Life goes on…

Waar zal ik eens beginnen..

Bij het vertellen over mijn baan? Hoe ik de eerste 2 dagen helemaal stuk naar huis ging en dat ik nu helemaal gewend ben en er steeds meer op mijn plek zit? Dat het plannen me steeds beter afgaat en de kinderen ook al helemaal gewend zijn aan het feit dat ze zelf naar huis mogen en dan ook even de hond uitlaten? Ik ben zoooo trots op ze!!2013-12-12 158

Of over de 2 markten waar ik inmiddels gestaan heb… en hoewel het heel erg gezellig was met Jacq, het nu niet het succes bracht waar we op hoopten 😉
Met alles waar ik van huis mee vertrokken was, kwam ik ook weer thuis.. Maar gelukkig ik niet alleen hoor! Wel heel veel complimenten gehad, en dat is ook heel fijn.
Met de poncho’s en omslagdoeken heb ik meer succes. Daar heb ik er al een aantal van mogen maken en de nieuwe eigenaren zijn er heel blij mee. En daar word ik weer blij van!
Ik denk dat ik me daar op moet gaan richten. Die potjes zijn leuk, maar ‘dat kan iedereen’.
Die omslagdoeken vereisen wat meer uithoudingsvermogen… er zit gewoon heel erg veel uren in. En ik heb begrepen dat niet iedereen daar het geduld voor heeft. En daar ligt, denk ik, mijn winst.  Want ik vind het heerlijk om ‘kilometers te maken’. 😀2013-12-12 190

Misschien vertel ik wel over de Feestdagen. Nou ja .. Kerst dus.
Dit jaar hebben we het stilzwijgend zo geregeld dat ik de cadeautjes deed, en Marc het eten.
Prima verdeling! Al zeg ik het zelf.
Ik ben al maanden bezig geweest met het verzamelen ( en opschrijven!! Niet geheel onbelangrijk) van de cadeautjes. Iedereen even veel, financieel gezien een beetje eerlijk verdeeld, maar ook: Hebben ze het nodig, is het handig en maak ik ze hier écht blij mee?
Cadeautjes kopen kan iedereen, maar ik vind het een sport om elke een voltreffer te laten zijn.2013-12-24 (1)

En wat helemaal leuk is, nu de kinderen ouder worden, is dat ze zelf ook iets voor de anderen gaan kopen. Zo wordt er een verrassingselement toegevoegd, en vooral voor mij is dat best wennen  😉
Maar ik moet heel eerlijk zeggen: We zijn zeer aangenaam verrast. Femke kwam met een doos met 200 spellen aan, en Siebe had Uno Extreem onder de boom gelegd. Wat een toppertjes!! Zelf ben ik helemaal geen spelletjesmens ( gek he?) maar ik kan enorm genieten als ik mezelf over die drempel heengezet heb. En ik kan ook echt genieten als ik mijn kinderen wel om de tafel fanatiek zie doen…gelukkig kunnen zij een stuk beter tegen hun verlies dan hun moeder!

Maar mijn happy-Kerst-moment kwam toen Emiel me donderdagavond nog even belde om te bedanken voor zijn cadeau’s. En toen hij daarna vertelde: “Mama.. ik ben nu toch zoveel aan het werk? Ik kon vandaag ook extra werken en met dat geld heb ik nu al mijn schulden afbetaald!”

Een geluksmoment overspoelde me.. het komt echt wel goed met mijn mini-me’s …

10 thoughts on “Life goes on…

  1. Cilia says:

    Jeetje wat warm klinkt dit, al die gewone dingen in je leven en hoe verdomd belangrijk ze zijn en hoe blij je dan als moeder bent.Daar doe je het voor.Ben ontroerd door dit mooie verslag…. ♥

    • Jolanda says:

      Dat zeg je helemaal goed. Voor een ander is het allemaal zo gewoon, maar voor ons niet! Het is jarenlang zo anders geweest. En vooral vandaag denk ik daar vaak aan…
      Ik ben idd heel erg blij dat ik vandaag over deze ‘doodgewone’ zaken mag schrijven .. 🙂

  2. Linda says:

    Tja….ik sluit me helemaal aan bij wat de anderen zeggen hoor….heerlijk toch?? Lekker genieten Jolan!!

    Dikke kus van mij…xxxx

    (Enne….ik ben errug blij met m,n potjes hoor..hihi)

  3. Gré says:

    Zie je wel dat al je moeite van de afgelopen zoveel jaren niet voor niks is geweest… Met recht kan je super trots op jezelf en je kinderen zijn…(natuurlijk ook op je mannetje, want laten weer die absoluut niet vergeten!! )
    Dikke kus..X

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)