Gefrustreerd

Een ouderwets mopperblog. Dus… ben je niet in de stemming? Klik maar gelijk weg dan.http://www.dreamstime.com/royalty-free-stock-photography-image33449277
Ben je het handen-wrijverige type dat kickt op het gele gras bij de buren? Blijf dan..

Het is geen geheim dat ik het liefst zou stoppen met mijn pillen. Ondanks alle goeds dat ze mij brengen zijn er ook bijwerkingen.
Bijwerkingen die inmiddels zo zijn gaan overheersen dat het echt een PROBLEEM is.
Dus…. Na lang negeren en uitstellen een afspraak gemaakt met de huisarts.
Nu zijn er twee bij onze praktijk. Een dame, en een heer.
Ik ken de dame inmiddels goed. Zij was degene die de diagnose fibromyalgie het eerst in haar mond nam, en mij doorstuurde naar het reumacentrum voor uitgebreid onderzoek.
Zij was ook degene die het WFG voor gek verklaarde omdat ik volgens hen niet meer in aanmerking zou komen voor een spiraaltje na een baarmoederontsteking. Zij stuurde me door naar Amsterdam, waar ik inmiddels , tot volle tevredenheid, voor mijn gynaecologische problemen loop.

510975614_19160c2ae7_mEn er is een meneer dus. En die ken ik sinds vandaag ook. Ik denk dat ik mag concluderen dat ik met deze meneer geen klik heb. Of nog niet…dat kan ook. Maar voor nu ben ik vooral een beetje boos. En gefrustreerd.
Want ik liep al dagen met een dikke keel. Niet omdat ik verkouden ben, maar omdat mijn emoties me hoog zitten. Het probleem is er namelijk al een tijdje, en we lijken steeds verder weg te zakken.
Tijd om aan de bel te trekken! Letterlijk en figuurlijk.  En dacht ik een afspraak te hebben met mevrouw, werd ik naar binnen geroepen door de meneer. Niet fijn.

“Dag mevrouw… begint u maar!”
Zo dan…. “slik” …. “slikt nog eens” ..
-eh ja….. Nou eh… over mijn medicijnen. Daar ben ik op zich blij mee want ik functioneer een stuk beter dan 2 jaar geleden.. maar doordat ik niets meer voel, voel ik ook ECHT niets meer. Ook dingen die ik wel wil voelen……”
Zo. Het hoge woord is er uit. Maar hij is een man. Zou hij me snappen??
Nee dus…..
“Maar dat is toch goed? U werkt ook weer zie ik?” zegt hij vanachter zijn scherm.
– Ja, dat is ook zeker goed. Ik werk weer en daar ben ik heel blij mee, dat doet me voor mijn bovenkamer ook heel goed. Maar mijn conditie is flut. Mijn jongens van 9 fietsen me er compleet uit, en na een rondje Wognum ben ik de rest van de dag kapot.
Ik heb een of andere zenuwtrek in mijn arm die steeds erger wordt en ook gewoon gemeen zeer doet!
Maar het ergste vind ik nog dat we …eh… het tussen de lakens niet meer fijn hebben. “
“ Ja, dat is een nare bijwerking. Maarre…over uw conditie: Daar moet u zelf iets aan doen!”

Luistert hij eigenlijk wel naar me? HOORT hij me wel??
De brok wint het, en wurmt zich via mijn neus naar mijn ogen.
Godver.
42 jaar en aan een wildvreemde kerel moeten vertellen ‘dat ik het niet meer doe’ . Leuk. Not.2486

Hij blijft doorgaan over mijn gebrek aan conditie. Dat dat normaal is, met mijn ziektebeeld. En dat ik langzaam dingen moet gaan oppakken die ik leuk vind, maar die dan niet moet overdrijven. Dat ik moet wandelen..of zwemmen.
Ik klap dicht. Ik heb deze meneer niets te melden. Hier kom ik niet verder mee.
Dan vraagt hij doodleuk hoe oud de kinderen zijn die mij eruit fietsten.
-De tweeling is net 9 , antwoord ik.
“Tja.. er komt natuurlijk ooit een punt dat ze sneller worden dan jij hè?” Ik wil bijna zeggen dat ik dat wel erg jong vind op MIJN 42 ste.
Maar ik zeg niks.
Zei hij dat nou? Zei hij dat nou echt??
Ja dus……

Aan mijn houding merkt hij dat ik meer met het andere onderwerp zit. Ik geef aan dat het ooit wel goed zat, maar de laatste jaren gewoon huilen met de pet op is.
Ook als ik alleen ben, gaat het allemaal moeizaam. Gelukkig heb ik mijn herinneringen en fantasie nog, maar daarover voel ik me naar mijn man, van wie ik zielsveel houd, erg schuldig.
En dat werkt ook niet. Mijn hoofd wil wel, maar mijn lijf is gevoelloos en verdoofd. En ik ben het zat!!

Meneer de dokter kijkt me aan…en raadt me aan eens met een psycholoog te praten.
Tjonge jonge… daar hebben we er weer eentje!
Natuurlijk weet ik wel dat er geen wondermedicijn is, of een knopje dat hij kan indrukken waarmee mijn problemen over zijn.
Natuurlijk weet ik wel dat mijn pijnstillers en anti-epileptica alle zenuwbanen beïnvloeden..vooral die naar mijn benen. En tja…dat er dan ook zenuwbanen plat gegooid worden die je graag nog eens zou gebruiken..
“Misschien moet je anders je seks plannen, en dan je laatste Zaldiar niet innemen?” oppert de beste man nog.

Het is duidelijk. Deze brave man kent mij, en mijn dossier niet.
Het ligt ‘m dus weer aan mij. Ik doe te moeilijk. Ik moet maar gaan praten met een psych. Alweer.
En o ja… die tremoren in mijn rechterarm? Tja, hij weet niet wat dat kan zijn. Ik moest er maar niet teveel aandacht aan geven, dan zou het vanzelf wel weer weggaan…..media_xl_4324594

Ik heb er lang over na gedacht of ik dit blog wel zou plaatsen.
Op internet toegeven dat je seksleven nul is.. dat zal wel weer als ongepast worden bestempeld.
Nou heb ik daar altijd als maling aan gehad.
Ik heb vaker ‘taboes’  in mijn blogs gezet.
Zoals die keer dat ik zei dat ik mijn zoon niet meer leuk vond. Daar heb ik ook een heleboel commentaar ( positief en negatief)  op gehad.
Ik mocht gelukkig ook heel veel steun ontvangen in de vorm van mailtjes van ouders die uit ervaring herkenden waar ik het over had. En dat heb ik altijd enorm gewaardeerd.
En ja…ook mijn man weet dat ik dit blog zou plaatsen.
Laat even overduidelijk zijn dat mijn man en ik zielsveel van elkaar houden, maar dat ons medicijngebruik een ‘gezond’ seksleven blokkeert. Letterlijk en figuurlijk… en daar hebben we samen heel veel verdriet van.
Het houd mij enorm bezig en het zit me dwars. En dus moet ik het van me afschrijven…. ook al weet ik dat het wel erg intiem is.
Maar ooit komt het goed. Ooit.
Maar liever morgen!!

24 thoughts on “Gefrustreerd

  1. jacqueline says:

    Vind je een kanjer dat je het van je af schrift. en wou dat ik de oplossing voor je had helaas die heb ik niet sterkte en ik hoop dat de oplossing snel voor je komt, tetug naar de vrouwelijke arts en in je dossier laten zetten dat je alleen haar wilt dikke kus

  2. Die meneer ken ik ook en kom ik soms ook bij terecht… Ik noem hem “kijk het maar even aan” dat is zijn motto. Volgens mij zegt hij dat zelfs als je met een slagaderlijke bloeding voor hem staat….
    Enfin, tussen de regels doorlezen red hij al helemaal niet…
    Wat het probleem betreft; misschien eens een nieuwe afspraak maken en EISEN dat je bij je eigen arts komt? De mevrouw?
    Hopelijk kan zij je wel helpen.

  3. Ik deel met je hoe ik hier tegen aan kijk. Mogelijk heb je geen behoefte aan advies, maar dan negeer je deze maar. 🙂

    Wanneer intimiteit niet “goed lukt”, dan zie je vaak dat de focus juist gelegd wordt op al wat niet goed gaat.
    Wat je aandacht geeft, groeit. Zo gaat dat in dit onderwerp ook vaak.
    Dan wordt het een frustratie die veel impact heeft. Vaak komt daar veel schuldgevoel bij, Ouderboodschappen (Het hoort zo!) en ook Natuurlijk Kind: verdriet en angst (hij/zij verlaat me als ik niet voldoende presteer).

    Wat volgens mij helpt, is simpelweg blij zijn met elkaar, verwachtingloos contact te zoeken. Uitspreken wat jullie van elkaar willen en mogen verwachten. Elimineer SCHULD. Genieten van kleine aanrakingen. Zoek naar alternatieve manieren om van elkaar te genieten. Vindt ook dáár het plezier terug.

    Verwijder het moeten. Vindt het genieten.

  4. Wow, wat ontzettend dapper om dat neer te pennen. RESPECT!.
    Voor mij een worp terug in de tijd dat het ook naadje was door de meds en libido van – 10 had.
    Weet niet wat te zeggen of te adviseren behalve dat het zuigt.
    Zelf uiteindelijk besluit genomen om medsaf te bouwen en totaal mee te kappen uiteindelijk, want ik wilde weer VOELEN, dan maar de pijn erbij en als die te erg wordt, gijpen naar de ibu’s .
    Geen idee of dat voor jou zou werken, maar ik was er klaar mee en vanaf dat moment ging het in die categorie steeds beter tot zeer goed.
    Knuf meis en nog 1 ding: Die meneer is een L*L en voel met je mee omdat het zoo belangrijk is dat er een klik en verstandhouding is met je HA.

  5. Pia says:

    Dapper blog hoor Jolanda! Mooi geschreven. Uiteraard wist ik direct over welke dokter je het hebt. Terug naar de dame. Enne ik herken een loop. Helaas was onze relatie er niet tegen bestand.

  6. Esther van den Bergh says:

    Allereerst zou ik een nieuwe afspraak maken met die vrouwelijke arts. Want deze man heb je dus niets aan. Het moet hoe dan ook klikken met je dokter, maar deze lijkt mij niet het soort dat huisarts had moeten worden! In ieder geval niet voor patiënten zoals jij en ik!
    Wat betreft ‘tussen de lakens’ is dit heel herkenbaar voor mij. Bij ons is het dan niet door de medicijnen, maar door onze slechte longen. Wij kunnen ‘het’ nu al een aantal jaren niet meer omdat we veel te slechte longen hebben. Inderdaad, mijn herinneringen aan vroeger zijn geweldig, maar je zou al was het maar af en toe, toch willen genieten van het ‘echte werk’… Moeilijk om hier iets over te zeggen. Misschien is er iets mogelijk met wijziging van je medicatie, dat hoop ik voor je. En anders moet je het zoeken in intimiteit, dat is voor ons de enige overgebleven mogelijkheid. Soms heel frustrerend, maar dat we van elkaar houden is en blijft het allerbelangrijkste.
    Ga in overleg met je vrouwelijke arts! Sterkte lieverd! Ik leef met je mee, xxx.

  7. In wat Patrick zegt zit veel waarheid en dan met name het gevoel van ‘moeten’ elimineren want dat levert voor beiden veel frustratie op en dan werkt het sowieso niet. Het verwachtingspatroon bijstellen, blij zijn met elkaar en genieten van kleine intieme momenten en die zonder druk opbouwen. Intimiteit zit in heel veel dingen. Laat het schuldgevoel los. *makkelijker gezegd dan gedaan*
    .

    • Jolanda says:

      Zoals ik al zei..dat zit tussen ons wel goed. Het moeten is er inmiddels wel af, want we weten dat dat al helemaal niet werkt. En ik verdom het te faken. Daar heeft niemand wat aan.
      Maar als een koelkast in je bed liggen, terwijl hij zijn uiterste best doet, werkt ook voor hem niet motiverend.
      Dus dat hebben we al opgegeven. Maar het hoort niet natuurlijk…….

  8. Mensen die trots roepen dat ze “het” gemiddeld twee, drie keer per week ‘doen’, vergissen zich misschien een beetje? ‘Per jaar’ komt dan meestal eerder… Niet dat dit iets voor jou oplost nu, maar misschien helpt het je een beetje te relativeren wat “normaal” is. Bestaat dat overigens wel? Een norm voor deze materie? Ik mag toch hopen van niet!

  9. Jij stoere! Ik kan je niet helpen maar met dit blog help jij veel anderen wel. Gooi maar open, dat haalt al een heel stuk ‘moeten’ weg. Maar het willen is er dus wel, nu het voelen nog…. kun je dat leren als het door medicatie is verdoofd? Voelen tussen de oren omdat je het wenst vanuit je hart?

    • Jolanda says:

      Nee…. niet meer. Dàt is precies het probleem! Met heel mijn hart kan ik voelen, me herinneren, me inbeelden. Maar dat is niet echt. Niet eerlijk ook.
      We kunnen wel knuffelen enzo, en met heel veel liefde en warmte bij elkaar zijn, maar ik kan niet accepteren dat dat het dan is. We zijn beiden gezond.
      Er is geen lichamelijke beperking, deze wordt ons opgelegd door die pillen.

      En ik zou zo graag willen stoppen, maar ben doodsbang dat ik dan niet meer zou kunnen werken.
      Het lijkt wel kiezen tussen kwaden..

    • Jolanda says:

      De vorige keer wel.
      Maar ik wil het heel graag weer proberen.. ik hoop wel dat mijn werk en mijn gezin er niet onder lijdt.
      Want dan blijft er echt geen andere leuze over dan die bende te blijven slikken en mijn verlies te accepteren..

      Maar het alternatieve circuit ligt er ook nog. Volgende maand een afspraak met Coby 😉

  10. Dyana says:

    Lieve Jo,
    Wat een verdrietige situatie. Begrijp je gevoel. Heb zelf ooit de pil eruit gemieterd omdat ik meer op een robot leek, dan op een warmbloedig mens. Maar jouw medicatie is niet niks. Een stuk levensbehoud. Dat is een dilemma wat inderdaad heel wat van jullie vergt. Wat fijn dat jullie er samen over kunnen praten. Dat is al iets kostbaars. Helaas heb ook ik geen oplossing. Waar ik wel aan dacht is massage en/of drukpunten/reflexologie? Ik wens je veel sterkte en wijsheid en boven alles je vrouwelijke huisarts terug!!!
    Liefs Dyaan

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)