Later als ik groot ben…

Zo begin ik mijn zinnetjes waarin ik vertel over mijn dromen. Voor later.
Het is vrij normaal dat je dat zegt als nog klein bent…maar ik zeg het nog vaak!

Toen ik nog een meisje was zag ik enorm op tegen ouder worden. Tegen dingen zelf moeten doen.
Verantwoordelijkheid dragen. Beslissingen moeten nemen.
Dat ene zinnetje heeft ook behalve toekomstdromen, ook uitstel in zich.
Heerlijk vind ik dat.
Dan mag ik er nog even over dromen. verantwoordelijkheid-lalalala2

Dat ik later mijn eigen gezin wilde hebben stond voor mij al vrij vroeg vast. Natuurlijk had ik toen al de gedachte “wie wil mij nou”, maar kinderen …ja, die wilde ik wel!
Ik wist ook al dat ik niet zo’n carrière –tijger zou worden.
Ik vond toen al dat moeder zijn een dagtaak op zich is.
Waar ik vooral tegenop zag, waren de dagelijkse verantwoordelijkheden:
Elke dag bedenken wat de kinderen aan moesten.
Elke dag bedenken wat we in huis nodig hadden.
Elke dag bedenken wat de pot zou schaften.
Elke dag opruimen en schoonmaken…want als ik niet zou opruimen…wie zou het dan doen? IK was tenslotte de moeder!!
Ja…..ik denk dat mijn minderwaardigheidsgevoel er al erg jong inzat.
Hoe anders is mijn dochter nu! Een gezin? Met kinderen? Ze moet er niet aan denken! Zij wil wel carrière maken. Het liefst haar eigen dierenwinkel beginnen… ik vind haar zo dapper! Stoere meid <369563_583796671701889_1411496064_n

Maar goed…ik als meisje dus.
Dat gezin zou er komen. En ook een hond. Liefst een grote…ik heb niet zo heel veel met van die kleintjes. Daar struikel je alleen maar over 😉
En een huisje.
En op de een of andere manier wist ik ook dat ik er alleen voor zou komen te staan.
Gek is dat toch…dat je sommige dingen al heel vroeg weet.
Ik was  18 jaar en 7 dagen toen ik het ouderlijk huis verliet.
Woonde 9 maanden bij de ouders van mijn toenmalige vriendje, en toen de liefde over was hielpen zij me aan mijn eigen huisje.
Ik zat nog op school.. had een studiebeurs met aanvullende lening en daar moest ik het mee doen.
Geen spaargeld, geen eigen spulletjes…die werden al snel door familie en veel vrienden verzameld.
Ik had geen verstand van verzekeren, niet van banken, niet van belastingtoeslagen of huursubsidie. Maar ik leerde snel. Dat moest wel.. ik had nu in een huur, reiskosten ( Wervershoof- Beverwijk) , verzekeringen en mijn levensonderhoud te voorzien.
Ik werkte keihard op school…en bij Deen.

4 jaar later trouwde ik een internationaal chauffeur. En ja…wat ze zeggen is wel waar.
Als chauffeursvrouw ben je wel een beetje levende weduwe.
Nu is dat anders hoor, met de mobiele telefoon en zo. Toen ik trouwde zat ik op woensdagavond vast bij de huistelefoon, want hoe laat hij zou bellen wist ik niet. En stel je voor dat ik hem miste! Dan sprak ik hem de hele week niet!
Maar ondanks dat ik getrouwd was, kwamen alle bankzaken en verantwoordelijkheden op mijn schouders. En ik droeg ze. Ik vond het fijn om zaken goed te regelen en te merken dat het helemaal niet zo moeilijk was zoals mijn vader altijd zei.
Al snel kochten we een stukje grond en lieten we er een huis op bouwen. En 2 keer per week ging ik kijken ‘of het wel goed ging’..jaja 😉

Weer een jaar later werd ik moeder van een prachtige dochter. Femke werd geboren en zette mijn hele leven op z’n kop.
Door mijn hor(ror) monen en demonen heb ik het de eerste maanden heel erg moeilijk gehad. Ik hield zielsveel van mijn dochter, maar rust, reinheid en regelmaat kreeg ik er maar niet in.
Ik heb hulp van Maatschappelijk Werk ingeschakeld om mijn huishouden weer in banen te krijgen.
Peanuts, achteraf. Ik had alleen hulp nodig om de schoonmaakklusjes op papier te zetten.
Wc schoonmaken? Ik zat er alleen op, dus dat hoefde niet elke dag.
 Ramen lappen? 1 keer per maand? Stofzuigen? Ja…dagelijks, met 3 katten en een hond in huis… Nou ja…dat dus.
Nadat ik dat op papier had zag ik het licht weer en kon ik het allemaal weer aan.

Een drukke tijd brak aan. Moeder zijn, huishoudster, tuinvrouw ( ik had echt een prachtige grote tuin toen!! *zucht* ) oppasmoeder, secretaresse …geef het allemaal maar een aparte naam..dan lijkt het nog drukker dan het was.
Kind 2 en 3 volgden, en ongemerkt bedacht ik elke dag wat de kinderen aan moesten, wat we aten, wat er nog aan boodschappen gehaald moest worden, of de auto nog voldoende benzine had in geval van nood, en ruimde ik alles achter die schattige kleine billetjes van mijn kids op.huishouden2

En toen ging het minder. Het huwelijk liep stuk en ik wilde absoluut nooit meer in dat huis zijn.
Ik vluchtte.
Met kids en hond.
Naar Texel. Naar Hoek van Holland. Terug naar Andijk en uiteindelijk ons eigen huis in Wervershoof.
Ik kluste en schilderde , maakte schoon en liep 12 kuub zand naar de voor-,  en achtertuin. Ik hielp straten en maakte een klein grasveldje waar de kinderen op konden spelen.
Ik werkte en raakte zwanger van de tweeling…en bleef doorwerken. Tegen alle advies in maar ja..er moest iemand voor een inkomen zorgen, toch?

Een nog hectischer tijd volgde…en ongemerkt nam ik nog steeds elke dag de kleine en grote verantwoordelijkheden op me.
Nog steeds moest ik elke dag bedenken wat er op tafel moest komen 😉
Soms deed mijn moeder dat als ik in het ziekenhuis zat met de tweeling, of weer naar Alkmaar moest voor elle lange gesprekken over Emiel. Gelukkig mocht ik die verantwoordelijkheid een beetje gaan delen. Met zijn voogd.

Mijn leven is wel behoorlijk veranderd. Gelukkig.
Ik ga nog steeds over de geldzaken, maar we doen het samen.
Ik moet nog steeds bedenken wat we gaan eten, maar in het weekend kookt ( en koopt! ) Marc.
De kinderen bepalen inmiddels zelf wel wat ze aantrekken…ik hoef er alleen nog maar voor te zorgen dat het achter ze opgeruimd wordt en dat alles weer schoon in de kasten beland.
Tja…. Ik ben nog niet helemaal klaar.

En langzaam komt dat zinnetje weer: Later als ik groot ben.
Ik ben er wel weer aan toe om (meer) dingetjes te gaan doen die IK leuk vind.
Misschien ga ik toch nog iets van een carrière opbouwen. Een grote meid worden.
Want ongemerkt is mijn dochter bijna 19 jaar.
Al 24 jaar moet ik elke dag bedenken wat we eten.

Overmorgen word ik 42 ….

Ach….. het gaat me best goed af. Toch??verantwoordelijkheid

4 thoughts on “Later als ik groot ben…

  1. Jacqeuline says:

    Het gaat je onwijs goed af, en je mag je eigen een dikke pluim geven! En later als we groot zijn gaan we mooi aan zitten met een koppie thee en praten over toen we nog zo jong waren, en heel veel gelachen hebben natuurlijk wel met een borduurwerkje erbij
    dikke kus

  2. Trudy says:

    Tel daarbij de ritjes naar school, helpen op school, rijden naar de zwemlessen, kinderen leren fietsen, schaatsen en weet ik wat al niet meer…
    Zie je overmorgen meid. Zal ik je een schop onder je kont geven. Misschien dat je dan ietsje groter wordt hahaha.

  3. Esther van den Bergh says:

    Ook deze lees ik een beetje verlaat…
    Als ik alles zo op een rijtje zie, dan kan ik niet anders zeggen als: “Je bent een kanjer!”. Je bent een sterke vrouw en je hebt nog een heel leven voor je liggen. Wie weet wat er allemaal nog op je pad komt in de toekomst?!
    Je doet het geweldig, ik vind je geweldig en ik zal je als het even kan ook blijven volgen!
    Ga zo door!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)