Weerbaarheid?

Vandaag heb ik toch weer een beerputje open gekregen.
Gek, want ik dacht echt dat ik de laatste 3 jaar een hoop mocht verwerken!
En helemaal raar als je weet dat ik het er een aantal weken geleden nog met de meneer in kwestie over gehad heb, toen hij fans vroeg op zijn Facebook pagina…. 10475461_357515044404444_3200680724693668254_n

Waar ik het over heb? Over iemand die (weer) gestart is met cursussen Zelfverdediging te geven.
Michel heeft jarenlang aan vechtsporten gedaan en heeft sinds kort weer het trainerschap op zich genomen.
Onder het genot van een kop koffie kwam het een paar weken geleden ter sprake en hij vertelde er vol passie over. En toen kwam de vraag voor mij: Of het iets voor mij was en of ik het eens wilde proberen..
Koelbloedig vertelde ik hem over ex 2.
Over zijn liefde voor vechtsport en ook over zijn demonstratie daarvan…op mij.
Hoe ik in het ziekenhuis belandde en over hoe ik heel soms nog steeds last heb van de littekens die dat lichamelijk gegeven heeft.
Geestelijk had ik het allemaal wel op een rijtje. Dacht ik.
Want hij spoorde tenslotte niet. Pas na de aangifte hoorde ik dat hij zijn voorgaande vriendinnen ook mishandelde. ( altijd leuk…achteraf).
Ik weet dat het niet mijn schuld was en ik begreep het proces wat er aan vooraf gegaan is. En ik weet ook dat het me nooit meer zal overkomen. Huiselijk geweld.

Maar vandaag ging het dus toch niet goed.
Ik was uitgenodigd om gastvrouw te zijn bij een evenement dat georganiseerd werd door Michel en zijn vrouw. Een evenement waarbij genodigden mochten genieten van 4 workshops.
Waarvan er 1 gegeven werd door hemzelf en zijn sparringpartner.
Van te voren zaten we met z’n allen aan de keukentafel, wij en de andere trainers.
Even voorstellen, even vertellen wie je bent en waar je vandaan komt.
Ik hoorde de meest inspirerende verhalen, maar ik kwam niet verder dan:” Jolanda, 42 jaar en ik mag hier vandaag Manusje van alles zijn.”
En dat was het. Ik wilde niet vertellen over mijn kinderen, of over de scheiding waar ik middenin zit. Of mijn schoonmaakwerk bij JT. Waarom……………? Omdat ik me schaamde??Tjarko

We moesten snel aan de gang en vanuit mijn ooghoek zag ik het buiten gebeuren.
Michel die Annemiek ‘aanviel’. En ik ging compleet in shock.
Ik bleef op mezelf inpraten. Dit is een oefening. Dit is niet echt. Kijk maar: ze houden al op. Zie je? Ze kan hem aan! Niks aan de hand….. kijk maar, ze lachen!!
Gadverdamme…wat is dit nou weer? Een dikke strot, verkrampte maag. Het koude zweet op mijn handen en het onbestemde gevoel dat ik weg wilde. Ver weg. NU!

Ik geloof dat ik hier nog iets mee ‘mag’. Fijn… na 9 jaar komt het dan nu toch eindelijk los.
Logisch, nu ik er zo over schrijf. Er zijn meer moeilijke dingen waar ik nu, na 9 jaar, wéér doorheen moet.
Soms lijkt het me zo heerlijk om gewoon een nieuw hoofd te krijgen. Net zoals je af en toe een nieuwe laptop hebt. Vers, zonder oude ballast van virussen of bestanden die je niet verwijderd krijgt. Allerlei zooi die alleen maar ophoudt en de boel vertraagd.
Maar helaas…mijn hoofd werkt niet zo…brein blauw

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)