I’m singing in the rain

Gatverdamme.

Het regent.. en het is tijd om de hond uit te laten. Dit zijn nou die momentjes dat ik mijn man mis 😛
Hij zorgt na het eten voor de hond..dus ook het uitlaten komt dan voor zijn rekening. Maar ja..dat is nu een beetje moeilijk vanuit Frankrijk..
En dus spoor ik nogmaals de kinderen aan om nu eens aan die afwas te beginnen en ga mezelf inpakken.Image

Ik ben van plan me er een beetje vanaf te maken. Dat betekend naar het park…en zodra dame gedaan heeft wat ik van haar verwacht, weer terug. Zij begint een beetje verwend te raken en is met regen ook liever binnen 😉
Ik trek mijn oude schoenen aan; ik ga echt niet met mijn nieuwe schoenen dat blubberige park in. Voor Emma is dit het signaal om volledig uit haar dak te gaan. Ze huppelt en springt voor en achteruit.. grommelt en blaft zachtjes en krijg ik een duwend pootje tegen mijn arm. Opschieten!! betekend dat..

We gaan naar buiten en tussen de lichtloze fietsers door weet ik de overkant van de straat te bereiken. Ik haak Emma los en samen lopen we via een donker paadje tussen de huizen door naar het ook al onverlichte park.
Marc neemt altijd een zaklamp mee, maar ik vind het fijn mijn ogen te laten wennen aan het donker en te merken dat ik steeds meer kan zien.
Emma stuift voor me uit door het hoge gras. Nu moet ik opletten dat ik haar blijf zien, want als ze het idee heeft dat ik haar uit het oog verloren ben zoekt ze binnen no-time een plekje waar ze lekker kan liggen rollen.
Ik zie haar in de haar kenmerkende houding gaan zitten. Bolle rug. Da’s mooi…we kunnen terug!

Maar eigenlijk loop ik wel lekker. Na 8 uur op een warm kantoor, met toch wel een beetje hoge werkdruk, is het heerlijk buiten. Emma komt op me af en loopt naar het eerste bruggetje via welke we zo snel mogelijk weer thuis zijn. Ze kijkt dan ook verbaasd als ik haar weer terug roep. We gaan toch voor een rondje!
En terwijl we verder gaan geniet ik van het getik op mijn capuchon. Inmiddels kijk ik al over het randje van mijn bril, want door al die druppels zie ik niet meer waar ik precies loop.natte hond

Emma neemt het ervan. Ze snuffelt en loopt een paar pasjes en snuffelt weer. Ik sta stil.
Ik geniet van de regen. Van de stilte. Van het getik van de regen. En van het feit dat het toch wel heel erg fijn is een nieuwe, waterafstotende jas aan te hebben!
We lopen verder  … Emma komt weer op het pad lopen en net op het moment dat ik mij bedenk dat zij precies de plassen weet te ontwijken, stap ik met 2 voeten een diepe plas in.

Ieuwwwww…ik voel hoe het koude water mijn schoenen binnen golft. Het is ook niet handig om met dit weer op gympen te gaan lopen. Maar die gedachte komt te laat.
Ik voel hoe mijn tenen in mijn schoenen soppen… niet een beetje nat; ze zijn echt zeiknat.
Ik voel hoe het water eigenlijk helemaal niet zo heel koud is..en opeens boeit het me helemaal niet meer.
Ik loop. Ik pas niet meer op waar ik mijn voeten zet. Dat is nu toch niet meer zo heel belangrijk.
Ik laat het los… ik ben nu toch al nat.. ik voel hoe inmiddels mijn spijkerbroek ook om mijn benen begint te plakken. Jammer dan.
Blijkbaar straal ik dat ook uit want opeens kijkt Emma naar me en komt speels op me af ..ze daagt me uit voor een spelletje tikkertje ..en ik doe mee.

Even later lopen we naar huis en ik voel me heel blij. Ik besef me opeens dat het al bijna 2 jaar geleden is dat ik huilend bij de huisarts zat. Ik was ervan overtuigd dat ik, nadat ik mijn verhaal gedaan had, opgenomen zou worden ofzo. Ik zou in ieder geval een aantekening rijker zijn 😛
Bijna 2 jaar geleden dat ik het gevoel van heet en koud niet meer had. Dat ik wist dat met je (stoffen) gympen door het natte gras lopen, koud moest aanvoelen. Maar het voelde voor mij alsof mijn voeten op dat moment aan het verbranden waren…zo heet was het!!perifere-zenuwaandoeningen

Inmiddels ben ik al heel wat pillen verder, maar mijn zenuwgestel begint weer een beetje te werken zoals het hoort. Ik registreer koud, warm en lauw weer zoals ze horen te zijn.
Ik voel nog niet alles, maar volgens de neuroloog heeft dat tijd nodig..soms wel jaren.
Toen klonk dat verschrikkelijk.. maar nu:
Ik voel koud water in mijn schoenen weer als koud water!
Whoeiiiii!!

En ik begin te zingen en lekker in de plassen te stampen. Nat en vies ben ik toch al… bijna nog erger dan de hond! 😉Image

5 thoughts on “I’m singing in the rain

  1. Esther van den Bergh says:

    Geweldig toch?! Wat een wonderlijk iets, ons lichaam en onze geest!
    Geniet van dit soort ervaringen, je realiseert je zo goed hoever je bent gekomen inmiddels…
    😀
    xxx

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)