Verlossing?

Afgelopen donderdag had ik eindelijk al mijn moed bij elkaar geraapt.17621_161903947292531_1508056968_n
Ik merk dat ik weer behoorlijk ‘mopper’ ..ook al doe ik nog zo mijn best om zoveel mogelijk lichtpuntjes te zien en te benoemen. Mensen vinden het niet leuk als je in negatieve buien blijft hangen en het lijkt alsof je daarmee aandacht wilt trekken. Negatieve aandacht is tenslotte ook aandacht 😉
Maar na de zoveelste week waarin ik geen huis voor mij en mijn kinderen kan vinden, heb ik toch de woningbouwvereniging maar gebeld.
Na het ‘geintje’ waarbij ik het mij toegezegde huis weer moest teruggeven, ben ik inmiddels op voornaam-basis met de dame die over de toewijzingen gaat.
Een positie die ik absoluut niet wil misbruiken, dus ik bel nooit.

4 Maanden nadat hier de kogel door de kerk ging, wonen we echter nog steeds samen.
De sfeer is gelukkig bijgetrokken en we hebben niet zoveel ruzie en spanning meer als in de eerste maanden. Maar ideaal is het niet.
Ik merk het aan mijn lichaam en aan mijn slaapritme. Of eigenlijk: het ontbreken daarvan.
Allerlei klachten en kwaaltjes steken de kop op en ik kan het natuurlijk ook allemaal op het jaargetijde en de reuma gooien, maar ik weet wel beter; het is de combinatie.

Verhuizen-Berekenen  Mijn vraag was duidelijk: “Moet ik verder kijken dan de dorpsgrenzen van Wognum, of komt er binnenkort een gezinswoning vrij?”
En het antwoord was ook heel duidelijk: “Er komt op korte termijn niets vrij in Wognum of Nibbixwoud. Sterker nog, er zijn helemaal geen huuropzeggingen. De markt in de grotere huizen zit vast. En als er al iets vrij komt staat het COA te springen om grote woningen.
En als die zich niet laten zien is de woningbouw nog verplicht om een vastgesteld aantal huizen te verkopen.
Ook de grotere gezinswoningen. En die komen dan niet meer terug in de verhuur.”

Duidelijk dus. De toon waarmee dame van de woningbouw dit vertelde, zei zo mogelijk nog veel meer. Ik moest maar geen hoop koesteren.
Dus toen heb ik de akelige beslissing moeten nemen om niet meer in Wognum te blijven.
Dochterlief is het er niet mee eens, en de kleinste spruit ook niet. De anderen hebben minder moeite en geven aan dat zij het belangrijkste vinden dat we een fijn huis krijgen. Dat de tweeling de komende 2 jaar dan naar Wognum moet blijven fietsen is dan een vervelende bijkomstigheid.
Maar ach, over 2 jaar gaan ook zij naar het voortgezet onderwijs en dan is het fijner als we wel in Hoorn wonen.
Het heeft ook voordelen, verhuizen naar de stad maar wat zal ik het dorp en de weidse uitzichten gaan missen 🙁 a-huur

En toch… sinds ik die beslissing genomen heb, voel ik me een stuk rustiger. Opgelucht bijna.
Ik hoop dat Hoorn of Zwaag ons de fijne plek gaan geven waar ik nooit meer weg hoef….

8 thoughts on “Verlossing?

    • Cilia says:

      Ja, fijn dat je er voor jezelf uit bent… geeft rust en minder stress voor je lieve lijf.
      en als kinderen groter worden..veranderd er ook altijd weer vanalles…
      Nu de woning nog…
      liefs Cilia

  1. Lucy says:

    Heel zonde om het mooie Wognum te moeten verlaten, maar wat je zegt, over 2 jaar is wel weer handig. En Hoorn of Zwaag heeft ook mooie plekjes. Veel succes!

  2. Marco says:

    Je gaat het gewoon redden om je toekomst voort te zetten. In Zwaag is het net een dorp, dus dat voelt straks gerust wel goed. En bovendien het gemak van de stad dichtbij.
    Ik wens je veel succes en sterkte, maar ook duim ik voor je dat je snel wat naar het zin kan vinden.

  3. Trudy says:

    Een knoop doorhakken geeft een opgelucht gevoel. Dat is heel herkenbaar. Ik ga voor je duimen dat er binnenkort iets voor je gading bij is. (ben hier toch bijna klaar, stel je voor dat ik me zou gaan vervelen hahaha)
    XxX

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)