Stoppen..

Ik twijfel enorm.
Al weken. Al sinds de aangekondigde scheiding, eigenlijk.
Want mijn ‘dagboek’ is mijn dagboek niet meer.

Ik twijfel dus… zal ik er überhaupt mee doorgaan. Het begon als manier om de spanningen rondom de drieling ( en iets later) tweeling-zwangerschap van me af te schrijven. Om mijn vragen, bijzondere gebeurtenissen en alles rondom de geboorte van mijn pygmeetjes te delen met andere (tweeling) mama’s.
Het was een hele bijzondere tijd, en met enkele dames uit die periode (nu bijna 10 jaar geleden) heb ik nog steeds contact.

Later werd het een van-me-af schrijf boekje. Ik werd alleenstaande mama met 5 kinderen.2005-atreu-en-jolanda-004
Ik stond er alleen voor en in die periode vocht ik voor hulp voor Emiel.
Alle sores met de Raad voor de Kinderbescherming en het AMK.
De toewijzing van de voogd en mijn grootste schrik toen ik niet alleen hulp kreeg voor Emiel, maar ‘ze’ ook meteen even mijn andere kinderen uit huwelijk 1 onder toezicht plaatsten.

Ik vocht voor erkenning van de medische problemen van vooral mijn jongste tweelingkind, die inderdaad een misser in zijn afweersysteem bleek te hebben. Hoera!! Ik was geen overbezorgde moeder, ik had gelijk!!
Ik werd goed gevolgd door een vaste schare mama’s en papa’s die vaak reageerden, maar ook stil meelazen en via mail hun reacties gaven. Omdat ze niet openbaar wilden of konden reageren. Dit was dan vooral weer in de periode van de rechtszaken rondom de kinderen.
Heel dankbaar heb ik jarenlang die mails bewaard…index

Een tijd lang heb ik niet geblogd. Ik kreeg een nieuwe relatie en ik durfde niet teveel te vertellen.
Omdat ik merkte dat mijn (toen nog) vriend, een stille was. En ik wist ook niet of de relatie stand zou houden. Want het is nogal wat… niet alleen een relatie opbouwen met iemand als je al zo lang alleen bent, maar ook met haar 5 kinderen.
Velen verklaarden hem voor gek. Sommigen vonden hem een held. En een enkeling zei dat het nooit zou lukken. Helaas voor mij krijgt die enkeling gelijk dus, maar dat terzijde.

Ik blog de laatste jaren vooral over mijzelf. Over mijn lijf dat na jarenlange gevechten de strijd opgaf en overging naar chronische klachten. Over mijn kijk op mijn jeugd en over de manier waarop ik ‘ daarmee leerde leven, Mevrouw!”
Ook schrijf ik regelmatig de kleine geluksmomentjes en opmerkingen van de tweeling op.
Om te bewaren, want ik realiseer me dat ik Emiel en Siebe werkelijk niets meer weet. Ik was te druk met alle ballen hoog te houden en heb niet van hun kleine jaren kunnen genieten.

En zo heeft mijn dagboek al heel veel mooie, verdrietige, boze, wanhopige maar ook intens gelukkige hoofdstukken.
Maar nu ben ik weer gescheiden. Nog niet alleen, want we wonen nog samen in 1 huis.
Alle afspraken die we zo moedig aan het begin bedacht hadden, blijken in de praktijk toch een stuk moeilijker uit te voeren te zijn.
We hebben beiden enorme behoefte aan rust. Maar die is er niet.
Want alle ergernissen, klein en groot, blijven natuurlijk aanwezig zolang die situatie voortduurt.
En ja, natuurlijk sta ik ingeschreven, en heb ik ook al een flinke voorraad aan zoekpunten. En huizen zijn er ook….in Medemblik. Maar daar wil je niet wonen als alleenstaande bijstandsmoeder met 4 thuiswonende kinderen. (sorry Medemblikkers). Huizen in Hoorn zijn vaak te duur ( en dan ga ik er nog niet eens van uit dat alle kids een eigen kamer krijgen, want dat is helemaal onmogelijk!!)
Maar niemand weet wanneer er een huis in Wognum vrijkomt…
En ondertussen lopen de spanningen hier op.

Maar waar ik dus mee zit, is dat ik mijn hart niet meer kan luchten. Ik mag niet meer zeggen waar ik mee zit. Wat me bezig houdt of wat mijn gedachten zijn. Want dat zou de situatie niet eenvoudiger maken…om het maar voorzichtig te zeggen.
En niet dat ik nou mijn ex wil afzeiken ofzo, maar ik voel me niet vrij om te schrijven wat mijn rouw-gedachten zijn.
Dus nu de keuze…
Toch schrijven, terwijl ‘iedereen’ hem kent?
Helemaal stoppen met schrijven…. Of mijn hele blog achter een wachtwoord, zodat ik er ‘zicht’ op heb wie er meeleest. Maar dan heb ik ook mijn ‘oude’ blogs afgeschermd, terwijl ik elke dag in mijn statistieken terug vind dat er nog steeds heel veel mensen zijn die steun vinden in mijn woorden..

Wist ik het maar………….slotje

5 thoughts on “Stoppen..

  1. Of je nu wel of niet doorgaat met je blog.. In de ogen van velen ben je ondanks de “zwakheden” die je beschrijft een heldin. Of mensen nou wel of niet dachten dat je relatie stand zou houden, je deed het toch maar. Je stapte erin, hebt eraan gewerkt en dat het aan het einde van de rit niet ging doet niks af aan het feit dat je toch vooruit bleef roeien. Achterom kijken is niet verkeerd en we hebben een geheugen om van in het verleden gemaakte ‘fouten’ te leren.. Jij komt er wel. Je kinderen komen er ook wel met een moeder zoals jij. Keep ya head up..

    Je blog draait niet alleen om de negatieve aspecten van je leven, maar ook om de positieve. Als je bang bent voor de mensen die mee zouden kunnen lezen, benadruk dan (tot de ‘rouwperiode’ over is) de positieve kanten van de kracht en het lef die je toont. Moeders zoals jij zijn een inspiratie voor velen en klagen mag en kun je altijd bij vrienden die je hebt (ook als je ze nog nooit in het echt hebt gezien. 😉 )

    Hoe dan ook.. Ik wens je veel kracht en sterkte, maar weet dat een dappere vrouw, moeder en liefdevol mens zoals jou het wel gaat redden…

    Je bent een kanjer en wij, je vrienden, houden van je!

    Of je dit blog sluit is jouw keuze, maar verlies jezelf niet in de mening van anderen.

    *knuffel*

  2. Ik zou je rouw, pijn, verdriet, boosheid en dergelijke momenten met vrienden (jij bent ook altijd welkom, dat weet je he?) en vriendinnen live bespreken en daar je hart luchten. Dat lijkt me op dit moment het meest gezond voor jou en voor Marc.

    Je gevoelens opschrijven zou je natuurlijk nog steeds kunnen doen. Sterker nog: ik vermoed dat het voor jou heel helpend is dat te doen. Schrijf het bijvoorbeeld in een notitie app (Onenote, Evernote) of achter een wachtwoord in WP. Opties genoeg.

    • Jolanda says:

      Dat ik het kwijt moet is wel duidelijk..
      Al leer ik wel ‘the hard way’ mijn mond te houden en dingen dood te zwijgen..
      Maar manoman, wat ben ik hier slecht in!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)