Flashbacks in de kappersstoel

Vanmiddag had ik heel even een half uurtje voor mezelf gepland. Op naar de kapper!
Hoognodig, mag ik wel zeggen.. ondanks dat ik ‘spaar’ kreeg ik een wat verlepte kop. ( ja, ik zeg het zelf dus dan mag het 😛 )De schaar mocht erin…en gelukkig hebben wij een kapsalon op het dorp die ’s middags zonder afspraken werkt!15086965-cartoon-van-kapper-knippen-van-haar1

Het nadeel van zo’n kapsalon is wel dat je misschien moet wachten. En dat mocht ik dan ook..
En ik was niet de enige. Voor mij waren nog 2 heren, waarvan er eentje 3 kinderen bij zich had.
Ik mocht plaatsnemen op de stoel tussen hen in. Vader was in ‘gevecht’ met 2 zoontjes ( ik schat een jaar of 7 en 4) en een dochtertje van een jaar. Een stappertje…. Kon nog niet zelf loslopen, maar aan de handen van haar ridderlijke beschermbroertjes en via het kleine salontafeltje kwam ze overal waar ze wilde.
Zoon van 4 wilde voorgelezen worden en kwam met een boekje.
Zoon van 7 zat al op schoot, en zusje stapte wat langs de tafel. En dus had zoon van 4 een probleem…want waar moest hij nou zitten?

Ik voelde zijn probleem en bood mijn schoot aan. “Kom maar hier zitten als je wilt, dan zit je toch nog naast papa en kan je toch de plaatjes zien”, zei ik terwijl ik op mijn been klopte.
Papa lachte wat schaapachtig en wilde al protesteren.. zijn zoon bij een vreemde vrouw op schoot!!
Maar zoonlief klom al op mijn benen voordat hij iets kon zeggen. Nadat ik een beetje bijgedraaid was voor het beste resultaat kreeg ik dan ook dankbare glimlach.
Door deze actie leunde ik nu wel een beetje naar meneer 1. We keken elkaar aan en herkende hem.
De meneer Jehova’s Getuige waardoor mijn ex ook bij die club is gegaan…..

angry-woman-733632   Een golf van emoties overspoelde me. Ik kreeg zo’n vreselijke zin om hem ongelooflijk uit te schelden. Om hem eens goed te vertellen wat ik van hem en zijn voorbeeldige gezinnetje en paradijslijke geloof vond! *muntjes-valt-momentje*
Wist hij wel wat hij mij en mijn kinderen indirect heeft aangedaan? Alle strijd en ruzies en bekvechten en bijna-rechtzaken ? Waarom stond die eikel op de stoep bij mijn ex toen die het zwaar had ( en terecht…maar dat terzijde).
“Als een warme deken boden ze mij hun vriendschap en het Paradijs aan” ..zei mijn ex ooit toen ik hem gevraagd had waarom hij zich in hemelsnaam wilde laten dopen bij die kliek…
Ik voel weer het kippenvel en de walging die ik toen voelde.
Zou ik hem uitschelden en een scene maken? Of zou ik hem negeren? Gewoon doen alsof hij er niet zat?
Negeren omdat ik me niet ging laten kennen en die ellende van 12 jaar geleden me niet zou overvallen?
“Hé hallo! Jij hier?”

Te laat. Hij herkende mij. En ik moest netjes hallo terug zeggen. Vooruit!! Dat kan je best! Je bent een volwassen vrouw. Je kunt dit!
“Hallo. Ja, ik woon hier al een tijdje.”
Zo..dat was eruit. Een gewoon antwoord.
Goed zo Jo!!  Maar ja…nu verder. Want terwijl ik daar heel even enorm trots op mezelf zat te zijn, begon meneer 1 nog een echt gesprek. Hier was ik nog niet aan toe hoor.
Ik hoorde mezelf zakelijk en kortaf reageren.
-Ja, het ging goed met me en met de kinderen.
Dat hij ze niet zo vaak meer zag??
-* tja… ze willen niet meer met papa mee naar dat clubhuis, en tja…ik stimuleer ze daar ook niet erg in, zeg maar 😛 *
– Met hun ook alles goed? Mooi.
*einde gesprek graag!!!* opgelucht

En verdomd. Het lot was mij gunstig gezind. De kapster kwam naar ons toe en nodigde meneer 1 uit om plaats te nemen bij de wasbakken. Probleem opgelost. En ik had me er nog redelijk uit gered ook, vond ik zelf. Ik kon me weer bemoeien met dat kleine dappere stappertje, die een uitval deed naar een windlicht dat op het kleine salontafeltje stond.

Even later was ik aan de beurt, en samen met mijn kapster keken we naar die meneer Vader die daar zo zijn best deed zijn kroost zoet te houden. Zijn oudste zoon zat inmiddels ook in de stoel, maar die van 4 had heel veel interesse in de geluidsboxjes op de balie en het haren-kleurtjes-bord. Die staaltjes met haren kunnen er namelijk ook af….. 😉
Ook zijn dochtertje was lekker bezig en opeens hoorde ik alle stemmen in mijn hoofd van alle mensen die ooit tegen mij gezegd hebben:
“Goh, leuk he,  die kleintjes…maar wat een HANDENBINDERTJES !!! “

Ik heb die uitspraak nooit begrepen. Handenbindertjes?? Hoezo? Mijn kinderen waren op ontdekkingstocht en ik heb ze daar altijd zo vrij als mogelijk in gelaten. Laat ze maar spelen, klimmen, ontdekken… en ja, daar hoort soms ook vallen bij.
Maar nu… toen ik naar die meneer Vader keek die ogen en oren en vooral armen en benen tekort leek te komen, zag ik het.
Ja..kinderen in die leeftijd zijn idd handenbindertjes…
En opeens begreep ik waarom andere mensen zich zo’n zorgen om mij maakten in die periode dat de tweeling ging lopen. Waarom ze aanboden om te komen helpen en na een paar uur al melden dat ze ‘kapot!’ waren ..handenbindertjes

Ik voelde en zag ik wat die mensen uit mijn omgeving toen zagen. Ik zag mezelf achter 5 kinderen aanrennen en helpen en bemoederen en snot vegen en luiers verschonen en flesjes maken en speelgoed opruimen en jasjes aanwurmen en vloeren vegen en staartjes maken en autostoeltjes vastsjorren en fruithapjes maken en videorecorders redden en het kattenvoer wegzetten en keukenkast-klemmetjes monteren en ………

Tja….ik snap opeens waar al die vermoeidheid vandaan komt.
Chronisch vermoeidheids syndroom?  Mwah… misschien. Maar misschien is het ‘gewoon’ de vermoeidheid die er nu uit mag komen.
Uit mag en kan komen omdat mijn kinderen geen handenbinders (meer) zijn, en omdat ik eindelijk de zorg kan en mag delen… met mijn eigen meneer Vader 😉

10 thoughts on “Flashbacks in de kappersstoel

  1. Wat goed van je Jo! Wat heel volwassen! Ik snap heel best dat je ter plekke je revenge had willen halen, maar wat had je ermee opgeschoten… behalve nieuwsgierige blikken? Top dat je het zo netjes gehouden hebt. Hij zal aan je houding en korte antwoorden heus wel gevoeld hebben dat je hem liever niet ontmoet had vandaag… en morgen… en volgende maand… en, en, en…

  2. Jolanda says:

    Hier deed meneer Vader het vorige week vrijdag. Met alleen de twins, maar hij deed het wel! Ik wilde echt nog even dat ze geknipt werden voor hun verjaardag 😉

  3. Trudy says:

    Soms heb je een vreemde nodig om je eigen leven onder de loep te kunnen nemen. Om inzicht te krijgen. Niet over hoe blij je mag zijn met je eigen meneer vader maar over hoe goed je je er in de jaren ervoor doorheen hebt geslagen. Ben trots op je.

  4. Esther van den Bergh says:

    Soms heb je zoiets als dit nodig om te kunnen zien wat je eigenlijk zelf allemaal doet aan werk in het dagelijks leven. Het is voor jezelf zo gewoon geworden, je realiseert je niet echt helemaal goed wat je allemaal doet/deed en/of kan, wat je (figuurlijk) “aan bergen verzet”!

    En wat ben jij een kanjer, dat je deze man zo netjes te woord stond en je inhield! Complimenten daarvoor!
    Ik heb altijd een gevoel van wantrouwen bij genoemde kerkkliek, helemaal als ik soms zie wat voor soort mensen er opgenomen worden in hun midden en aan wie alles ‘vergeven’ wordt…. Maar dat is weer een heel ander verhaal..
    Vaak richten ze zich heel bewust op mensen in een situatie zoals jouw ex, die zijn makkelijk te beïnvloeden, kwetsbaar op dat moment, voelen zich er alleen voor staan etc. en vaak lukt het ze dan ook om ze lid te maken van hun kerk. Als ik terugkijk op mijn eigen leven dan ben ik blij dat ik nooit ‘slachtoffer’ ben geworden van hun tactieken! Maar dat terzijde…

    Het is heel goed mogelijk dat alle vermoeidheid er nu pas uitkomt. Het is toch ook over een periode van meerdere jaren soort van ‘opgespaard’ cq opgebouwd. Dat is nooit zomaar in één keer weggewerkt. Dat neemt tijd, lijkt mij. Maar, zoals jij bezig bent dan zit je toch ècht op de goede weg! Ik vind dat je het geweldig doet. En met zo’n geweldige man aan je zijde maakt het helemaal af!

  5. Mooi zeg, hoe deze man jou gelegenheid gaf om mooie inzichten te geven. Een mooie oefening zou kunnen zijn voor deze man dankbaarheid te voelen. Hij heeft je veel gegeven.

    Overigens is onze neiging om hen schuld in de schoenen te schuiven. Jehova’s opereren vanuit hun overtuiging net als wij dat doen. Mensen kiezen zelf, ook jouw toenmalige partner. Ook al zat hij in een rotsituatie, hij koos zelf voor dat pad.

    Voor jouw chronische vermoeidheid was jouw aanleg denk ik al veel eerder aanwezig en heeft jouw drukke en inspannende leven de overtuigingen en basisemoties die jij had, bevestigd. Die klachten die je nu nog ervaart: het is jouw lijf die je iets vertelt, misschien wel over die overtuigingen en basisemoties. Dat is de les die het leven ons leert, denk ik. Dat is onze taak in het leven, uitvinden wat er allemaal bedoeld wordt met de signalen om ons heen.

    Mooie zelfreflectie, Jolanda! Heel knap ook dat je die KO in je hebt laten varen en hebt gekozen voor een Volwassene gesprek. Dat bracht je meer! 🙂

  6. Jolanda Stavenuiter says:

    Heel erg leuke blog Jolanda over o.a. Meneer Vader. Dat is dus mijn vent. Wat kun jij het ontzettend leuk verwoorden! Best wel trots op hem als ik het zo lees.

    • Jolanda says:

      Dat mag je ook absoluut zeker weten zijn! Ik heb die tropenjaren altijd alleen gedaan, en je mag idd best trots * en zuinig!!* op hem zijn 🙂
      Dank je wel voor je compliment 😀

  7. Jolanda says:

    Trouwens ook stom toevallig dat ik jouw dochtertje vanmorgen op school herkende! Je zult wel even verbaasd opgekeken hebben dat ik je dochter wel van naam ken, en jij mij helemaal niet 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)