Flashbacks

Na zo’n bizarre mededeling van onze kant snap ik het heel goed dat een heleboel mensen met verbazing reageren. Zoals ik vanmiddag uitlegde aan de directrice van onze school:
Ik voelde dat we een scherpe bocht naderden. Dat we moesten gaan bijsturen..
Dat deden we ook: Marc volgde cursussen en trainingen over het opvoeden van (bonus) pubers in samengestelde gezinnen. En naar ons idee had hij daar ook heel veel aan.

8eca9c71576bd897e65939a66921b8bdMaar toch zijn we dit weekend uit de bocht gevlogen. Het lukte hem niet meer. Het karretje ligt ondersteboven en we gaan nu proberen om het karretje in ieder geval weer op de weg te krijgen.
Maar we weten nog niet wat de schade is.
We weten niet hoe de wielen staan…en we weten dus ook nog niet welke kant we op gaan straks. Dat we in ieder geval deel uit willen blijven maken van elkaars leven is duidelijk. Dat willen de kinderen ook. Die willen nog voorgelezen worden en ook weekendjes bij Marc logeren. Maar verder willen we even niks plannen en zien hoe we hier doorheen komen.

Ik heb me ingeschreven als woningzoekende in Wognum, maar er zijn geen huurhuizen vrij. Gisteren heeft Marc contact opgenomen met Dennis, ons ‘hypotheek-mannetje’ om te kijken of het mogelijk is om de hypotheek over te nemen. En vandaag hadden we samen een afspraak bij de notaris.
Zo jammer. Nog geen 4 jaar geleden liepen we daar dolgelukkig het pad af… een huis rijker!! En nu kwamen we voor een informatief gesprek. Over welke paden naar het einddoel leiden, en welke route voor ons het beste is.
We hebben besloten om zonder tussenkomst van een rechter uit elkaar te gaan. Dat scheelt sowieso al €650,=
Het kan nl ook via de notaris en dan de gemeente. Ineens kwam het allemaal weer boven. Dit heb ik 12 jaar geleden ook meegemaakt, maar toen heette het een flitsscheiding.
Maar dezelfde vragen kwamen langs en plotseling kwam ook alle pijn en schaamte en verdriet weer terug.
Of ik alimentatie wil. En of ik nog een gedeelte van zijn pensioen ga opeisen. Of we de inboedel onderling verdelen, of alles op papier willen hebben. Dat soort dingen.
Bij ex 1 zag ik overal van af. Ik wilde alleen maar zo snel mogelijk van die bedriegende rotzak af ; Ik wilde helemaal niets meer van hem!!images

En wat heb ik mijzelf daar achteraf mee in de vingers gesneden zeg! Mijn hemel, wat ben ik bedonderd! Want die scheiding is alles behalve eerlijk verlopen. Toen was ik op huwelijkse voorwaarden getrouwd, dus de boedel en inboedel was snel verdeeld. Maar de alimentatie moest dus wel geregeld worden en stomme doos die ik was, stemde ik in met alleen kinderalimentatie. € 50,= per kind per maand. En hij zou, zo beloofde hij, mij elke maand onder tafel iets toestoppen en ook bijvoorbeeld de rekeningen van school betalen.
Het is bij de belofte gebleven.
O nee!! Hij heeft een keer de operatie van Emiel’s kat betaald. *wel eerlijk blijven Jo*

Dus…terwijl de notaris ons de mogelijkheden uitlegt, schiet dit allemaal weer door mijn hoofd. En door mijn onderbuik. En ook zo door naar mijn benen. Ik voel ze verkrampen en realiseer me dat al mijn lichamelijke ‘dingetjes’ wel degelijk naar deze nare periode terug te herleiden zijn.
Ik kies er weer voor om geen aanspraak te maken op Marc’s pensioen. Ik vind het niet eerlijk dat ik nog een deel daarvan ga opeisen, terwijl hij juist de afgelopen 5 jaar zo hard gewerkt heeft. Letterlijk en figuurlijk! Van kinderalimentatie is nu geen sprake, omdat Marc naar hen niet onderhoudsplichtig is. En ik geef ook aan geen partneralimentatie te eisen. Om dezelfde reden als zijn pensioen, maar ook omdat …als hij het huis op zijn naam zou kunnen krijgen… hij waarschijnlijk zo zwaar zit dat het onmenselijk wordt ook die rekening op zijn bordje te leggen. Ik vind het gewoon niet eerlijk!
De notaris vindt het nobel van me, maar waarschuwt me ook dat de gemeente dat waarschijnlijk niet met me eens zal zijn.
We spreken af dat ik het niet eis, tenzij de gemeente dat van mij gaat verwachten…..Alimentatie

En zo spreken we alles af wat nodig is om ons partnerschap te ontbinden. We moeten nog even afwachten wat de uitkomst bij de bank zal zijn want daar hangt alles dus eigenlijk verder van af.
Een uur later stappen we de auto in en rijden langzaam terug naar Wognum.
Ik vertel Marc over mijn tegenstrijdige gevoelens. Aan de ene kant wil ik niks vragen omdat ik dat niet eerlijk vind, maar aan de andere kant heb ik dit al eens mee gemaakt en daarna heb ik zo’n spijt gehad van die keuzes! Maar wat het helemaal wrang maakt is dat ik die scheiding en deze helemaal niet, maar dan ook op geen enkele manier met elkaar kan en mag vergelijken! Het is nu allemaal zo anders! Maar toch….ik twijfel of ik nu de goede keuzes maak. Mijn hart zegt Ja, mijn verstand Nee.

En dus voel ik hoe de stress mijn beenspieren weer opvult. Ik sta vast. Letterlijk en figuurlijk en ik wil er niet aan dat ik deze pijn nu voel omdat ik toevallig vanmorgen met een klas kleuters en groep 3 op pad geweest ben ( en een klein sprintje moest trekken van de ene oversteekplaats naar de volgende).
Het is een scherpende zenuwpijn in mijn spieren en ik kan niet eens mee naar Deen voor de boodschappen! Ik denk na hoe het toch kan dat ik dit zo ervaar.
Ik word boos en verdrietig en vraag me ook af waarom ik dit nu voor de 3de keer moet meemaken allemaal. En tegelijk bedenk ik me ook dat alle 3 de keren verschillend waren, maar dat de eerste 2 keer de kinderen de dupe waren.
Is dat dan de reden dat we hier een 3de keer doorheen moeten? Zodat de kinderen.. en ik  (!!!) leren dat het ook anders kan? Dat een scheiding niet synoniem hoeft te zijn aan een vechtscheiding met pijn, schaamte, machteloosheid en leugens?

Misschien wordt deze scheiding wel de meest waardevolle les die ik mezelf, en de kinderen mag meegeven…..doelgroeppsychologischinzicht2

 

 

17 thoughts on “Flashbacks

  1. Beccaa says:

    Respect! Voor jullie beiden! Ik heb geen wijze dingen om te zeggen, sowieso weet ik niks om te zeggen. Ik kan je alleen maar veel sterkte wensen en hopen dat je met een goed gevoel terug kunt kijken op de keuzes die je nu allemaal moet maken.

  2. Esther van den Bergh says:

    Je conclusie is ontzettend mooi. Als je het op die manier kan zien, dan ben je al een heel eind op weg!
    Logisch is het wel dat je lijf zo reageert. Dat weet niet beter na de twee vorige ‘vechtscheidingen’ en reageert op dezelfde manier als toen. En buiten dat, ook al doe je alles in harmonie, het is en blijft een heftig iets, scheiden, dus voelen zul je het zeker wel doen, helemaal als je emoties zich tonen in lichamelijke pijntjes etc. zoals bij jou wel gebeurt.

    Ik denk dat je stuk van gisteren bij veel mensen als een bom is ingeslagen, omdat het als een voldongen feit werd gepresenteerd, terwijl er geen aanwijzingen waren dat dit in de lucht hing. Dat er enige problemen waren wel, maar een scheiding, nee, dat niet. Voor jullie is er al een heel proces aan voorafgegaan, dat snap ik wel. Wij moeten allemaal de schok nog even verwerken….

    Ik ben ontzettend blij dat je het verschil tussen de vorige en deze scheiding zo goed kan zien en voelen. En ik hoop dat jullie het samen op een goede manier kunnen afwikkelen. Samen met de kinderen. En dat jullie in elkaars leven zullen blijven, want jullie hebben allemaal heel veel voor elkaar betekend, en ik hoop dat dat zo mag blijven!

    Sterkte allen.zsa

  3. Dyana says:

    Jij sterke vrouw. Ik heb geen (openbare) woorden hiervoor, alleen een onrustige storm in mijn buik. Ik stuur je graag een mail als ik de juiste woorden heb gevonden. Hou je taai; liefs Dyaan x

  4. Jootje… wat je ook doet, wat je ook beslist… Zorg ervoor dat je jezelf, je kinderen en Marc altijd recht in de ogen aan kan blijven kijken. En dat geldt voor Marc natuurlijk ook. Alleen dan zijn er juiste keuzes gemaakt. En alleen jullie kunnen deze keuzes maken. Moeilijk, moeilijk…

  5. Hey Jo,
    Als je (inhakend op je plaatje) allebeide jullie Volwassenen er bij kunnen houden, dan komt het goed.
    Zorg allebei goed voor jezelf en blijf praten over dat wat je echt voelt.

    Wanneer je zo goed kunt communiceren met elkaar, dan voelt het voor mij zo raar dat jullie relatie desondanks naar een eindpunt lijkt te manouvreren.

    Nog maar eens wat ik bij Marc schreef:

    Je deed wat je deed met alles wat je op dat moment in je had. Op elk van die momenten was dat het beste dat je in je had. Dat zijn herinneringen aan toen.
    Hier en nu besluit je telkens weer tot het beste wat je kunt, met alles wat je in je hebt. Dat worden de herinneringen van straks.

    Meer is er niet. Geen schuld, geen schaamte. Je bent onschuldig!

    Herinneringen blijven. Om te koesteren. Omdat elk moment telde.

    Ik vind jullie moedig en sterk. Daar mag ook trots gevoeld worden.

    • Jolanda says:

      De scheiding is ook niet gebaseerd op onze relatie, maar op de relatie van Marc met de kinderen, en met zichzelf in de vaderrrol.
      Waarbij ik hier en plein public NIET wil beweren dat het de kinderen hun schuld is! Absoluut niet zelfs.
      Maar het is zoals jij al zegt:
      “Hier en nu besluit je telkens weer tot het beste wat je kunt”….. en soms betekent dat dat je een stap terug moet doen, of op een zijpad moet gaan staan omdat dat toch het beste blijkt te zijn..

  6. martine says:

    Heftig stukje tekst….
    Waarmee ik wil zeggen dat ik van alles voel als ik dat stuk tekst lees. Alle liefde, alle pijn, alle … wat nog komen gaat. En er is geen juiste manier. Er zijn geen juiste keuzes.

  7. Krista says:

    Lieve Jolanda en Marc
    Wat een nachtmerrie. Ik weet niets te zeggen maar als ik ook maar iets kan betekenen hoor ik het graag. Dikke knuf liefs krista

  8. Stress gaat op de vreemdste plaatsen zitten Jo
    Allerlei pijntjes komen dan boven. Niks aan te doen meis 🙂 zolang jullie er maar beiden achter staan. En laat de rest maar de rest 🙂 sterkte

  9. jacqueline says:

    Jeetje wat kan je het toch mooi verwoorden, heb geen advies of zo voor je sta eigenlijk met een mond vol tanden, vind jullie alle twee en de kinderen TOPPERS heb jullie ervaren als een gezelllig liefdevol gezin, wat ik wel weet is dat de andere scheidingen heel anders waren voor jou als persoontje maar ook voor de kinderen daardoor is het niet te vergelijken. wens jullie alle liefde, wijsheid en rust toe zodat je tot het juiste kan handelen.( durf dan niet in die auto te stappen wat voel ik me nu even een trut) maar mocht je mijn schouders nodig hebben dan weet je me te vinden he, of welke hulp je ook nodig hebt. denk aan jullie

  10. margreet says:

    Lieverd wat vinden Judith visser en ik dit toch vreselijk voor je dat je dit weer moet meemaken… Dit heb je toch echt niet verdient…. Heel veel sterkte voor jullie allemaal… Dikke kus van ons… X

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)