Tranen van gevoel, biggelen over m’n …..

Voor het eerst sinds tijden voel ik dat ik moet gaan schrijven, maar ik zie er als een berg tegenop.Schrijven_klein
Omdat ik weet dat het schrijven alleen al mij weer tranen, snot en een dikke keel gaan opleveren.

Want het gaat (weer) over mij. Over iets dat ik nu nog niet snap.
Maar ervaring heeft me geleerd dat als ik eenmaal begin met schrijven, vaak de woorden als vanzelf de antwoorden vormen. En dus klik ik een word-je open en begin maar gewoon.
Redigeren komt later wel 😉
Of niet…..

Black Beauty
Het zit me al jaren dwars, als ik er eens goed over nadenk. Ik mijd ‘huilsituaties’.
En dat terwijl ik ze vroeger juist opzocht. Vraag mijn moeder maar hoe ik elke keer na een tv-uitzending van Black Beauty reageerde. Tranen met tuiten! Want ik vond het zo zielig voor dat paardje! Want die was vast zijn mama kwijt en nu ging hij weer alleen weg.
Mijn moeder was er nooit zo’n voorstander van als ik een nieuwe uitzending wilde bekijken, want zij wist al hoe dat zou eindigen. Met een in-, en in verdrietige dochter. En daar zat zij niet op te wachten 😉
Maar elke keer beloofde ik dat het deze keer anders zou zijn. Dat ik niet zou huilen.. en dan kreeg ik het toch weer voor elkaar. Met het al door moeders voorspelde resultaat.
Kleine huis op de prairie … ook zo’n serie. Als één van de dochters huilde, deed ik braaf mee. (Vooral dat meisje dat blind werd…manoman wat vond ik dát erg!)

imagesHuilfilms
Maar goed, toen later de scheiding van mijn ouders volgde, en mijn vader niet met mijn verdriet kon omgaan, heb ik geleerd het dan maar uit alle macht te vermijden. Zo ging ik niet naar Titanic, of The Bodygard ..of dat soort films. Terwijl dat toch wel maatschappelijk verwacht werd in die tijd. En nog wil ik ze niet zien.
Ik houd dus niet van huil-films. Schaam me er ook voor als onverwachts toch gebeurd, zoals bij Toy Story of zo. Ik ben die ene die met rode wangen en zonder make up de bioscoop uitkomt. Want dat heb ik heel driftig zitten wegpoetsen…

Onderdrukte tranen
Ik heb er al eens eerder over geschreven. Vorig jaar, toen ik dat weekje in Frankrijk zat en zo boos werd. Het was me toen niet duidelijk waarom. ( Aanleiding wel, maar de uitwerking die het op mij lichamelijk had, begreep ik toen niet).
Ik heb toen ook heel veel in een speciaal meegenomen schriftje geschreven en toen ik dat laatst tegenkwam, kwamen alsnog die langverwachte tranen. En toen drong tot me door dat ik aldoor ‘uitgesteld huil’. Want daar in Frankrijk, in de bescherming van mijn eigen kamer, zonder mensen die me kenden, kwamen EINDELIJK de tranen rondom het ‘opgeven’ van Emiel. En nu dus de tranen om wat er gebeurde in Frankrijk.

Bang
Maar nu, 2 jaar nadat ik ziek thuis kwam te zitten, ben ik nog steeds bezig om te herstellen. Zo voelt het in ieder geval. Ik blijf zoeken naar manieren om me beter te voelen. Dat ik geen 18 meer ben, en inmiddels een aantal chronische aandoeningen heb opgelopen, is me duidelijk. Maar nu kan ik uit 3 dingen kiezen.
Niet accepteren ( geen optie).
Accepteren, en berusten ( stilstaan is achteruit gaan).
Accepteren en proberen er het beste ervan te maken.
En dus begeef ik me nu op het alternatieve pad. Misschien dat dat pad me brengt naar een medicijn-vrij leven, en me ook door zaken heen kan trekken waar ik niet doorheen durf. Zoals mijn emotionaliteit. Want het zijn niet alleen de tranen die achter die dam dringen en duwen. Die dam houdt het niet heel lang meer. Zo voel ik dat.
Ik ben bang voor wat er gebeurd als die dam doorbreekt. Ik ben bang voor de toekomst.
Ik ben bang voor wat mijn kinderen later van me zullen denken. Want ik heb niet alles op de meest juiste manier opgelost.
Ik ben doodsbang dat ze straks boos op me worden en misschien het contact zullen verbreken en dat ik dan mijn eventuele kleinkinderen nooit zal zien… Ik geloof niet dat ik dat verdriet ooit zal kunnen dragen.
En nu voelt het soms al alsof elke traan die ik loslaat, de eerste van dat enorme tranendal zal zijn….

Daar had ik het laatst met Patrick over, en hij zei me op stellige toon dat ik dat moest loslaten. Dat ik zelf ervan overtuigd moet zijn dat alles wat ik ooit gedaan heb, alles wat ik ooit besloten heb, en alles wat er ooit gebeurd is, ik in het belang gedaan heb van mij en mijn kinderen.
Dat alles wat ik deed, deed omdat ik mijn beslissing nam op basis van feiten en gevoelens die ik toen had. Naar mijn beste kunnen. En dat klopt ook.
Ik heb toen gehandeld naar alles wat ik toen wist. (En nu weet ik beter.. denk ik er achteraan. Maar dat is niet eerlijk! Moet ik ook niet meer doen.)

Acupunctuurhsfile_145406
Het alternatieve pad, dat ik opgelopen ben, heeft me al veel gebracht. Maar het helpt allemaal maar 1 keer. Alsof ik er daarna aan gewend ben, zoiets?
Zou dat kunnen? Het voelt soms alsof ik een Borg ben.
Zodra mijn lichaam 1 keer iets ervaren heeft, reageer ik daarop ( en soms heel heftig!) maar lijk ik er de tweede keer wel immuun voor. Zo raar…
Zo ben ik heel erg benieuwd wat de tweede acupunctuur sessie me gaat brengen.
Vorige week ben ik voor de eerste keer bij C. geweest. En ik vond het heel bijzonder. Ze was heel anders dan ik me voorgesteld had, maar dat ligt aan mij 😉
Ik werd hartelijk ontvangen en ze kwam meteen to the point. Wat of ik kwam doen, wat ik verwachtte en wat ik zou veranderen als ik een toverstokje zou krijgen met 1 wens.
Daar moest ik even over nadenken, en het kostte me zomaar nog moeite ook om iets voor mezelf te wensen! Ik zat alweer in gedachten bij Emiel… 😉
Na wat een oneindigheid leek wist ik het.
Meer energie.
Met meer energie kan ik me hopelijk inzetten voor zaken waar ik nu de puf niet voor heb.
Meer ondernemen met mijn kinderen. Meer ondernemen met mijn man. Ook tussen de lakens. Maar ook nu eens daadwerkelijk doorpakken naar die leuke baan, in plaats van genoegen nemen met wat er op mijn pad komt.
Met meer energie zou ik eindelijk al die boeken kunnen lezen die ik aangeschaft heb maar nu stof liggen te happen. Met meer energie……….

En dus werd ik getest. En kwam er onder andere uit dat mijn basis vertrouwen weg is.
Bam.
En daar waren ze weer. Die rottige tranen. Hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat een wildvreemde vrouw mij met 2 zinnen volledig uit het veld weet te slaan. Mijn strot is dichtgeknepen en de tranen rollen over mijn wangen. Hoe raak ze is met haar opmerking hoef ik niet eens te zeggen. Mijn lichaam bevestigd het al en ontkennen is onmogelijk!!
En zo hoefde ik ook niets te zeggen toen ze nog meer basistests bij me uitvoerde. Ze voelde mijn buik, die heel pijnlijk en hard aanvoelde. Dat zei haar alweer genoeg. Ze voelde mijn polsen, keek naar mijn tong en vertelde wat ze zag en wat dat betekende. En weer reageerde mijn lichaam voordat haar woorden volledig tot me doorgedrongen waren.
Ze vroeg verder en als op de automatische piloot vertelde ik over mijn jeugd en de afgelopen 20-25 jaar. Het werd al snel duidelijk dat wat zij zag en voelde, inderdaad een oorsprong had. En keihard binnenkwam.

Rustig aan
tranenWat heel duidelijk naar voren kwam was dat dus over mijn basis vertrouwen. Dat dat op zeer jonge leeftijd al beschadigd was, en dat ook steeds bevestigd werd door mensen die ik vertrouwde en dat niet waard bleken te zijn.
En dat moet dus hersteld worden. Als dat nog kan..
Want dat deze conclusie ook pijnlijk is voor mijn huidige man, moge duidelijk zijn. Ik houd van hem, en op dagelijks niveau vertrouw ik hem natuurlijk ook helemaal.
Maar ik houd altijd een achterdeur. Ik durf niet meer te dromen of maar te denken aan de toekomst, want die heb ik al zo vaak bij moeten stellen. Wat dat betreft heb ik zeker geleerd om in het hier en nu te leven!
We gaan het rustig aan aanpakken. En dus begon ze met 6 naaldjes. Daar voel je dus echt bijna niks van..
Ik mocht even rustig blijven liggen terwijl zij bedacht hoe ze me verder zou kunnen helpen en de processen kan ondersteunen. Op dat moment voelde ik niets van wat er gebeurde..en het leek of C. dat niet verwacht had want zij nam wel degelijk een verandering in mijn lijf waar.
Maar even later voelde ik het ook; toen ik in de auto zat. Niet handig.
Zoals voorspeld werd ik erg moe en emotioneel. Niet handig als je na deze afspraak, nog op school een “Voice” moet jureren. Bij elk kindje zat ik dan ook te vechten tegen de tranen. Zelfs als het zo vals als wat was 😉

Bizar
Maar zo voel ik me dus nog steeds. De tranen lopen over mijn wangen bij elk mooi liedje.
Bij elke lieve en ontroerende opmerking van mijn kids kan ik bijna niet meer ademhalen vanwege dat enorme brok in mijn keel.
Ik heb nog steeds het gevoel alsof ik er niet helemaal bij ben, alsof er een onzichtbare energiemuur zit tussen mij en de rest van de wereld. Het voelt niet fijn.
Zelfs in de auto zit ik nu te huilen.. ik snap er niks van!!
En vanavond kreeg ik het weer bijna te zwaar. Aan tafel, out of the blue, kijkt Boy me aan en zegt:
“Mam…huilen is eigenlijk heel erg belangrijk!!”
Ik voel me betrapt .. alsof hij weet hoe vaak ik per dag tegen die zoute bolletjes aan het vechten ben.
Als ik hem vraag waarom dan, zegt hij: “Nou…zodra je geboren wordt, is het eerste dat je doet: huilen!
En voordat ik kon praten, kon ik wel huilen, en dan kwam jij altijd. Huilen is ook een soort praten!”.
En met deze wijze les van mijn zoon, kan ik het doen. Ik moet gaan leren huilen.
Niet meer ‘niet naar de Passion’ kijken, omdat ik bang ben dat ik ga huilen en niet meer kan stoppen. Gewoon wel doen dus. Maar daar ben ik te bang voor.

Weet je waar ik vanmiddag trouwens om moest huilen? Om deze:

16 thoughts on “Tranen van gevoel, biggelen over m’n …..

  1. Leonie says:

    Lieve Jootje, wat een verhaal weer…………. Elke keer als ik een blog van je lees, dan lees ik dat je ZOOO HARD aan het werk bent. Je bent zo’n bikkel. Je legt de lat zo verschrikkelijk hoog voor jezelf. En je doet zo goed je best, met alle kennis en ervaring die je hebt opgedaan. En je leert nog elke dag bij. Er zijn mensen die leren een levenlang bijna niets, en jij, jij leert elke dag weer zoveel.

    Je hebt harde lessen geleerd in je leven (die ik lang niet allemaal ken, en dat hoeft ook niet), dus je hebt reden genoeg om af en toe een traan te laten. En waarom niet? Van wie mag dat niet? Zeg eens eerlijk? Als ik je verhaal lees, dan lees ik dat je jezelf hebt aangeleerd om je tranen weg te stoppen, omdat je vader er niet mee om kon gaan. Jij hebt je dat (noodgedwongen) aangeleerd. Jij bent degene die dat weer ongedaan kan maken. En er zal veel verstopt verdriet loskomen. Laat het gaan. Je kleine wijze man heeft gelijk, het is ook een manier van praten. Niet een manier die we makkelijk in het openbaar doen, maar het is wel praten.

    Je komt er wel moppie. Het valt niet altijd mee. Maar ook deze keer kom jij er weer doorheen. Met zulke kanjers thuis, die je zulke wijze lessen leren………….. Dan mag je huilen. Huilen van geluk………………

  2. Zegt u het maar! Staat hier vrolijk boven.
    Mag je van jezelf voelen en huilen omdat je misschien vreselijk beschadigd bent?
    Ik heb ooit een mooi gedicht gehad over tranen en het nut van huilen.. ik ga het voor je opzoeken.

  3. Oke Jolanda, gedicht gevonden. Het is dus een gedicht dat ik kreeg, niet wat ik zelf schreef.

    You riches I’ll never share
    Never call them my own
    They are yours, hiding in your stare
    Something I’ve never known

    Though many days I call my past
    Even more are yet to come
    If the mind will make the body last
    Maybe, someday, I’ll have some

    Some of what hides in your eye
    Shines like silver tears
    Waits for you to cry
    Shed forgotten fears

    How rich we would be
    To watch the silver run
    Down your cheek running free
    End what had once begun

    Anne

    Hierdoor heb ik tranen anders leren zien.
    Niet iets om je voor te schamen.
    Een verworvenheid. Iets om trots op te zijn!

  4. Jo, lezende voort herken ik zaken vanuit mijn jeugd. Mijn vader en moeder zijn dan wel nooit gescheiden, maar ik herinner mij ineens dat wij van onze vader ook nooit mochten huilen. Het waarom begreep ik nooit. Nu denk ik dat hij daar emotioneel ook niet mee om kon gaan. Dus huilden wij maar niet. Tenminste… niet om zomaar wat. En nog slik ik mijn tranen weg als dat gewenst is. Gewenst in mijn visie dan… ik denk niet dat ik nu mensen om mij heen heb die mij het huilen zullen verbieden.
    Wel sluit ik mij zo heel af en toe op in de badkamer. Neem een warme douche terwijl ik in een hoekje zit, warme waterstralen over me heen en ik huil… heel intens… met dikke tranen… maar zonder geluid. Stel je voor dat ze me horen…
    Alsof ze dat niet zien, als ik na een tijdje toch maar naar beneden ga. Drie dagen later zijn mijn ogen nog gevuld met vocht. Alsof ik dagen, nachten niet geslapen heb…
    Om van de hoofdpijn nog maar te zwijgen.

    Ook ik ben ooit van de vader van mijn kinderen gescheiden en ook ik heb in bepaalde situaties dingen besloten die misschien voor dat moment het juiste leek, maar achteraf niet de schoonheidsprijs gewonnen zou hebben.
    Maar zoals Patrick al zei: Alles in het belang van de kinderen en mij.

    Zoals je weet zijn mijn kinderen inmiddels volwassen en hebben ze een eigen leven opgebouwd. Heb ik inmiddels een kleindochter.
    En nooit, maar dan ook nooit hebben mijn kinderen mij ook maar iets verweten. Wel hebben ze zaken opgenoemd die ze als niet zo positief ervaren hebben. Mede door mij genomen beslissingen. En toch geen verwijten.

    Onder redelijk normale omstandigheden blijven kinderen hun ouders trouw. In voor en tegenspoed. Een ouder moet het wel heel erg verknallen, wil een kind niets meer met hem / haar te maken hebben.
    Of… er moet wel heel veel geïndoctrineerd worden door één van de ouders (bij een scheiding) om de kinderen van de andere ouder te vervreemden.
    Hoewel in dat soort situaties de “winnende” ouder uiteindelijk de verliezende ouder kan worden.

    Zolang jij jezelf recht in de spiegel aan kan kijken en kan zeggen: ik deed het omdat ik op dat moment niet anders kon of wist… dan is het goed.
    Roeien met de riemen die je had.

    En als je toen wist wat je nu weet, had je dan die vijf fijne kinderen wel gekregen?

  5. Esther van den Bergh says:

    Ik sluit me gelijk helemaal aan bij Leonie, Die zegt het heel goed en ik kan er niet veel aan toevoegen.
    Behalve dan Dat Boy helemaal gelijk heeft.
    En inderdaad, je zal heel veel tranen nog moeten laten, uitgesteld huilen is dat. En nu zal dat in het begin bij van alles en nog wat zijn, dat wordt vanzelf minder en dan komt het wel goed. En dan zul je merken dat het fijn is om een huilfilm te zien, want af en toe huilen is goed!

    Je stelt de lat inderdaad erg hoog voor jezelf. Je moet zoveel van jezelf. Terwijl je het al zo ontzettend goed doet, je doet al zoveel terwijl je zoveel beperkingen hebt op je pad/lijf.
    Gun jezelf de tijd. En de tranen,…
    Je bent een bikkel, je bent geweldig! Ga door met de acupunctuur, dat zal je goed doen en veel van leren!

  6. Cilia says:

    Uitgestelde tranen… dat herken ik zo..
    Alleen weer om andere redenen natuurlijk, maar er zullen ook wel raakvlakken zijn.
    lieve Jolanda jouw stappen zijn zo mooi en moedig en jouw kinderen zo.n groot geschenk en die heb jij opgevoed, wat een geweldige moeder ben je toch., dat lees ik uit alles.. wees niet bang…
    Geef jezelf toestemming om te huilen. …af en toe om iets kleins… geef het ruimte en langzamerhand kom je dichter bij de kern
    ♥ liefs van mij

  7. Keetje says:

    Wat een herkenbare angsten zeg! Jeetje… En huilen, dat kan ik ook. Ik heb ‘geleerd’ dat je er niks mee opschiet, dus waarom zou ik dan…
    Maar je zoon heeft gelijk. Het hoort er bij.

  8. Ik zal je eerdaags wanneer je dat wenst toelichten hoe het werkt met drivers en stoppers, het miniscript. Ik doe er pas toe als…. Dat geeft je wellicht cognitief begrip over je onbewuste argumenten om het nu zo te doen als je het doet.

    Jouw “Wees sterk” helpt je soms en soms heb je er last van.
    Je hebt de optie om te geloven in je onschuld, want zoals ik al zei: elk moment in je leven maak je keuzes die op dat moment het beste weergevn dat je hebt. Later daar spijt over hebben is zinloos en slechts een marteling. Geloof in je onschuld! Dat was het beste dat je had, nu is dit het beste dat je had. Daar over oordelen is makkelijk maar niet zinvol. Het is niet meer en niet minder dan dat: het beste dat je nu hebt.

    Je bent een mooi mens, Jolanda. Je omschreef weer mooi hoe je hier nu inzit.

    Heb geen angst voor je tranen, ze zijn nodig. Geef je verdriet de ruimte: maak je rugzak lichter! Uitstellen sloopt je en verzwaard het verdriet alleen maar. Geniet hier en nu van jezelf; inclusief je verdriet.

  9. Lieve Jolanda, veel van je blogs lees ik (uit tijdgebrek) niet, maar deze…. MOEST ik lezen, zo voelde het. En al kennen we elkaar niet persoonlijk, ik snap nu enigszins waarom… ook hier stomen de tranen overvloedig tijdens het lezen van jouw woorden.

    Inmiddels ‘mag’ ik huilen van mijzelf, en heb ik geleerd dat tranen de wasmachine van de ziel zijn!
    Wie weet helpt deze gedachte jou ook… Het verleden was, en nu mag het heden er zijn. En ja, daarvoor moet er eerst een hoop schoongewassen worden! Zodat de muur van (schijn)veiligheid kan wegsmelten… en net zoals je ramen lapt, wordt zo’n ‘muur’ dan ineens doorzichtig, en zie je ‘m als muurtje tussen jou en de wereld. Maar ik weet zeker dat jij, met zo’n prachtig gezin wat je steunt en in je gelooft, uiteindelijk dat muurtje weg ziet vallen. En je prachtige zelf weer kan (en vooral durft) te zijn… vol vertrouwen in jezelf en in de wereld.

    Enne… geef vooral Boy een hele dikke knuffel… wat een wijsheid en wat een liefde! En laat die tranen maar stromen…

    Lieve groet, Miranda

  10. Sylvia says:

    Huilen heb ik als kind nooit gedaan,dit was mijn macht die ik had tegenover mijn stiefmoeder als zij mij lichamelijk en geestelijk…….want zei riep dan dan janken €&@ Ik heb nog steeds moeite om te huilen.
    Jolanda huil maar,is is goed.

  11. Dyana says:

    Lieve Jolanda, laat alsjeblieft stromen. Het zal je beetje bij beetje kunnen bevrijden. In gedachten houd ik je hand vast. Het mag, het mag, het mag…
    Met heel veel liefde; Dyaan

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)