Volhouden

gelosteduivenHet valt wel…maar absoluut niet mee!
Gescheiden in 1 huis wonen.
Voor je gevoel nog samen zijn, en toch is er iets wezenlijks veranderd.
Niet alleen bij Marc… maar nu zoetjes aan ook bij mij. En ook merk ik dat de kinderen hun ei niet meer kwijt kunnen.

Waar we een maand geleden elkaar nog beloofden om zonder ruzie uit elkaar te gaan, en we elkaar beloofden op de ‘normale’ manier ons leven voort te zetten komen nu de eerste scheurtjes.
Want het blijkt nu toch verdomd moeilijk uitvoerbaar te zijn wat we bedacht hebben.
Je hebt je ruimte nodig om toch te kunnen rouwen.
Je hebt je ruimte nodig om plannen voor de toekomst te maken. Iets wat op dit moment bijna als verraad voelt, voor mij.
De kinderen dagdromen hardop over het nieuwe huis waar we gaan wonen, maar die woorden snijden door de lucht. Ze stellen hardop de vragen waar ik nog geen antwoord op heb.

Wat het ook niet makkelijker maakt, is de zomervakantie. We zitten bovenop elkaars lip.
De botsende karakters in mijn huishouden kunnen elkaar niet meer ontlopen.
Gevolg? Kinderen die urenlang op hun kamer zitten. Vluchtgedrag. Elkaar ontlopen….en juist dàt gedrag wekt vreselijke spanningen op.
Spanningen die ik uit alle macht probeer weg te nemen. Leuke uitjes plannen. Proberen logeerpartijtjes te regelen ( wat dus niet lukt).
En maar weer met alle partijen praten en proberen geduld en begrip voor en met elkaar op te brengen.
De nadruk leggen op wat wèl goed gaat, en wat wèl leuk was. Zoveel mogelijk vastleggen, zodat ik kan ‘bewijzen’ dat we wel als gezin kunnen functioneren.

576_420_sterkte_volhouden_1Maar het lijkt hopeloos. En dan zijn we nog maar een maand zo bezig! Hoe lang gaat dit nog duren.
Hoe doen mensen dat die maanden of zelfs jaren bij elkaar moeten blijven? Dit is toch niet gezond?
Ik merk dat de stress haar tol begint te eisen bij mij. Dat is natuurlijk niet allemaal van de laatste maand, maar ook van daarvoor. De scheiding kwam natuurlijk niet helemaal als donderslag bij heldere hemel.
Mijn benen komen moeilijk tot rust. De hoofdpijn waar ik mee loop kun je inmiddels weer chronisch noemen. Ik kom weer aan. Ik slaap slecht. Het nutteloze en waardeloze gevoel waar ik in mijn dalen zo last van kan hebben, dendert weer door mijn lijf.
Gelukkig heb ik nog wel mijn meditatieoefeningen en kan ik makkelijker loslaten. Ietsjes dan.
Maar als je nog zoveel om elkaar geeft is het gewoon niet gemakkelijk.

Nee…ik vrees dat we er veel te licht over gedacht hebben. Het blijkt voor Marc veel moeilijker te zijn om afstand te nemen. De afstand waar hij zelf om vroeg en zo nodig heeft. En ik moet zoveel energie in het gezin stoppen om de boel positief te houden.
Ik hoop echt dat er snel een huis voor ons komt.. 10534603_915011498512928_3967634768897892404_n

8 thoughts on “Volhouden

  1. Liesbeth says:

    Jeetje Jolanda! Ik wist (natuurlijk) niets van jullie scheiding. Dit lijkt mij heel zwaar….ik hoop dat jullie snel in een situatie komen waarin je tot rust kan komen!

  2. Hoi,
    Misschien helpt het als je als gezin met elkaar in gesprek gaat. Dit benoemt en met elkaar in gesprek gaat over hoe jullie dit zo goed mogelijk gaan volhouden. Afspraken maken over als het fout gaat, wanneer dingen goed gaan en dergelijke. Contracteren dus. Dat verzacht niets, maar kan wel helpen organiseren dat het leefbaar blijft.

    Jullie kunnen dat!

  3. Trudy says:

    Zit er pas sinds Februari in dat de scheiding echt aangevraagd is en nog niets uitgesproken. En sinds 7 jaar dat ik zei dat er dingen moesten veranderen (die soms een paar weken goed gingen en dan terug naar af.

  4. Silvia says:

    Van sommige situaties zou je willen dat ze sneller voorbij zijn dan in de praktijk kan. Wat is dit gewoon een super nare tijd voor jullie allemaal! Bij http://www.villapinedo.nl is veel info te vinden over scheiden en vooral de ervaringen van kinderen. Misschien kunnen jouw kinderen hier hun verhaal kwijt.
    Heel veel sterkte en geduld.
    Liefs van mij. xxx

  5. Esther van den Bergh says:

    Patrick geeft goed advies. Communicatie is het allerbelangrijkste bij zoiets als dit Toch denk ik dat jij/jullie dit wel aankunnen, dat zal uiteindelijk ook wel blijken. Jullie hebben samen al zoveel geleerd en bereikt en veel daarvan kan nu ook ingezet en gebruikt worden.
    Ik wens jou/jullie heel veel sterkte!

  6. Jolanda Stavenuiter says:

    Jeetje wat ontzettend heftig allemaal zeg. Wat ontzettend knap hoe je je staande houdt en het ook nog zo mooi verwoordt. RESPECT!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)