Nachtgedachten

indexTja.. en daar zit ik dan.
Rechtop in bed, omdat daar de enige plek is waar ik niets moet, of niets hoef.
Het slapen gaat alweer een tijdje niet lekker. Zeg maar gerust dat het een probleem aan het worden is.
Na het eten kan ik wel slapen, maar als ik dan nog vóór kindertjesbedtijd in mijn mandje lig, wil de slaap niet komen. Met behulp van hypnose-achtige cd’s heb ik nog de meeste kans om voor middernacht in dromenland aan te komen, maar garanties heb ik nooit.

En dan het ergste. Elke 1,5 uur wakker. Soms maar even en is een slokje water voldoende.
Maar meestal is dat het moment dat mijn hoofd volstroomt met de meest bizarre gedachten.
Sommigen zijn best handig. Goede ideeën kunnen er ook tussen zitten, maar anders is het onzin waar ik me midden in de nacht helemaal niet mee bezig moet houden.
Zaken over school, over mijn werk, over financiën of de kinderen. Ik draai en draai nog eens, stomp mijn kussen in elkaar…alsof dat arme ding er iets aan kan doen.
Laat mijn benen buitenboord bungelen en trek ze daarna ijskoud weer onder de deken. Die trouwens het ene uur te dun is, maar die ik vervolgens eegoedkope-klusjesman-of-schilder-voor-plafonds-en-murenn uur later hevig zwetend naar het voeteneinde trap.

Vannacht zal weer geen haar beter zijn vrees ik, want ik had lichamelijk een bijzonder slechte dag vandaag. Om 4:30 uur wakker, en daarna niet echt meer geslapen. In mijn hoofd al helemaal met de verhuizing van mijn lieve vriendinnetje Trudy bezig. Ik hoopte zo dat ze dan toch met de verhuizing zelf wat meer hulp zou krijgen dan ze de afgelopen weken gehad heeft.
Avonden lang was ze alleen bezig om van dat vreselijke regenboog-huis haar paleis te maken. Ook daar voel ik me schuldig over ondanks dat ik in de weekenden zoveel deed als ik kon.

En daar gaan trouwens mijn meeste dromen, nou ja zeg maar gerust nachtmerries, over.
Over mijn eigen paleis, waar ik zoveel zou willen doen, maar waar ik niet eens over de drempel kan komen omdat mijn benen dienst weigeren. Of waar ik zoveel zou willen schilderen en behangen in de kamertjes van de kinderen, maar dat ik geen kwast kan vasthouden omdat ik mijn vingers niet kan buigen.
Ik probeer het voor mezelf allemaal te verklaren.. want ik moet dingen doen waarvan ik mezelf beloofd had dat ik dat nooit meer zou hoeven doen! Verhuizen naar Wognum was niet alleen lichamelijk zwaar voor me ( ik kon letterlijk niet eens meer een wandcontactdoos terugschroeven aan de muur) maar ook geestelijk. Want het huis in Wervershoof was mijn eigen huis.
En hoeveel ik ook van Marc hield, en hoeveel zin ik er in had om ons leven verder samen te leven in ons koophuis, ik moest wel bijna al mijn spulletjes wegdoen en afscheid nemen van mijn veilige plek!!

Nu het nieuwe huis op zich laat wachten, krijg ik de tijd om na te denken.
Ik vind het zo allemachtig knap van Trudy dat ze al precies wist hoe zij haar nieuwe huis wilde inrichten.
Wat ze nodig had. Welke kleuren ze wilde en hoeveel ze ervan hebben moest.
Ik kan dat niet, weet ik. Ik ben heel bang dat ik mijn kinderen weer in een bij-mekaar-geraapt zooitje moet gaan laten wonen.
Het is nog niet duidelijk hoe we de boedelscheiding gaan doen en zo zoetjes aan krijg ik wel wat spulletjes aangeboden.
Hoe het eruit ziet weet ik niet. Of het überhaupt bij elkaar past weet ik ook niet.
En dan beginnen de duveltjes in de nacht weer..
Of het nou echt zo belangrijk is dat de meubels bij elkaar passen.
Of het nou zo belangrijk is dat je je eigen kleur op een muur kan schilderen.
Of het nou zo belangrijk is dat er knap tapijt boven, en laminaat beneden ligt. Nee toch?
Het gaat er toch om dat je gelukkig bent met je kinderen?
Het gaat erom dat je ze een dak boven hun hoofd kunt geven, en elke avond een warme maaltijd op tafel kunt zetten.
Dat je een luisterend oor voor hen hebt of een goed advies, als ze dat willen. Dáár gaat het om!

Maar stiekem vind ik een mooi huis inmiddels wel belangrijk. Ik ben geen 30 meer. Ik heb geen bergen energie of een lenig lichaam meer. Het werk dat ik nu doe, is lichamelijk gezien het zwaarste dat ik aankan. En dat brengt niet genoeg op de bankrekening om ook van te kunnen sparen….100_9167
En laten we wel wezen: Ik ben nu 42 jaar. Oké…een carrière heb ik nooit kunnen opbouwen.
Ik heb me door ex 1 financieel en materieel vreselijk laten afzetten na ons huwelijk.
Ex 2 heeft mij met schulden achtergelaten waar je gerust U tegen kunt zeggen.
En nu ben ik voor de derde keer alleen. Moet ik voor de derde keer een thuis opbouwen met spullen die ik nog nodig zal hebben als de scheiding helemaal rond is. Even voor alle duidelijkheid: Marc zet mij niet af. Marc zal eerder spullen met mij meegeven dan dat we erom moeten ‘vechten’.
Maar een bank, of een bed, of de audiospullen kun je nou eenmaal niet verdelen. Borden wel. Die heb ik genoeg 😉
Maar ik zie er zo tegenop!!
Is dat verwend?

En zo buitelen de duiveltjes over elkaar heen in mijn hoofd. Ik kan er niks mee.
Behalve mijzelf voornemen dat ik geen ruzie ga maken over spullen, of over geld ( dat is er toch niet, dus dat is gauw klaar!)
Ik neem mezelf voor om alles wat me aangeboden wordt, aan te nemen.
Een likje verf of een lap stof over meubels doen wonderen en zo lijkt het net alsof wij ook zo’n mooi alles-op-elkaar-afgestemd huis hebben.
12 jaar geleden kon het me niets schelen. Toen was ik blij met alles en zag ik niet eens dat ik een Pipo-huis had..
Ik moet niet zo zeuren en eens dankbaarder zijn. Mooie les.

Welterusten_diverse_talen_muurtekst

3 thoughts on “Nachtgedachten

  1. Esther van den Bergh says:

    Dat slechte slapen nekt je. Ik slaap zelf ook zo slecht de laatste tijd, net als jij steeds wakker. En dan gaan piekeren, over onzindingen….

    Natuurlijk weet je heus wel wat belangrijker is, maar het is heus begrijpelijk dat je ook graag wilt dat je een leuk, toonbaar huis hebt, helemaal na de zoveelste verhuizing.

    Ik heb alle begrip voor je, er is niets vreemds aan je gedachtengang hoor! Kan je enkel adviseren om dingen ‘los te laten’, maar dat is makkerlijker gezegd dan gedaan!
    Toch ben ik er van overtuigd dat alles wel goed zal komen met jou en je gezin. Het is nu moeilijk, je zult moeten doorbijten dat wel, maar wat karma betreft zit het bij jou wel goed in mijn visie! En dat zul je merken als het het hardst nodig is!

    Sterkte lieverd, pak aan wat je gegeven wordt, ook op niet-materieel gebied!
    Alles komt goed!

  2. dyana says:

    Begrijp het echt wel hoor lief! Het is ook gewoon lastig dat je nog geen idee hebt hoe jullie huis eruit zal zien! Heb leuke groep op Facebook die fantastische dingen doen met spullen; zal hem naar je sturen. Enne….ik kan heeeeel goed muren verven XD xxx

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)