De gifbeker

Als ik met mensen praat en vertel wat ik allemaal al heb meegemaakt geloven ze me vaak niet.
Mijn jeugd.. het ontbreken van mijn moeder in die belangrijke jaren. Haar terugvinden toen ik net 18 was en het huis uitging. De pesterijen op de lagere school en de mavo omdat ik zo stil was en dus een dankbaar slachtoffer bleek. Het drankmisbruik door mijn vader en de smerige mindgames die hij met ons kinderen speelde.
Mijn huwelijk met ex 1. Hoe dat op de klippen liep en hoe ik heb moeten vechten voor mijn kinderen.
De problemen rondom mijn oudste zoon en hoe mijn zorgvraag compleet de nek omgedraaid werd en resulteerde in de OTS van de 3 oudsten.
Mijn gevecht tegen instanties die ik gelukkig won, want ik ben wel een goede moeder!

Daarna de zwangerschap en de vroeggeboorte van de tweeling. Zoveel spanning en stress…zo vaak in het ziekenhuis en naar artsen. Maar daar zijn ze overheen gegroeid! Gelukkig maar.
Daarna de absurde break-up met hun vader. Hoe hij door 5 agenten uit huis moest worden gehaald en daarbij de tent volledig afbrak. Ik bedoel….als je de kerstboom terugvindt in de box van de baby’s??

Jarenlang alleen geweest en toen vond het geluk mij. Leek het. We wilden samenwonen en begrijpelijk genoeg wilde mijn partner dan wel in een nieuw huis wonen. Niet in het huis waar ik al zoveel herinneringen had. Dat snapte ik. We gingen op zoek naar een grotere woning maar de woningbouw liet ons al weten dat dat er niet inzat.
En dus kochten we zijn ouderlijk huis. Ik geloofde in de liefde en liet alles achter me.
We hebben mooie tijden gehad. En moeilijke…toen ik de diagnose fibromyalgie en CVS/ CPS kreeg.
Maar ik kreeg een revalidatietraject en wat heb ik ongelooflijk veel over mezelf geleerd! Daar ben ik heel dankbaar voor.. dat ik die ruimte gekregen heb. Dat er voor ons gezorgd is. Want dat deed hij absoluut.

Maar het gezinsleven bleek hem te zwaar. Ondanks dat ik hem voorstelde aan mensen die in een soortgelijke situatie zaten, en hem boeken liet lezen over stiefgezinnen..
Het viel hem zwaarder en zwaarder en langzaam zag ik mijn partner veranderen in iemand die weinig plezier meer had. Tot die ene dag in juni..nu alweer bijna een half jaar geleden.
Terwijl ik hem er nog van probeerde te overtuigen dat ook pubers last hebben van fases en dat hun gedrag niet tegen hem persoonlijk was, gooide hij de handdoek in de ring. Het was op.

En dus begint alles weer van voor af aan. Een huis zoeken, inkomen bij elkaar sprokkelen en ondertussen ook de kinderen opvangen. Again.
Ik hoopte echt dat ik alle ongein in mijn eerste 40 levensjaren voor mijn kiezen gehad zou hebben. Dat ik daarna een rustig leven kon opbouwen. Stabiel. Natuurlijk wel eens iets aan de hand, maar al dat gezeik zou me niet meer raken. Ik zou tot rust gekomen zijn en wie weet…. Mocht ik ook ooit nog oma worden!
Het liefst met een opa naast me, maar dat beeld krijg ik niet scherp. Nee…ik blijf voortaan alleen.

Maar dan kijk ik naar de laatste maand. Wat een gezeik om een huis!!
Een fout in het systeem van Woonmatch zorgde ervoor dat ik geen 12 zoekjaren, maar 5 heb.
Bam. Dat betekent dat mijn grootste angst waarheid wordt. Ik moet wéér gaan ‘zwerven’ met mijn kinderen. Want hier blijven lijkt de beste oplossing, maar dat is het ook niet. Marc kan niet verder met zijn leven en wij ook niet. Ik slaap bij mijn 19 jarige dochter op de kamer… hoe ongezond is dat!
Een tijdje is te doen, maar we hebben nu allebei totaal geen privacy.
Dit kan niet nog jaren gaan duren.

Ik geloof in Karma. Maar ik vraag me echt oprecht af wat ik zo verkeerd gedaan heb dat deze gifbeker nog steeds niet leeg blijkt te zijn. Wanneer mag ik eindelijk ECHT gelukkig zijn in een rustige omgeving? Eentje waarbij ik mijn kinderen in rust en liefde mag grootbrengen?
Want wat heeft de toekomst voor ons in petto? Hoe groot is die gifbeker en overleven we dit?

7 thoughts on “De gifbeker

  1. machteld says:

    Ik weet het niet lieve Jo, zit hier mijn tranen weg te slikken. Tranen van verdriet om jouw ellende die je niet verdiend en nooit hebt verdiend. Karma is een bitch hoor ik wel eens zeggen, maar sjees wat een ongelofelijk kutwijf moet ze wel niet zijn om jou door deze bak met drek te willen slepen…
    Geen zinnige woorden voor je, geen troost en geen oplossing maar wel oprecht medeleven en hoop voor jou dat jullie binnenkort een nieuwe start mogen en kunnen gaan maken…
    Knuffel van Mag

  2. Esther van den Bergh says:

    Dat je ooit iets heel ergs gedaan moet hebben omdat het karma zou zijn, ben ik het helemaal niet mee eens. Het leven is nu eenmaal af en toe, en soms wel vaker, heel oneerlijk.
    Ik blijf de overtuiging houden dat het goed zal komen, uiteindelijk. Daar heb jij niet veel aan. Voor jou is het op dit moment enkel ellende en stress. Toch hoop ik dat je positief blijft, en doorzet. Je moet wel, nietwaar?!
    Aan de hoeveelheid mensen die met je meeleven en achter je staan, ligt het niet. Houd je daar aan vast, lieverd, je staat er hoe dan ook niet alleen voor. Ik geef je in gedachten een knuffel en hoop dat er gauw positief nieuws voor je komt! xx

  3. Dyana says:

    Geen idee. Echt geen idee. Kan er niet bij met m’n hoofd. Denk aan je. Ook mijn moeder leeft volop mee. Je hebt er geen huis mee, maar god wijffie; wat zijn er veel mensen die ontzettend veel om je geven. Knuf Dyaan

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)