De vos en de strop

Nou…dat is duidelijk.10452355_889092071106324_2970958851818932335_n
Veel mensen spreken er schande van, maar slechts enkelen zijn bereid hun nek uit te steken en me te helpen. Achterlijke regelgeving in Nl maakt het onmogelijk om goed voor je gezin te kunnen zorgen.
En geloof me; Ik ben me er echt wel van bewust dat ik niet de enige moeder ben die in deze situatie zit. En dat er velen zijn die het veel slechter hebben dan wij.
Maar toch….
De waarom-vraag blijft maar door mijn hoofd malen en ik krijg er geen antwoord op.

Vanmiddag nam ik even een momentje voor mezelf. De kids waren uit spelen.
Zonnetje scheen nog net in de kamer. Perfect om de radio uit te zetten en eens naar mezelf te luisteren.
Tranen sprongen weer in mijn ogen. Ik voel me zo onmachtig. Waarom gebeurt dit nu allemaal weer?
Waarom worden mijn zoekjaren afgepakt? Waarom mag ik geen urgentie aanvragen?
Waarom kan ik niet particulier huren? Waarom kan de gemeente mij niet helpen? Hoezo WMO…die hebben al helemaal niets te vertellen en totaal geen daadkracht!
Waarom belandt ik wéér tussen wal en schip?

En plotseling kreeg ik antwoord. Absoluut niet het antwoord dat ik wilde, maar duidelijk was het zeker.
Ik zag een heel kort clipje. Een minifilmpje. Een beeld van een vosje dat zichzelf bezig was op te hangen in een strop.

Ik realiseerde me dat ik bezig ben mezelf op te hangen op deze manier. Ik kan me maar beter koest houden en hopen dat het kleine beetje lucht dat ik nu gekregen heb, genoeg is om te ‘overleven’.
Want hoe drukker ik me maak, des te meer energie ik verlies aan iets dat ik gewoon niet ga winnen!
Ik moet dimmen. Opletten dat ik niet weer dezelfde fout maak als 12 jaar geleden.
Zoveel energie kwijtraken aan vechten voor mijn kinderen, dat ik mezelf verlies en ik weer lichamelijke klachten ga krijgen.

Maar wanneer ik daaraan denk wordt ik overvallen door een golf van paniek. Als ik bij de verschillende woningbouwverenigingen naar de verantwoording kijk, ben ik met mijn 5 jaar nog lang niet aan de beurt voor een gezinswoning. Dan zou ik de jaren die ik erbij krijg met een urgentie, heel goed kunnen gebruiken. Maar die krijg ik dus niet, omdat ik nu al 5 jaar heb.
De enige woningen die ik toegewezen zie onder de 5 jaar, zijn dus met een urgentieverklaring. Daarboven wordt het al snel 10 tot 12 jaar…
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Nou ja.. mezelf koest houden dus. Als een gevangen vosje ( hoezo ‘ik dacht slim te zijn’) met een akelige strop op me heen, zuinig zijn op dat beetje lucht dat ik nog heb.
Rustig afwachten tot de situatie veranderd.
Pffff…. Verstikkend!! Alleen het idee al.
Ik en rustig afwachten………

Er is wel iets wat me lucht geeft.
Marc heeft gisteren zijn digitale doka uitgeruimd en daar staat nu mijn bed. Hij heeft aangeboden dat hij daar op het eenpersoonsbed gaat slapen, zodat ik terug kan naar de grote slaapkamer en ook Femke haar privacy terug heeft.
Ik kan dus weer het licht aandoen als de wekker is gegaan. Ik kan me weer rustig omkleden en lekker tutten zonder mijn dochter wakker te maken.
Het is een klein dingetje, maar misschien net genoeg lucht om het uit te houden.1939510_779254198779348_8078342254139136645_n

3 thoughts on “De vos en de strop

  1. Esther van den Bergh says:

    Waarom dit zo allemaal is gegaan, weet je toch nooit. Misschien is dit omdat er ergens op dit pad iets helemaal niet goed zal gaan voor jou en je gezin en dit de enige manier is om dat te voorkomen? Misschien zul je achteraf, veel later, zeggen, gelukkig maar dat het zo is gegaan toen, anders hadden we dit nu niet gehad/meegemaakt. Je weet het toch nooit……
    Maar: de manier waarop je er nu tegenaan kijkt, is wel beter. Je kunt er niets aan doen, en jezelf inderdaad als een ‘vosje ophangen’ is niet slim. Hopelijk scheelt het net genoeg dat je nu weer een eigen plek hebt om te slapen en even op jezelf te zijn, dat is heel belangrijk.

    Neemt niet weg dat het ontzettend oneerlijk is gegaan en onbegrijpelijk is dat er niemand van hogerhand heeft ingegrepen en heeft gezegd: dit kan niet en dit lossen we anders op.

    Houd vol lieverd, blijf ademhalen en richt je op je gezin en op wat je wèl hebt. Sterkte, xx <3

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)