Ik zou zo blij moeten zijn

Zojuist ging de telefoon. Mijn oudste zoon heeft nog wel eens de gewoonte om laat op de avond te bellen, en persoonlijk heb ik daar een bloedhekel aan.
Ik wilde dus al ademhalen om hem terecht te wijzen en vriendelijk te vragen of hij morgen terug wil bellen…
Maar ik hoor aan zijn stem dat hij me echt spreken wil, en aangezien ik vorige week flink boos was omdat ik weer als laatste alles hoor, laat ik hem uitpraten.

“22 augustus Mam!..22 augustus ga ik verhuizen!
En ik ga papa vragen of hij wil helpen, en jij mag….als je wilt en kunt..later komen en dan wil ik graag dat jij me helpt met inrichten!”uithuis

Bam. Ik moet even heel snel schakelen. Natuurlijk ben ik dolblij dat mijn eerste kind ( niet de oudste) het huis uit gaat. *Eigenlijk is hij dat al 9 jaar, maar dat terzijde*
Natuurlijk is het een natuurlijk proces en hoop ik dat alles goed zal gaan. Daar moet ik vertrouwen in hebben. Hij krijgt zijn eigen kamer op het IZT in Enkhuizen. Individueel Zelfstandigheid Traject.
Kan hij dat al aan dan? Ehm… nee.. dat niet. Maar qua leeftijd zijn er eigenlijk geen andere opties meer.
Over een half jaar wordt hij 18 en staat hij niet meer onder toezicht. Het is nu zaak om hem zoveel mogelijk op het juiste spoor te zetten en te hopen dat het goed blijft gaan..

Maar goverdo wat ben ik nu boos en verschrikkelijk verdrietig!
Mijn zoon gaat het huis uit….en ik ben WEER nergens bij betrokken. Het gesprek dat vanavond plaatsvond was tussen de pleegouders, de mentor van Parlan en hijzelf.
Geen vader, geen moeder. Maar wij zijn wel degenen die straks (financieel) verantwoordelijk voor hem zijn!
Maar ja….. ik mag wel helpen inrichten.

Fijn.

5 thoughts on “Ik zou zo blij moeten zijn

  1. Trudy says:

    Je was niet de laatste die het hoorde. Ik wist het ook nog niet als reserve mama. Nu wel dus. Maar ik kan me jouw gevoel voorstellen.
    Nog een maand dus.

    • Jolanda says:

      Pak jij ‘m bij zijn kop, dan pak ik ‘m bij zijn kont…..Ik had toch echt verwacht dat hij aan jou wel iets vertellen zou.

  2. Dyana says:

    Auw, niet leuk. Misschien wordt dat allemaal anders als hij inderdaad op zichzelf woont? Misschien een vast bel-avondje inplannen voor al het laatste nieuws, als hij daar straks woont? X

  3. Esther van den Bergh says:

    Ik neem aan dat als dit eerder gebeurd is, je het toch zeker wel een keer aangekaart hebt dat je graag betrokken wilt worden bij dit soort zaken. En dat er dan een afspraak gemaakt wordt dat jij ook op de hoogte wordt gehouden als er zich iets voordoet wat belangrijk is. En daar houden ze zich nooit aan? Dan zou ik een flinke klacht indienen! Is vaak een vervelend traject, maar dit is toch idioot? Het is en blijft je kind! En je hoort hoe dan ook op de hoogte te worden gehouden over wat er gaande is!
    Maar ik heb zelf geen ervaringen met dit soort organisaties (wel andere) en misschien is het onbegonnen werk? Of heeft het juist repercussies als je klaagt?
    Evengoed wens ik je sterkte en hoop dat alles goed zal gaan met Emiel. xx

  4. Jolanda says:

    Inbelavondjes, vaste belafspraken… wekelijks mailcontact…
    Het is allemaal al afgesproken en geen mens die zich er aan houdt.
    En nu moet ik oppassen dat ik niet persoonlijk wordt, of namen noem of iets anders dat te herleiden is, want dan heb ik het allemaal gedaan.

    Want zo werkt het ook…. als ik bel, ben ik pusherig en streberig en dring ik mijn zin/mening op aan de hulpverlening, maar als ik niet bel ben ik de ongeïnteresseerde moeder.
    Blijkbaar is het heel raar om als ouder te willen weten wat er met je kind gebeurd.
    En ik blijf me afvragen waarom dit na 9 jaar nog steeds niet veranderd is…

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)