes uit, namen elkaar (en mij) in de maling en hadden bespraken zaken die ze alleen met elkaar bespraken.
Maar nog steeds ging het thuis regelmatig fout en werd de sfeer snauwend, kribbig en fel. Maar ja… tot op zekere hoogte denk ik dat dat in ieder huis gebeurd waar je meerdere pubers bij elkaar zet. Maar zeker weten doe ik dat niet 😉

Nu zit mijn oudste zoon in een fase waarin het voor hem moeilijk is zijn toekomst in te schatten en te kunnen overzien wat nu juiste keuzes zijn. De laatste maanden gaat het weer even minder met hem en lijkt hij steeds te kiezen voor ‘de korte kick’ . Ik heb die term al eerder uitgelegd.
Vandaag hadden wij weer een gesprek met iemand die hem nu de allerlaatste helpende hand kan toereiken. Als hij deze kans niet grijpt, is hij volgende week zijn school, geld, baan en kamer kwijt.
Het was dus een belangrijk gesprek en Fem bood vanmorgen aan mee te gaan. Ik kon haar wel zoenen.
De enige van wie hij nog iets aanneemt, is zijn grote zus. En ik ben daar zo blij mee!!
Nu maar hopen dat hij naar ons en vooral naar haar luistert …
2015-01-14

6 thoughts on “Brusjesband

    • Jolanda says:

      Ik blijf nog een keer in die gebedjes. Helaas is hij nu nogal onder invloed van een jongen die denkt in oplossingen, terwijl ik liever heb dat ze denken in hoe – voorkom -ik – dat – ik – überhaupt – een – oplossing – nodig – heb!!
      (hij heeft aangeboden dat zoonlief wel bij hun kan wonen, maar ik wil helemaal niet dat hij in die positie komt, dus)

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)