Verloren

Het besef dat het een juiste beslissing is geweest blijft. Ondanks dat veel mensen het er totaal niet mee eens zijn.
Best lief….eigenlijk.
achtbaanDownMaar mijn gevoelens en emoties zijn wel in de bekende rollercoaster belandt.

Ik voel me alleen en verloren.
Juist omdat zo weinig mensen achter deze beslissing staan heb ik het gevoel er niet eerlijk over te kunnen praten. Ik ben nu alleen de beslissing maar aan het verdedigen, maar natuurlijk voel ik me ook bij vlagen bedonderd en besodemieterd.
We zouden er samen voor gaan, en nu dat mislukt is moet ik maar accepteren wat de toekomst me gaat brengen! Dit heb ik niet verdiend…
En dan het gedonder met het huis wat me toegezegd was en toen weer ingetrokken werd.
Het zoeken naar een baan.
Zo meteen weer afhankelijk zijn van een aanvullende bijstandsuitkering, want ik ben bang dat ik het zonder werkervaring gewoon niet bij elkaar verdienen kan.
Wéér dat gedonder. Wéér elke maand met de billen bloot bij de gemeente. Wéér nee moeten zeggen tegen de kinderen als zij op een sport willen.
Wéér reparaties uitvoeren met ducttape en tyrippies omdat laten maken of vervangen, gewoon financieel niet kan.

Maar waar ik nu het meest tegenop zie is het verdelen van de spulletjes.
Want alles wat ik in Wervershoof opgebouwd en bij elkaar gespaard had, is foetsie.
Aanhangwagens vol zijn er naar de stort gegaan..wat er al niet uit de tuin gestolen was… en wat voelde het toen goed om mij oude leven achter me te laten en in Wognum opnieuw te beginnen. Maar nu is wel alles weg.
Vraagteken-dobbelsteenAlles wat we nu samen hebben moet verdeeld worden. Wat doen we met het bed?
Wie krijgt de dekens? Gaat dat grote bankstel überhaupt wel in mijn aanstaande woning passen?
Tv, stereo, fornuis, keukenspullen….
Wat kan ik eventueel overnemen van de oude huurder, en hoeveel ben ik dan kwijt? Want heel veel spaargeld heb ik niet meer na de aankoop van mijn laptop 2 jaar geleden ( die as we speak alweer bloedheet aan het worden is).
Ik ben best bang ja.

Ik weet wel dat ik het ga redden. De kinderen zijn vol goede moed en hebben mij, onafhankelijk van elkaar, al laten weten dat zij er helemaal voor gaan. Kanjers zijn het!
Maar dat neemt het feit niet weg dat ik mij op dagen zoals vandaag, verschrikkelijk verdrietig en eenzaam voel.
Ik KAN niks. Ik kan nog niks regelen.. Ik kan niet verven, ik kan niks plannen. Want zonder huis en zonder inkomen weet ik niet waar ik beginnen moet. Totaal verloren en uit mijn doen..
En dat is iets waar ik sowieso niet zo goed tegen kan. Afwachten. Geduld hebben.
Maar ik probeer wel uit alle macht alle oefeningen die ik geleerd heb toe te passen.
Mijn gedachten veranderen. Ik wacht niet tot ik iets kan doen, ik geniet van de rust en stilte die ik nu krijg voordat straks alles begint.
Ik ben niet verdrietig om wat was, maar dankbaar voor wat was.

Nou ja….dat probeer ik. En vandaag lukte dat niet. Morgen weer opnieuw proberen.
Morgen hopen dat de woningbouw voor mijn argumenten zwicht en ik toch dat huis mag huren waar ik al over gedroomd heb!
En hopen dat as dinsdag mijn gesprek nav een sollicitatie goed mag verlopen.
Zonder hoop is er niets…P9201197

 

5 thoughts on “Verloren

  1. Wat ik vind, of wat anderen vinden over jouw beslissing is niet zo relevant. Ik begrijp wel dat het lastig is, maar lieve Jo: je hoeft je nooit te verdedigen. Het is jouw besluit!

    Wanneer ik iets voor je kan doen dan hoor ik het graag. Mogelijk dat we hier links en rechts ook nog wel iets hebben waar je iets aan hebt. Schouders, spullen, weut ik ut.

  2. Silvia says:

    Wat Patrick al zegt, wat anderen vinden is niet belangrijk. Het is jullie beslissing, welke ik overigens goed kan begrijpen (stiefouder zijn is heel heel moeilijk, en je moet wel heel veel in je mars hebben om dat te kunnen, ook al doe je nog zo je best).

    Neemt niet weg dat dit een enorm onzekere periode is waarin je weer voor jezelf en je eigen plek moet knokken.
    Heel veel sterkte lieverd!

  3. Leonie says:

    Och lievie!! Kan het zijn dat je vooral onrust voelt omdat je nog niet aan de slag kan met je toekomst? Je kunt idd nog niks concreets regelen, omdat je nog niets weet over je nabije toekomst. Als die 2 grote knopen (huis en werk) zijn doorgehakt dan kun je verder.

    Je komt er wel lieverd!! Volhouden, blijven ademhalen en vooral 1 stapje tegelijk…..

  4. Trudy says:

    Het is gewoon kut dat leven in onzekerheid. Jammer genoeg ken en herken ik dat. Ik heb dan wel werk maar of het genoeg is? En een huis, wanneer en waar? Blijven ademen schat.
    X

  5. Debora Umboh says:

    Lieve Jolanda,
    Zo knap vind ik het dat je door deze moeilijke tijd toch nog een beetje je evenwicht kunt bewaren. Te genieten van de rust voor de drukke tijd van schilderen en alle dingen meer. Super knap vind ik het dat je het doet, sterk zijn voor je kids maar ook voor jezelf.
    Bijzonder vind ik het dat je je weer niet uit de weg laat slaan.
    En nu weet ik ook wel dat je wel moet want het kan niet anders. Klopt, maar je doet het ook. Daar is kracht voor nodig. Kracht waar jij oneindig veel van lijkt te hebben.
    IK VIND HET KNAP.
    knuffel uit het verre oosten.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)